บทที่ 939 จันทร์กระจ่างในวันวาน

หยกสีขาวบริสุทธิ์ราวกับถูกแสงอาทิตย์สาดส่องจนทะลุปรุโปร่ง อาบย้อมด้วยสีแดงระเรื่อจางๆ

มันวางนิ่งสงบอยู่บนฝ่ามือของโจวหยวน ไร้ซึ่งสุ้มเสียงใด ทว่ากลับมีพลังเวทมนตร์อันไร้ขีดจำกัด ดึงดูดฮ่องเต้เจาจิ่งให้ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน

นั่นคือฤดูใบไม้ผลิ ณ หุบเขาลึกของเขาป๋ายอวิ๋น

ค่ำคืนนั้นพระจันทร์สว่างไสว โลกทั้งใบดูเหมือนจะสะอาดบริสุทธิ์

เมื่อหวนนึกย้อนกลับไป ฮ่องเต้เจาจิ่งก็พลันสะดุ้งตื่นจากภวังค์... ไม่ใช่สิ! ไม่ใช่นะ!