บทที่ 941 ดอกสาลี่บาน

กวนเมี่ยวซ่านคือฮ่องเต้ นางต้องการจะลงมือสังหารฮ่องเต้ด้วยตนเอง เรื่องนี้โจวหยวนก็สามารถทำได้เช่นกัน แต่ทว่าย่อมไม่มีผู้ใดเหมาะสมไปกว่านางอย่างแน่นอน

คนฉลาดเฉลียวอย่างนาง เริ่มขบคิดขึ้นมาแล้ว เอ่ยเสียงเบาว่า "แต่ว่าจะมอบอำนาจของฮ่องเต้ให้แก่ผู้ใดเล่า? ราษฎรอย่างไรเสียก็ยังโง่เขลา และถูกชักจูงได้ง่าย หากปล่อยให้พวกเขาเป็นผู้ตัดสินใจเอง เช่นนั้นย่อมต้องน่ากลัวยิ่งกว่าการให้ฮ่องเต้ตัดสินใจเองเป็นแน่"

"ยิ่งไม่อาจมอบให้ขุนนางเหล่านั้นเป็นผู้ตัดสินใจ ในใจของพวกเขามีเพียงการแบ่งพรรคแบ่งพวก มีเพียงฝักฝ่าย มีเพียงการกำจัดผู้ที่คิดต่าง"

"หากแม้แต่พวกเรายังไม่รู้เลยว่าจะมอบอำนาจให้แก่ผู้ใด แล้วพวกเราจะสังหารฮ่องเต้ได้อย่างไร?"

โจวหยวนยิ้มกล่าว "พวกเรายังไปไม่ถึงขั้นนั้นหรอก สิ่งแรกที่พวกเราต้องทำคือการทำให้ชนชาตินี้มั่งคั่งและเข้มแข็งขึ้น ทำให้ราษฎรที่นี่ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหยและเหน็บหนาวอีกต่อไป อย่างน้อยก็ให้พวกเขามีข้าวกิน มีเสื้อผ้าใส่"