บทที่ 944 ท่าที

"ข้าจะเดินจากใต้จดเหนือ และจะเดินจากเหนือจดค่ำคืนมืดมิด"

"ข้าจะให้ผู้คนล้วนมองเห็นข้า ทว่ามิรู้ว่าข้าคือผู้ใด"

เสียงเพลงอันเป็นอิสระเสรีดังสะท้อนกึกก้องไปทั่วผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล คลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะใสกังวานดุจกระดิ่งเงิน คนทั้งสองควบม้าข้ามผ่านขุนเขาและสายน้ำนับไม่ถ้วน

"งดงามเหลือเกิน!"

กวนเมี่ยวซ่านทอดสายตามองทิวทัศน์รอบกาย อดไม่ได้ที่จะทอดทิ้งใจกล่าว "แม้ข้าจะไม่ค่อยได้ออกนอกวัง และเพิ่งเคยมาเยือนสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก ทว่าข้าก็ยังคงถูกความงดงามเบื้องหน้าสะกดไว้"