บทที่ 947 สถานการณ์ในเกาหลี

ลายมือเขียนหวัดมาก ดูเหมือนเพิ่งจะหัดเขียนได้ไม่นาน ดูอ่อนหัด แต่ก็เต็มไปด้วยความตั้งใจ

นางดูเหมือนจะทุ่มเทอารมณ์ทั้งหมดลงไปในนั้น ทว่ากลับมีเพียงประโยคสั้นๆ ไม่กี่ประโยค

"พวกมันสู้เก่งมาก เมื่อวานไอ้ตัวใหญ่คนนั้นเอาแต่ไล่ฆ่าข้า โชคดีที่ข้าวิ่งเร็ว"

"นี่ผู้ชาย ผู้หญิงของเจ้าถูกรังแกแล้วนะ เมื่อไหร่เจ้าจะมาช่วยข้า?"

"ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องเอาชนะไอ้พวกตัวใหญ่ผมเหลืองพวกนั้นได้ ในสายตาของซิงเหยา เจ้าเป็นวีรบุรุษมาโดยตลอด"