บทที่ 967 ยอมจำนน

ผู่เจิ้งหยวนในที่สุดก็ทนความกดดันไม่ไหว เขาไม่ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งวันเพื่อไตร่ตรองด้วยซ้ำ ก็ตกลงยอมจำนน

เพราะเขารู้ดีว่าจดหมายเลือดของราษฎรนับหมื่นนั้นหนักอึ้งเพียงใด

สำหรับผู้คนที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหยและความหนาวเหน็บ เลือดทุกหยดล้วนมีค่าดั่งชีวิต

เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

จุดยืนที่เขาเคยยึดมั่นไร้ซึ่งรากฐานรองรับ