บทที่ 972 ความเมตตา

เร่งเดินทัพ เร่งเดินทัพ ทว่าเวลาก็ยังคงไม่ทันการ ในวันที่ห้าที่โจวหยวนนำกองทัพใหญ่มุ่งลงใต้ ข่าวกรองของหน่วยเสินเชวี่ยก็ถูกส่งมาถึง

"จินเจิ้นถังนำทหารหัวกะทิสี่หมื่นนายและเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ หอบลูกจูงหลานทิ้งเมืองหนีไป มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของเมืองหวยหยาง" "โจรสลัดเกาะเคลื่อนพลเข้าประจำการที่เมืองฮั่นเฉิงอย่างรวดเร็ว และเข้าควบคุมเมืองโดยรอบ รวมถึงเมืองหยางผิง เหวินซาน และไคเฉิง" "ระหว่างสี่เมืองนี้ กำลังมีการสร้างป้อมค่ายป้องกัน โจรสลัดเกาะสามหมื่นนายรวมตัวกันวางกำลังป้องกัน และติดตั้งปืนใหญ่จำนวนมาก" "พวกเขาปิดกั้นประตูเมือง เตรียมพร้อมรับมือกับการตั้งรับระยะยาวแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลี่อวี้หว่านก็โกรธจนลุกพรวดขึ้น ตะโกนเสียงดัง "จินเจิ้นถังช่างไร้ยางอายนิดนัก! เขาคือคนบาปชั่วกัปชั่วกัลป์ของเกาหลี!"

โจวหยวนโบกมือปัด เอ่ยว่า "ตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นแล้ว พวกเราจะให้เวลาพวกโจรสลัดเกาะมากเกินไปไม่ได้ ต้องยึดเมืองไคเฉิงและเมืองเหวินซานมาให้ได้โดยตรง ทำลายระบบป้องกันของพวกมันให้แตก"

หลี่อวี้หว่านกล่าว "ยึดเมืองฮั่นเฉิงคืนมาได้เมื่อใด ค่อยไปจัดการจินเจิ้นถังทันที ข้าจะลงมือฆ่ามันด้วยตัวเอง!"