บทที่ 104 ระดมทุนเปลี่ยนมีด

ปากก็พร่ำบ่นประโยคนี้ไม่หยุด ในดวงตาเต็มไปด้วยความยึดมั่นถือมั่น จนเย่ฉางชิงอดสงสัยไม่ได้ว่า เจ้านี่มันยังมีสติอยู่หรือเปล่า

ลองเอามือโบกผ่านหน้าเขาดู ก็ไม่มีการตอบสนองใดๆ เอาแต่บ่นพึมพำไม่ขาดปาก

"ขอข้ากินสักคำ ขอสักคำ แค่คำเดียวก็พอ..."

พูดไปพลาง เจ้านี่ก็ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ผลักเย่ฉางชิงออกไปเต็มแรง ซ้ำยังยืนทรงตัวได้อีก จากนั้นก็ค่อยๆ เดินโงนเงนตรงไปที่หม้อใบใหญ่ของเจ้าเจิ้งผิง

เมื่อเห็นภาพนี้ เย่ฉางชิงก็ถึงกับพูดไม่ออก เจ้าใกล้จะตายอยู่แล้วนะ ยังจะห่วงกินอยู่อีก