บทที่ 125 สำนักเต้าอีของพวกเราทำงานกันแบบนี้แหละ

คำพูดของสวีเจี๋ยทำเอาศิษย์พี่หญิงยอดเขาหยกนารีผู้นี้อึ้งกิมกี่ไปกับที่ ราวกับโลกทัศน์และค่านิยมที่เคยมีถูกพังทลายลงในชั่วพริบตา

นางตกอยู่ในอาการสับสนและสงสัยในตัวเองอย่างหนัก จนไม่ได้สังเกตเลยว่าหวังเหยากำลังส่งกระแสเสียงพลังวิญญาณคุยกับสวีเจี๋ยอยู่ข้างๆ

"ศิษย์พี่สาม ท่านไปเป่าหูเขาแบบนั้น มันจะดีหรือเจ้าคะ?"

"แล้วจะให้ทำอย่างไรล่ะ? ต้องขู่ให้เขากลัวไว้ก่อน ส่วนเรื่องที่ว่าจะไปใช้ความเที่ยงธรรมสง่างามกับวัตถุดิบทำอาหารน่ะ มันไม่ใช่เรื่องเพ้อเจ้อหรอกรึ? ตอนพวกเผ่าอสูรกินคน พวกมันเคยคิดว่าวิธีการต่ำช้าบ้างไหมล่ะ?"

"นั่นก็จริงเจ้าค่ะ"