บทที่ 116: การเริ่มต้นสร้างสรรค์

เขายืนนิ่ง แล้วกล่าวคำถามสามข้อด้วยน้ำเสียงที่แก่ชราและสงบ ซึ่งเสียงของเขาดังก้องไปทั่วโถงที่เงียบสงัด

“ตัวอักษรที่พวกเธอจะเขียนลงไป จะสามารถทนทานต่อการอ่านซ้ำโดยตัวพวกเธอเองในอีกสิบปีข้างหน้าได้หรือไม่?”

“เรื่องราวของพวกเธอมีที่มาจากแรงกระตุ้นที่ต้องถ่ายทอดออกมาจากภายใน หรือเป็นเพียงเพื่อที่จะเอาชนะและได้มาซึ่งคุณสมบัติเท่านั้น?”

“ในหมู่ดวงดาววรรณกรรมอันกว้างใหญ่ พวกเธอหวังว่าผลงานของพวกเธอจะเป็นเพียงพลุที่ริบหรี่แล้วดับไป หรือเป็นดวงดาวที่สามารถเปล่งแสงอันเป็นเอกลักษณ์ได้?”

คำถามที่พุ่งตรงเข้าสู่จิตวิญญาณสามข้อนี้ ได้กดทับความพลุ่งพล่านและความอวดดีภายในใจของอัจฉริยะจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ในห้องนั้น