บทที่ 217: ฆ่า ฆ่า ฆ่า

“เอาเป็นว่า ดูถึงแค่นี้ก่อนไหม ข้างหน้า...มันคือนรกชัด ๆ เลยนะ”

หลัวจี๋ เห็นหลินชิงชิง อ่านมาถึงตรงนี้แล้ว ก็เอ่ยปากเตือนด้วยความหวังดี

“นายรู้ได้ยังไง?”

แน่นอนว่า หลัวจี๋ ไม่สามารถบอกได้ว่าเขาได้ยินมาจากโจว จิ่ง และเฉิง ซื่อหย่วน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเข้มว่า: “เมื่อกี้ฉันลองพลิกไปด้านหลัง ดูคร่าว ๆ แล้ว”

ทันใดนั้น ใบหน้าของหลินชิงชิง ก็บึ้งตึง เธอคว้าหมอนอิงในมือขว้างใส่หลัวจี๋: “ไปให้พ้นเลย! ไอ้หมาสปอยล์เน่าเฟะ”