บทที่ 264: นี่แหละคือวรรณกรรม

พวกเขาไม่พูดอีกต่อไปว่าตัวเอง "อ่านไม่รู้เรื่อง" แต่เปลี่ยนเป็นพูดว่า "รับไม่ได้" แทน

"ในที่สุดก็มีคนกล้าพูดสักที ตอนฉันอ่านนะ อยากจะมุดเข้าไปต่อยพระเอกจริงๆ"

"โคมาโกะพยายามใช้ชีวิตขนาดนั้น ทั้งจดไดอารี่ ทั้งซ้อมพิณชามิเซ็น แต่ในสายตาพระเอกกลับมองว่าเปล่าประโยชน์ เห็นแล้วมันน่าโมโหชะมัด"

"หนังสือเล่มนี้ทัศนคติไม่ถูกต้อง ไม่แนะนำให้คนที่มีวุฒิภาวะไม่เพียงพออ่าน"

ถึงขั้นเริ่มมีการวิเคราะห์แรงจูงใจในการเขียนของหวังหลิง (กู้หย่วน):