บทที่ 53 ค่ำคืนแห่งการจากลา

วันต่อมาหยางหยวนคุนก็ไม่มีธุระอะไรให้ทำอีก ตอนเที่ยงเขาไปกินข้าวที่บ้านอาสาม พอกลับมาก็อยู่บ้านเล่นกับลูกทั้งสองคน ยุคนี้ยังไม่มีการจองตั๋วทางอินเทอร์เน็ต

เมื่อตอนเช้าเขาใช้โทรศัพท์บ้านอาสามโทรไปสอบถามเที่ยวรถบัสคันที่เคยนั่งตอนกลับมา ปรากฏว่ารถออกจากตัวอำเภอตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า แต่รถโดยสารจากหมู่บ้านไปตัวอำเภอกว่าจะมาถึงก็ปาเข้าไปแปดโมงกว่าแล้ว ทำให้เขาหมดสิทธิ์นั่งรถบัส และต้องเปลี่ยนไปนั่งรถไฟแทน

ตอนกลางคืน หลังจากแม่อู๋กุ้ยฮวาดูละครโทรทัศน์จบก็พาหยางเฟยเฟยไปนอน สองสามีภรรยากล่อมหยางอี้จนหลับก็ปาเข้าไปสี่โมงกว่าเกือบห้าทุ่มแล้ว

"รีบนอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้เช้าหกโมงคุณก็ต้องตื่นแล้วนะ ยังต้องต่อรถอีกหลายต่อด้วย" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งสัมผัสได้ถึงมืออันซุกซนของหยางหยวนคุนที่พาดลงมาบนตัวเธอ จึงเอ่ยเตือนปนขำ

"ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ ต่อให้ไม่นอนทั้งคืน พรุ่งนี้ฉันก็ยังกระปรี้กระเปร่าเต็มร้อยอยู่ดีนั่นแหละน่า" พวกเขานอนอยู่บนเตียง หยางหยวนคุนพูดพลางสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อซับในของจ้าวเสี่ยวเฟิ่ง

"จริงเลยคุณนี่ วันๆ คิดแต่เรื่องแบบนี้" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งปากก็บ่นไปอย่างนั้น แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการรุกคืบของเขา

"เราเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมาย นอนบนเตียงเดียวกันถ้าไม่คิดเรื่องนี้สิถึงจะแปลก รู้ไหม" หยางหยวนคุนค่อยๆ พลิกตัวขึ้นมาคุกเข่าอยู่บนเตียง ภายในห้องมืดสนิทจนมองไม่เห็นสีหน้าของคนใต้ร่าง เขาจึงกระซิบเบาๆ "ฉันขอเปิดไฟหน่อยได้ไหมจ๊ะที่รัก"

"บ้าเหรอ จะเปิดไฟทำไมกันล่ะคะ" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งรีบปฏิเสธด้วยความเหนียมอาย

"ลูกก็ตั้งสองคนแล้ว ยังจะมาเขินอายอีก" หยางหยวนคุนพูดอย่างจนใจ แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ ห้องหับที่บ้านมันค่อนข้างแคบ ขืนส่งเสียงดังเกินไปคงไม่ดี จึงต้องทำตามความต้องการของเธอไปก่อน

……

"ทำไมคราวนี้มันนานจังเลยล่ะคะ" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหอบหายใจระริน

"เธอนี่นะ นานๆ สิไม่ดีหรือไง" หยางหยวนคุนนอนตะแคงมองหญิงสาวที่หนุนแขนเขาอยู่ท่ามกลางความมืด พลางพูดหยอกล้ออย่างขบขัน

"วันๆ รู้แต่พูดจาเหลวไหล ไม่รู้ไปเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหนตอนอยู่ข้างนอก" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งตอบกลับเสียงเบา

"อยู่ข้างนอกฉันทำตัวเรียบร้อยสุดๆ เลยนะ ไม่อย่างนั้นจะเก็บแรงทั้งหมดมาใช้กับเธอคนเดียวได้ยังไงล่ะ จริงไหม"

"รีบนอนเถอะค่ะ ตอนนี้ดึกมากแล้วนะ" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งเอ่ยเตือน

"พรุ่งนี้ฉันไปนอนต่อบนรถเอาได้ แบบนั้นจะช่วยให้ผ่านเวลาไปได้ง่ายหน่อย ไม่อย่างนั้นนั่งรถนานๆ โดยไม่นอนมันจะทรมานเกินไป" หยางหยวนคุนนึกถึงการเดินทางในวันพรุ่งนี้แล้วก็รู้สึกเพลีย ชาติก่อนเขาไม่ได้นั่งรถบัสทางไกลแบบนี้นานมากแล้ว ตอนกลับมาคราวก่อนบอกเลยว่าโดนแรงเหวี่ยงแรงกระแทกจนแทบกระอัก

"ฉันมีเรื่องจะสั่งความหน่อยนะ" หยางหยวนคุนพูดต่อ "คราวนี้ฉันไปทำงานเป็นหัวหน้าคนงานให้เถ้าแก่ ส่วนโปรเจกต์ของฉันเองต้องรออีกเดือนกว่าๆ ถึงจะเริ่มงาน ถึงตอนนั้นฉันจะโทรกลับมา หาทางฝากข่าวไปบอกพวกคนงานที่เคยทำกับฉันเมื่อปีที่แล้วด้วย ให้พวกเขาเตรียมตัวติดต่อมา เพราะฉันอยู่ฝั่งนู้นการจะติดต่อประสานงานกลับมามันค่อนข้างลำบาก"

การสื่อสารในยุคนี้มันช่างยากเย็นเหลือเกิน โทรศัพท์มือถือมีแต่พวกคนรวยเท่านั้นที่มีใช้ ขนาดเพจเจอร์ที่เขาใช้อยู่ก็ยังไม่มีใครอยากจะควักเงินซื้อเลย เครื่องที่ถูกที่สุดแบบที่ไม่แสดงข้อความก็ปาเข้าไปตั้งหลายร้อยหยวน พวกคนงานก่อสร้างจะมีสักกี่คนที่ยอมควักกระเป๋าซื้อ มีแต่พวกใช้เงินเปลืองอย่างเขาเท่านั้นแหละที่ซื้อมาใช้

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ไซต์งานยุคนี้มักจะขาดคน ในขณะเดียวกันคนงานจำนวนมากก็ยังตกงานหาทางเข้างานไม่ได้ เพราะข้อมูลข่าวสารมันไม่ทั่วถึง ไม่เหมือนยุคหลังที่แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียว หรือส่งข้อความผ่านแอปพลิเคชันวีแชตก็อธิบายสถานการณ์ได้หมดเคลียร์ชัดเจน ถ้ายังไม่เข้าใจก็เปิดกล้องคุยกันได้เลยด้วยซ้ำ

"ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว เรื่องนี้ฉันจะจำใส่ใจไว้" เมื่อเห็นว่าหยางหยวนคุนพูดเรื่องงาน จ้าวเสี่ยวเฟิ่งก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ถึงแม้คราวก่อนพวกคนงานจะยอมทำตามคำกำชับของเขา โดยการทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้หลังจากไปถึงไซต์งานฝั่งนู้น แต่งานนั้นก็ทำได้เต็มที่แค่เดือนเดียว หลังจากนั้นก็ต้องแยกย้ายไปหางานอื่นทำตามไซต์งานต่างๆ เผลอๆ บางคนอาจจะมาทำงานกับเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ ซึ่งเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้เสมอ มีแต่การฝากเรื่องไว้ทางบ้านเกิดนี่แหละ เพราะทุกคนอยู่ไม่ไกลกัน การติดต่อผ่านทางนี้จึงจะชัวร์ที่สุด

"แล้วก็มีอีกเรื่องนะ ทุกๆ ช่วงระยะเวลาหนึ่ง เธอช่วยแวะไปที่ตำบลหน่อย เอาบุหรี่ไปแจกพวกคนงานที่โน่นสักสองซอง ไม่ต้องเอาของแพงมากหรอก เอาแบบที่ฉันสูบตามปกตินั่นแหละ ในเมื่อเราไม่ได้เลี้ยงข้าวปลาอาหารพวกเขา การหยิบยื่นบุหรี่ให้พวกเขาสูบแก้กระหาย ก็ถือเป็นการซื้อใจให้เขาตั้งใจทำงานให้บ้านเรามากขึ้น" หยางหยวนคุนสั่งความต่อ

"แล้วต้องไปบ่อยแค่ไหนคะ"

"ประมาณสิบวันครั้งก็พอ แต่เธอสามารถแวะไปดูได้บ่อยกว่านั้นนะ อยู่บ้านยังมีแม่คอยช่วยดู แถมเฟยเฟยเดี๋ยวนี้ฉันเห็นแกก็ช่วยดูน้องได้แล้ว เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก อย่างมากก็แค่ไปเช้าเย็นกลับ ใช่ไหมล่ะ" หยางหยวนคุนกำชับ

"ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว เรื่องบ้านของเรา ฉันต้องใส่ใจอยู่แล้วล่ะค่ะ" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งตอบอย่างหนักแน่น

"แล้วต้องนั่งรถไปนะ ถ้าเธอริอาจเดินเท้าไปเองล่ะก็ คอยดูเถอะ กลับมาฉันจะจัดการเธอแน่" หยางหยวนคุนขู่แกมบังคับ ถ้าเขาไม่ดักคอไว้ล่ะก็ แม่คุณคนนี้คงได้เดินเท้าสองสามชั่วโมงเพื่อไปตำบลแน่ๆ ซึ่งคนในหมู่บ้านที่เลือกเดินไปแบบนี้ก็มีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

"รู้แล้วน่า พ่อคนรวย" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งพูดปนขำ

"ออกไปคราวนี้ฉันพกเงินติดตัวไปแค่สามร้อยหยวนเท่านั้นแหละ ส่วนที่เหลือฉันทิ้งไว้ให้ที่บ้านหมดเลย เงินสดที่อยู่กับตัวฉันก็ยกให้เธอด้วย" หยางหยวนคุนพกเงินสดติดตัวไว้พันกว่าหยวน ซึ่งถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่มากในยุคนี้

"พกไปแค่นั้นจะพอได้ยังไงคะ โบราณเขาว่าอยู่บ้านให้ประหยัด เดินทางไกลให้พกเงินไปเยอะๆ พวกเราอยู่บ้านไม่ได้มีเรื่องให้ต้องใช้เงินอะไรมากมายหรอกค่ะ"

"พอระบบบ้านสร้างเสร็จแล้ว ฉันอาจจะไม่ว่างกลับมาเคลียร์เงินงวดสุดท้ายด้วยตัวเอง ถึงตอนนั้นเธอจ่ายแทนได้เลย เงินในบ้านพอแน่นอน แถมยังต้องใช้เงินไปสั่งทำเฟอร์นิเจอร์พวกตู้เตียงอีก จะมารอให้ฉันกลับมาจัดการหมดทุกเรื่องได้ยังไงกัน"

"แล้วคุณอยู่ข้างนอกไม่ใช้เงินเลยหรือไงคะ" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งถามด้วยความห่วงใย

"เธอนี่บ๊องหรือเปล่า ฉันเคยบอกเธอแล้วไงว่าเงินในบัตรธนาคารของฉันยังมีเหลืออยู่อีกตั้งสิบกว่าหมื่นหยวน ฉันเหลือเงินสดไว้แค่พอกับค่าเดินทางก็พอแล้ว" หยางหยวนคุนพูดอย่างอ่อนใจ พลางมุดตัวลงใต้ผ้าห่มนอนหนุนหมอน

"ถ้าอย่างนั้นปีนี้ฉันคงได้เสวยสุขอยู่บ้านจริงๆ แล้วสินะเนี่ย งานซ่อมแซมอ่างเก็บน้ำก็ไม่ต้องไป ทำนาก็ไม่ต้องทำ วันๆ อยู่แต่บ้านเลี้ยงลูกอย่างเดียว" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งนอนตะแคงซุกเข้าหาอ้อมกอดของหยางหยวนคุน พลางพึมพำเบาๆ

"แบบนี้จะเรียกว่าเสวยสุขได้ยังไงล่ะ รอให้หยางอี้โตกว่านี้อีกหน่อย เธอค่อยตามฉันออกไปทำงานข้างนอกด้วยกันเลยก็ได้" หยางหยวนคุนเพลิดเพลินกับความรู้สึกอบอุ่นในตอนนี้ พลางพูดกลั้วหัวเราะ

"ไม่เอาดีกว่าค่ะ ถึงตอนนั้นเฟยเฟยก็ต้องเข้าโรงเรียนแล้ว ปล่อยให้แม่คุณอยู่บ้านคนเดียวคงไม่ไหวแน่ๆ" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งแอบหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน การต้องใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านรอสามีอยู่บ้านนานๆ มันช่างเงียบเหงาและทนได้ยากจริงๆ แต่ติดที่ลูกทั้งสองคนค้ำคออยู่

"ไม่เป็นไรหรอก พวเราย้ายไปอยู่ตำบลเมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันจะแวะกลับมาหาบ่อยๆ ยังไงต่อไปฉันก็ขยับขึ้นเป็นผู้รับเหมาคนนึงแล้วนี่นา จริงไหม" หยางหยวนคุนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "พวกมนุษย์ป้าในหมู่บ้านชอบนินทาลับหลังกันนัก ขืนฉันกลับบ้านบ่อยๆ ไม่รู้จะเอาไปลือกันสนุกปากยังไงบ้าง"

"คุณนี่ พูดจาอะไรแบบนั้นเนี่ย" จ้าวเสี่ยวเฟิ่งหัวเราะคิกคักพลางตีเบาๆ เข้าที่แผงอกเปลือยเปล่าของหยางหยวนคุน

"นอนเถอะๆ ชักง่วงแล้วล่ะ" หลังจากคุยกันได้สักพัก ประกอบกับเพิ่งผ่านศึกหนักมา หยางหยวนคุนก็เริ่มลืมตาไม่ขึ้น พอพูดจบประโยคได้ไม่ทันไร เสียงกรนเบาๆ ก็ดังตามมาทันที

จ้าวเสี่ยวเฟิ่งที่กำลังจะเอ่ยปากตอบ พอได้ยินเสียงนั้นก็ทำได้เพียงพูดอย่างอ่อนใจ "คนอะไร เมื่อกี้ยังคุยกันอยู่แท้ๆ แป๊บเดียวหลับปุ๋ยไปซะแล้ว"