บทที่ 64 ความขัดแย้งเฉพาะหน้า

“เอาล่ะ ตอนบ่ายฉันจะพานายไปฝั่งโน้น ถึงเวลาแค่เซ็นชื่อกับปั๊มลายนิ้วมือก็เรียบร้อย แล้วอยากให้ฉันหาหัวหน้าช่างคอยสอนงานให้สักคนไหม?” หยางหยวนคุนเอ่ยปากหยั่งเชิงถาม

“ยังต้องหาหัวหน้าช่างอีกเหรอครับ? ผมมาทำพวกงานกรรมกรทั่วไปไม่ใช่เหรอ?” หยางหยวนหงถามด้วยความไม่เข้าใจ งานกรรมกรทั่วไปในไซต์ก่อสร้างมันคืองานใช้แรงงานล้วน ๆ ขอแค่มีพละกำลังก็ทำได้แล้ว ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องมีหัวหน้าช่างมาคอยสอนงานเลยสักนิด

“จะเรียกว่าหัวหน้าช่างก็ไม่เชิงหรอก เรียกว่าหาคนคอยนำทำงานจะดีกว่า พอดีตอนเช้าฉันกินข้าวที่โรงอาหารแล้วทำความรู้จักไว้คนหนึ่ง เขาเองก็เป็นคนงานทั่วไปเหมือนกัน นายก็แค่ตามเขาทำงานไป ไม่งั้นนายทำคนเดียวคงจับต้นชนปลายไม่ถูก” หยางหยวนคุนอธิบาย

“ได้ครับ ผมฟังตามที่พี่คุนจัดการเลย” หยางหยวนหงไม่ได้ปฏิเสธอีก

“ตอนเที่ยงนายจะนอนพักสักหน่อยไหม? ตอนบ่ายต้องใช้แรงอีกเยอะนะ” หยางหยวนคุนเดินกลับมานั่งที่เตียงของตัวเองพลางเอ่ยถาม

“ไม่เป็นไรครับพี่คุน ผมนอนมาทั้งเช้าแล้ว ตอนนี้ไม่มีความง่วงเลยสักนิด” หยางหยวนหงรีบตอบ

ในช่วงเวลานี้ ตอนเที่ยงที่ไซต์ก่อสร้างจะมีเวลาพักผ่อนแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ลำพังแค่พวกเขากินข้าวก็หมดเวลาไปพอสมควรแล้ว และหยางหยวนคุนเองก็ไม่ชอบนอนกลางวันท่ามกลางความพะวักพะวนแบบนี้ หากตัวเขาที่เพิ่งมาทำหน้าที่หัวหน้าคนงานวันแรกดันมาเข้างานสายเสียเอง เขาคงไม่มีหน้าไปทำงานนี้ต่อแน่ ๆ

เมื่อถึงเวลาบ่ายโมงตรง หยางหยวนคุนก็ทำหน้าที่เช็กชื่อเข้างานเหมือนเมื่อตอนเช้า ครั้งนี้คนงานมากันครบทุกคน ไม่มีใครลากิจ เขาตั้งใจขานชื่อจ้าวลิ่วฉวิน (เหล่าจ้าว) เป็นคนสุดท้ายเพื่อเก็บไว้คุยทีหลัง รอจนกระทั่งคนงานคนอื่น ๆ เดินแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เขาจึงพาหยางหยวนหงเดินเข้าไปหา

“พี่จ้าว” หยางหยวนคุนยื่นบุหรี่ให้พลางเอ่ยทักทายปนยิ้ม

“โธ่ หัวหน้าครับ เมื่อเช้าผมมันตาถั่วจริง ๆ ที่มองไม่เห็นภูเขาไท่ซาน” เหล่าจ้าวรีบโน้มตัวลงมารับบุหรี่พลางเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับพี่ พอดีผมมีเรื่องอยากจะรบกวนให้พี่ช่วยหน่อยน่ะครับ” หยางหยวนคุนชี้ไปที่หยางหยวนหงที่อยู่ด้านหลังซึ่งตอนนี้เปลี่ยนมาสวมชุดสำหรับทำงานเรียบร้อยแล้ว “นี่คือน้องชายที่ผมพามาด้วย เพิ่งเคยมาทำงานในไซต์ก่อสร้างเป็นครั้งแรก เลยอยากจะรบกวนให้พี่ช่วยนำงานและดูแลเขาหน่อยครับ”

“อ้าว? น้องชายของหัวหน้าทำไมต้องมาลงแรงทำพวกงานกรรมกรทั่วไปด้วยล่ะครับ หางานสบาย ๆ อย่างอื่นให้ทำไม่ดีกว่าเหรอ” พอได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้เหล่าจ้าวก็เบาใจลง แต่ก็ยังอดถามด้วยความแปลกใจไม่ได้

“เขาเพิ่งออกมาเผชิญโลกข้างนอก ถ้าไม่เริ่มจากงานกรรมกรทั่วไปก่อน วันข้างหน้าจะไปทำมาหากินอะไรได้ล่ะครับ ต่อให้ผมอยากจะยกย่องดึงเขาขึ้นมาตอนนี้ มันก็ทำไม่ได้หรอกครับ” หยางหยวนคุนจุดไฟแช็กให้อีกฝ่ายพลางเอ่ยยิ้ม ๆ ในใจของเขาต้องการจะขัดเกลาและฟูมฟักหยางหยวนหงอย่างจริงจัง การออกมาทำงานต่างถิ่นย่อมต้องอาศัยการรวมกลุ่มพึ่งพาคนกันเอง โดยเฉพาะในไซต์ก่อสร้างแบบนี้ พวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกันมาก ถ้าไม่สนับสนุนน้องคนนี้แล้วจะไปสนับสนุนใครที่ไหนได้

จริง ๆ แล้วเขาสามารถให้หยางหยวนหงมาเป็นลูกมือคอยวิ่งรอกทำตามคำสั่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ข้างกายเขา แล้วให้จ้าวเฉวียนหรือตัวเขาเองควักเงินจ่ายค่าจ้างให้เดือนละหนึ่งพันกว่าหยวนก็ได้ แต่งานประเภทนั้นมันจะไปมีอนาคตอะไรได้ล่ะ? หากไม่เคยผ่านการลงแรงทำงานในไซต์จริง ๆ ในมือไม่มีทักษะฝีมือติดตัว วันข้างหน้าพูดอะไรออกไปก็คงไม่มีน้ำหนักพอให้คนงานคนไหนยอมฟังหรอก

“ได้ครับ งั้นผมจะพาเขาไปอยู่ฝั่งพวกผม ตอนนี้ฝั่งผมคนกำลังขาดอยู่พอดี” เมื่อได้ยินหยางหยวนคุนพูดถึงขนาดนี้ เหล่าจ้าวจึงไม่ได้ปฏิเสธ การผูกสัมพันธ์อันดีกับหัวหน้าคนงานถือเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับกลุ่มคนที่ต้องตระเวนรับงานกรรมกรทั่วไปตามไซต์ต่าง ๆ แบบพวกเขา

“พี่ทำงานอะไรก็ให้เขาทำตามแบบนั้นได้เลย คอยสอนเคล็ดลับเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เขาบ้างก็พอ ไม่จำเป็นต้องให้เขาทำตัวสบายหรอกครับ” หยางหยวนคุนพูดปนยิ้ม ก่อนจะเหล่สายตาไปทางหยางหยวนหง “พูดอะไรหน่อยสิ ไหนว่าอยากรีบทำงานไม่ใช่เหรอ?”

“ครับ! พี่มีอะไรสั่งการผมได้เต็มที่เลยครับ” หยางหยวนหงรีบเอ่ยรับคำอย่างขันแข็ง

หยางหยวนคุนจดชื่อของหยางหยวนหงลงในสมุดรายชื่อ นับเป็นครึ่งแรงของวัน จากนั้นเหล่าจ้าจจึงพาน้องชายของเขาเดินแยกย้ายออกจากโซนออฟฟิศมุ่งหน้าไปยังหน้างาน ตัวหยางหยวนคุนเองก็ไม่ได้กวาดสายตาอู้งาน ช่วงเวลานี้ถือเป็นช่วงที่พวกคนงานชอบแอบอู้งานมากที่สุด หลายคนมักจะแอบหาซอกมุมเงียบ ๆ นอนกลางวันยาว

เขาประคองหมวกนิรภัยไว้บนศีรษะ พลางเดินสอดส่องไปทั่วทั้งไซต์งาน ก้าวเท้าเข้าออกตึกแต่ละหลังที่กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง คอยสังเกตพฤติกรรมของคนงานที่ทำงานอยู่ทั้งในและนอกอาคาร ปกติแล้วถ้าคนงานแค่จุดบุหรี่สูบหรือยืนคุยกันครู่หนึ่งเขาย่อมไม่เข้าไปก้าวก่าย จนกระทั่งเขาเดินตรวจมาถึงตึกหลังหนึ่ง เขาเดินขึ้นบันไดไต่ระดับขึ้นมาจนถึงชั้นหก และภาพที่เห็นตรงหน้าคือมีคนงานสองคนกำลังนอนหนุนเสื้อหลับสนิทอยู่บนพื้น

หยางหยวนคุนหยิบเศษท่อเหล็กสั้นที่ตกอยู่บนพื้นแถวนั้นขึ้นมา หวดกระแทกเข้ากับพื้นปูนอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น พร้อมส่งเสียงตวาดลั่น “ทำอะไรกันน่ะ! ทำอะไรกัน!”

คนงานสองคนที่นอนอยู่บนพื้นเดิมทีก็ไม่ได้หลับสนิทอะไรมากมาย พวกเขารีบตวัดเสื้อที่คลุมหัวออก พลันหันหน้ามาก็เห็นหยางหยวนคุนยืนหน้าเคร่งขรึมจ้องเขม็งอยู่ พอจำได้ว่าไอ้หนุ่มตรงหน้าคือหัวหน้าคนงานคนใหม่ที่เพิ่งมาเข้างานเมื่อเช้า ในใจก็เกิดความตื่นตระหนกและลนลานขึ้นมาทันที

“อากาศหนาวขนาดนี้ แอบมานอนราบอยู่บนพื้นปูนแถมรอบข้างยังมีลมโกรกโชยไปทั่ว ไม่กลัวจะจับไข้หัวโกร๋นหรือไง หรืออยากจะให้ฉันส่งกลับไปนอนต่อให้สบายใจที่หอพักดีล่ะ” หยางหยวนคุนเอ่ยพลางยิ้มยิงฟันแต่สายตาเย็นเยียบ

“หัวหน้าครับ พวกเราเพิ่งจะแวะพักเหนื่อยแป๊บเดียวเองครับ แค่แป๊บเดียวจริง ๆ” ทั้งคู่รีบดีดตัวลุกขึ้นยืน พอโดนจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ อึดใจนั้นเลยไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาแก้ตัว

“พวกนายขึ้นตรงกับสายงานของใคร?” หยางหยวนคุนถามจี้ต่อ

“เอ่อ...” คนงานทั้งสองคนได้ยินคำถามรุกไล่ของหยางหยวนคุนก็ถึงกับอึกอักตอบไม่ถูก บรรยากาศในสนามพลันอึดอัดและตึงเครียดขึ้นมาทันที ทว่าในตอนนั้นเอง ที่ตรงชานพักบันไดด้านล่างก็มีเสียงฝีเท้าเหยียบย่ำเดินขึ้นบันไดตรงมาทางนี้

“อ้าว! หัวหน้าหยาง ลมอะไรหอบคุณมาถึงตึกฝั่งนี้ได้ล่ะครับเนี่ย” คนที่เดินขึ้นมาพอเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ก็ตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมจ้องถลึงใส่คนงานสองคนที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าเปลี่ยนมาส่งยิ้มกว้างทักทายหยางหยวนคุน

“อ้าว พี่หยางนี่เอง คนสองคนนี้อยู่ใต้การดูแลของพี่เหรอครับ?” หยางหยวนคุนเห็นหน้าอีกฝ่ายก็เข้าใจเรื่องราวทันที ชายคนนี้คือหยางกั๋วลี่นั่นเอง

“โอ๊ย อย่าเรียกผมว่าพี่หยางเลยครับ คุณต่างหากที่เป็นพี่ใหญ่ เป็นหัวหน้าของพวกเรา” หยางกั๋วลี่พูดพลางรีบล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า ยื่นส่งบุหรี่ม้วนหนึ่งให้หยางหยวนคุน พยายามจะดึงตัวหยางหยวนคุนให้แยกออกไปพูดคุยกันส่วนตัวที่มุมห้อง

“ตรงนี้ก็ไม่มีคนอื่นอยู่แล้ว มีอะไรต้องหลบไปคุยตรงไหนอีกงั้นเหรอ?” หยางหยวนคุนทำหน้าบึ้งตึงปักหลักนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ยอมขยับตาม

“แหม...” หยางกั๋วลี่หัวเราะแก้เก้ออย่างกระอักกระอ่วน ทำได้เพียงเอ่ยปากแก้ต่างว่า “หัวหน้าครับ คนงานสองคนนี้พอดีเมื่อเที่ยงกินข้าวเลทไปหน่อย เลยไม่มีเวลาพักผ่อนเต็มอิ่ม ถึงได้แอบมาเอนหลังตรงนี้สักงีบ ไม่งั้นตอนบ่ายคงไม่มีแรงทำงานจริงไหมครับ? เนี่ย ผมก็กำลังเดินขึ้นมาเรียกพวกมันไปทำงานพอดีเลย”

“งั้นเหรอครับ? แต่ตอนนี้มันอยู่ในเวลางานไม่ใช่เหรอ ทำไมผมถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าในเวลางานแบบนี้มีช่วงเวลาอนุญาตให้นอนกลางวันได้ด้วย” หยางหยวนคุนแสร้งทำเป็นถามด้วยความไม่เข้าใจ

“เรื่องนั้นย่อมไม่ได้อยู่แล้วครับ ไม่ได้อยู่แล้ว” หยางกั๋วลี่ฟังกระแสเสียงแดกดันของหยางหยวนคุนออก จึงทำได้เพียงยอมรับคำ ก่อนจะพูดตะล่อมต่อ “หัวหน้าครับ คนสองคนนี้เป็นคนบ้านเดียวกันที่ผมพามาจากบ้านเกิด ถือว่าเห็นแก่หน้าผมสักครั้งเถอะนะครับ วันหลังผมจะควบคุมดูแลพวกมันให้เข้มงวดกว่านี้แน่นอน”

หยางหยวนคุนเหยียดยิ้มเย็นชาอยู่ในใจ คิดจะใช้บุหรี่กระจอก ๆ ม้วนเดียวที่เขาไม่อยากจะสูบด้วยซ้ำ แถมยังขี้ตืดไม่ยอมยกให้ทั้งซอง มาขอให้เขาทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้างงั้นรึ? ช่างเป็นตัวเลือกในการเชือดไก่ให้ลิงดูที่ยอดเยี่ยมอะไรขนาดนี้ หมอนี่เมื่อตอนเที่ยงยังแอบแสดงท่าทีดูแคลนเขาอยู่เลยไม่ใช่หรือไง

“แบบนั้นคงไม่ได้หรอกครับ เมื่อเช้าพี่จ้าวก็เพิ่งจะพูดถึงเรื่องคนบ้านเดียวกันไปหยก ๆ พี่เองก็อยากจะเจริญรอยตามรนหาที่ตายเหมือนคนก่อนงั้นเหรอ?”

หยางกั๋วลี่คิดไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าคนงานคนใหม่ที่ในสายตาของเขาดูเป็นคนสุภาพหัวอ่อนและไร้ประสบการณ์คนนี้ บทจะแข็งกร้าวขึ้นมากลับดุดันไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างทำตัวไม่ไว้หน้าเขาเอาเสียเลย “หัวหน้าหยาง... นี่คุณจะไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้เลยเหรอครับ”

“แล้วพี่มีหน้าอะไรให้ผมต้องไว้ด้วยงั้นเหรอ? ทำไมผมถึงไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยล่ะ” หยางหยวนคุนเอ่ยปากตอบกลั้วหัวเราะเยาะ

หยางกั๋วลี่โดนคำพูดและน้ำเสียงของหยางหยวนคุนตอกหน้ากลับมาจนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า น้ำเสียงที่ใช้พูดจึงเริ่มแข็งกระด้างและหาเรื่องขึ้นมาทันที “คุณเพิ่งมาใหม่ เรื่องราวในไซต์ก่อสร้างคุณจะไปรู้อะไร! เล่นจู้จี้จุกจิกจับผิดกันทุกกระเบียดนิ้วขนาดนี้ แล้วต่อไปจะยังเหลือใครหน้าไหนมาทำงานให้อีก คุณมันจะไปรู้อะไรวะ!”