บทที่ 73 ปรับเปลี่ยนที่พัก

หลังจากจัดแจงเรื่องบ้านพักหลังใหญ่เสร็จสิ้นเรียบร้อย หยางหยวนคุนก็แวะไปคอยสอดส่องสายตาดูห้องพักคนงานอีกสองห้องนั้น มันตั้งอยู่ไม่ห่างจากที่พักของเขาเท่าไหร่ ปักหลักตั้งอยู่บริเวณชั้นล่างของตึกหลังเดียวกันกับที่เขาอยู่อาศัยนั่นแหละ ทันทีที่ไขกุญแจที่ได้รับมอบมาจากเถ้าแก่หลี่เปิดประตูเข้าไปดู สภาพทัศนียภาพภายในห้องกลับดูรกหูรกตาเลอะเทอะเต็มไปด้วยคราบฝุ่นละอองครามครัน

หยางหยวนคุนย่อมไม่มีทางทำตัวหน้ามืดตามัวลงมือปัดกวาดขัดถูทำความสะอาดด้วยตัวเองในยามนี้หรอก สภาพห้องพักคนงานแห่งนี้จัดทำระบบไว้รองรับคนงานได้ห้องละแปดคนถ้วน มีเตียงเหล็กสองชั้นตั้งวางอยู่ทั้งหมดสี่หลัง บริเวณกึ่งกลางห้องมีโต๊ะไม้ตัวยาววางตั้งอยู่หนึ่งตัว เขาเพียงแค่ก้าวเท้าเข้าไปทดลองยื่นมือออกแรงเขย่าๆ ตรวจเช็คดูความมั่นคงค้ำยันของเตียงเหล็กและโต๊ะไม้เหล่านั้น เมื่อเห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างปักหลักแน่นหนามั่นคงดีไม่มีปัญหาอะไร ในส่วนของขั้นตอนการปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดรอให้วันพรุ่งนี้ค่อยพาตัวหยางหยวนหงแวะมาช่วยกันลงแรงจัดแจงลวกๆ ก็นับว่าใช้ได้แล้ว

ครั้นล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำคืนหลังจากร่วมวงรับประทานอาหารมื้อค่ำและเดินเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายจนสบายตัวเสร็จสรรพเรียบร้อย หยางหยวนคุนก็ล้มตัวลงนอนเอนหลังบนเตียงพลางทอดสายตามองดูหยางหยวนหงที่กำลังนั่งอุดอู้อ่านหนังสือนิยายอยู่ข้างๆ

“วันพรุ่งนี้แกไม่มีความจำเป็นต้องแวะเดินทางไปเข้าไซต์งานทำงานตามปกติแล้วนะ” หยางหยวนคุนเอ่ยปากบอกเล่าแนวคิดในหัวของตนออกมา

“หา? ไม่ต้องไปทำงานแล้วเหรอครับ? ไฉนทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะครับพี่คุน?” หยางหยวนหงรีบละสายตาละวางหนังสือนิยายในมือลงทันควัน พลางเอ่ยปากสอบถามด้วยความฉงนฉงายขัดใจ

“ไม่ได้หมายความว่าจะให้แกละทิ้งเลิกทำงานไปเลยหรอกนะ แต่ทว่าหมายถึงจะไม่ปล่อยให้แกต้องไปจมปลักทำงานเป็นคนงานทั่วไปแบกหามตรากตรำเหน็ดเหนื่อยในไซต์งานก่อสร้างแห่งนั้นอีกต่อไปแล้วต่างหากล่ะ หลังจากนี้แกต้องก้าวเท้ามาคอยติดตามลงแรงทำงานอยู่ข้างหลังผมโดยตรง” 

หยางหยวนคุนหยัดกายลุกขึ้นมานั่งบนเตียงนอน พลางส่งยิ้มพรายเอ่ยปากพูดต่อไปว่า “แกคอยสอดส่องดูสิ ยามที่แกก้มหน้าก้มตาทำงานเป็นคนงานทั่วไปอยู่ที่ไซต์งานแห่งนั้น อัตราค่าแรงต่อวันกอบโกยได้เพียงแค่สามสิบหยวนเองไม่ใช่เหรอ ในแต่ละเดือนต่อให้แกทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำจนแทบสายตัวขาดไร้วันหยุดพักผ่อน เม็ดเงินรวมสะสมมันยังปักยอดได้ไม่ถึงหนึ่งพันหยวนเลยด้วยซ้ำไปนะ”

“โธ่ เงินตั้งหนึ่งพันหยวนมันก็ถือว่ามากมายก่ายกองมหาศาลแล้วนะครับพี่คุน คำนวณสะสมรวมกันทั้งปีมันไม่ปาเข้าไปตั้งหมื่นกว่าหยวนเชียวเหรอครับ ลำพังครอบครัวของผมตรากตรำทุ่มเททำไร่ไถนาตั้งหลายสิบไร่ที่บ้านเดิม ตลอดทั้งปีลุยงานเหน็ดเหนื่อยแทบตายยังไม่มีปัญญาหาเงินสดมากองให้เห็นตั้งหมื่นหยวนได้เลยนะครับนั่น” หยางหยวนหงกลับแสดงท่าทีพึงพอใจและซาบซึ้งใจในเม็ดเงินจำนวนนั้นครามครัน

“แกแอบนำสมองส่วนไหนคิดอ่านเอาเองเนี่ย ดึงดันคิดว่าตัวเองจะมีพาวเวอร์ความสามารถปักหลักทำงานตรากตรำยาวนานสิบสองเดือนเต็มรวดเดียวโดยไม่หยุดพักผ่อนงั้นเหรอ ลำพังคำถามข้อแรกคือจะมีไซต์งานก่อสร้างที่ไหนเปิดลู่ทางต้อนรับเปิดโอกาสให้แกได้ปักหลักทำงานยาวนานขนาดนั้นตลอดทั้งปีโดยไม่มีการปิดไซต์งาน และในส่วนข้อถัดมาคือสภาพร่างกายของแกมีหรือที่จะไม่เกิดปัญหาสึกหรอเหนื่อยล้าจนกระอักเลือดตายไปเสียก่อนน่ะ” 

หยางหยวนคุนค้อนตาขวางใส่อีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูดชี้แจงรายละเอียดต่อไปว่า “การที่ผมจัดแจงส่งตัวแกเข้าไปลองลิ้มชิมลางทำงานเป็นคนงานทั่วไปในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมานี้ ประเด็นหลักประการเดียวก็คืออยากจะปล่อยสิทธิ์ให้แกได้เข้าไปเรียนรู้วิชาสร้างความคุ้นเคยกับระบบงานในพื้นที่ไซต์งานก่อสร้างล่วงหน้า และเรียนรู้หลักการปรับตัวเข้าหาโอกาสทำความเข้าใจในเรื่องการติดต่อประสานงานและมนุษยสัมพันธ์กับผู้คนรอบข้างก็เท่านั้นเอง”

“ผมยังไงก็ได้ทั้งนั้นแหละครับ เดิมทีวิถีชีวิตการก้าวเท้าออกมาดิ้นรนต่อสู้หางานทำข้างนอกเมืองคราวนี้ ของผมก็เป็นเพราะตั้งใจจะคอยปักหลักติดตามทำงานอยู่ข้างหลังพี่คุนอยู่แล้วล่ะครับ” หยางหยวนหงเอ่ยปากพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจจริงจัง

“ยามนี้ระบบกำหนดการโครงการโครงการรับเหมางานก่อสร้างชิ้นใหญ่ในส่วนของผมค่อนข้างจะลงตัวเสร็จสรรพและสามารถเริ่มกระบวนการก้าวเท้าเข้าพื้นที่ไซต์งานลุยงานได้เรียบร้อยแล้วล่ะ ในช่วงเวลากลางวันของวันนี้ผมได้จัดแจงต่อสายตรงติดต่อประสานงานกับกลุ่มคนงานชุดเก่าที่เคยร่วมวงลงแรงทำงานร่วมกันเมื่อช่วงปีกลายไปหมดแล้ว ซึ่งคาดการณ์ดูแล้วในวันพรุ่งนี้พวกแกทุกคนก็น่าจะพากันเก็บกระเป๋าเดินทางมาถึงที่นี่พร้อมหน้าพร้อมตาแล้วล่ะ” 

หยางหยวนคุนบอกเล่าเรื่องราวความคืบหน้าที่เกิดขึ้นในช่วงเวลากลางวันให้ฟัง “วันหน้าวันหลังแกต้องคอยปักหลักติดตามช่วยงานอยู่ข้างหลังผม อัตราเงินเดือนค่าจ้างค่างวดสุทธิผมกะว่าจะจัดแจงแบ่งสรรปันส่วนควักจ่ายให้แกเดือนละหนึ่งพันห้าร้อยหยวนถ้วน แกพิจารณาดูซิว่าตัวเลขนี้พอจะยอมรับพึงพอใจไหมล่ะ?”

“โอ้โห! เม็ดเงินตั้งมากมายก่ายกองมหาศาลขนาดนั้นเชียวเหรอครับพี่คุน จัดแจงตัวเลขแบบนี้มันไม่แปรเปลี่ยนสภาพขยับขึ้นไปเทียบชั้นปักยอดเท่าเทียมกับอัตราเงินค่าแรงของพวกช่างฝีมือช่างรายวันเลยไม่ใช่เหรอครับเนี่ย” 

หยางหยวนหงสมองแล่นคำนวณตัวเลขในใจแวบหนึ่ง ก่อนจะเริ่มแสดงท่าทีขัดเขินเกรงอกเกรงใจพูดต่อไปว่า “ไม่ต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินให้ผมแยะแยะถึงขนาดนั้นหรอกครับพี่คุน ขอดิ่งลดตัวเลขต่ำลงมาหน่อยเถอะครับ ลำพังพวกช่างฝีมือช่างรายวันเหล่านั้นในแต่ละเดือนคำนวณดูแล้วส่วนใหญ่พวกแกก็มีพาวเวอร์ลงแรงทำงานได้เต็มที่ราวๆ ยี่สิบแปดวันต่อเดือนเท่านั้นเอง ยอดเงินสดสุทธิเดือนละพันห้านี่มันช่างขยับพุ่งสูงลิ่วลิบโลกมากกว่าเงินรายได้ของพวกแกตั้งเยอะแยะเลยนะครับนั่น”

“ในเมื่อผมยื่นส่งมอบสิทธิประโยชน์เม็ดเงินจำนวนนี้ให้ แกก็แค่แบมือรับมันไว้ซะเถอะน่า” หยางหยวนคุนโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน ก่อนจะเอ่ยปากอธิบายชี้แจงเหตุผลเสริมต่อไปว่า “ตำแหน่งหน้าที่หลักเป็นหัวหน้าคนงานผู้ควบคุมดูแลเนื้องานในไซต์งานก่อสร้างแห่งนี้ของผมมันย่อมต้องปักหลักคอยควบคุมดูแลเนื้องานต่อไปไม่หยุดอยู่แล้วล่ะ ยามปกติแกก็ต้องคอยทำหน้าที่เป็นหูเป็นตาแวะเวียนไปคอยสอดส่องสายตาช่วยคุมงานและตรวจตราดูความเรียบร้อยฝั่งโน้นแทนผมบ้าง และที่แน่นอนที่สุดคือแกต้องคอยทำหน้าที่รับภาระงานวิ่งรอกติดต่อประสานงานเป็นลูกมือคอยช่วยหยิบจับคอยรับใช้เป็นลูกน้องคนสนิทอยู่ข้างกายผมตลอดเวลา เพราะฉะนั้นระบบอัตราเงินเดือนที่จัดแจงควักจ่ายให้แกตรงนี้จึงเป็นการคำนวณตามฐานความรับผิดชอบของตำแหน่งงานนั่นแหละครับ”

“เฮ้ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าชีวิตความเป็นอยู่การก้าวเท้าออกมาทำงานข้างนอกเมืองคราวนี้ของผม จะโชคดีมีวาสนาได้ประสบพบเจอเรื่องราวดีงามเลิศเลอปานนี้ด้วยแฮะ” 

หยางหยวนหงใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจพึงพอใจเป็นล้นพ้น ถึงแม้ว่าการหาเงินทองสร้างเนื้อสร้างตัวมันจะเป็นเรื่องราวที่น่าปลาบปลื้มยินดีครามครันก็ตามที ทว่าตรากตรำทำงานเหน็ดเหนื่อยในฐานะคนงานทั่วไปอาบเหงื่อต่างน้ำมาตลอดช่วงเวลาหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมานี้มันช่างเล่นเอาแกเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดรันทดจิตใจจนเข็ดหลาบขยาดงานไม่เบา ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาแกเคยได้หาโอกาสทองหยุดพักผ่อนเอนหลังนอนเล่นก็เฉพาะช่วงแค่วันที่ฟ้าฝนเทกระหน่ำลงมาจนไซต์งานต้องสั่งระงับงานชั่วคราวแค่สองวันเท่านั้นเอง ยามนี้ในสมองลึกๆ ของแกจึงเริ่มแอบเฝ้าถวิลหานึกจินตนาการฝันหวานคิดอ่านในหัวอยู่ตลอดเวลาว่า เมื่อไหร่ฟ้าฝนระลอกใหม่จะเทกระหน่ำหลั่งไหลลงมาอีกรอบหนอ

“อืม ทว่าอย่างไรพวกเราสองคนก็ต้องเอ่ยปากตกลงทำความเข้าใจในเงื่อนไขการรับเงินระบบระเบียบพื้นฐานล่วงหน้ากันไว้ก่อนนะ ระบบการควักจ่ายเงินเดือนค่าจ้างค่างวดของแกมันไม่ได้หมายความว่าจะมีการทำเรื่องอนุมัติเบิกจ่ายเงินสดเคลียร์ยอดให้ครบถ้วนในทุกๆ สิ้นเดือนหรอกนะครับ ขั้นตอนปฏิบัติมันย่อมต้องเป็นไปตามหลักการเดียวกันกับพวกกลุ่มคนงานสารพัดตำแหน่งนั่นแหละ โดยในแต่ละเดือนผมจะจัดแจงอนุมัติควักจ่ายเงินสดชดเชยค่าครองชีพรายวันเบี้ยเลี้ยงชีพให้แกพกติดกระเป๋าไปใช้สอยเดือนละห้าร้อยหยวนถ้วน ส่วนเม็ดเงินรายได้คงเหลือสะสมในส่วนที่เหลือทั้งหมด ต้องเฝ้ารอคอยให้เนื้องานโครงการปิดไซต์งานและผมได้รับเงินงวดงานก่อสร้างจากทางฝั่งเถ้าแก่เจ้าของโครงการครบถ้วนเรียบร้อยแล้ว ถึงจะสามารถทำเรื่องเคลียร์ยอดโอนเงินก้อนใหญ่ที่เหลือส่งมอบให้ถึงมือได้สำเร็จ” 

ระบบและขั้นตอนการบริหารจัดการเบิกจ่ายเงินค่าจ้างค่างวดลักษณะพรรค์นี้น่ะ ในพื้นที่ไซต์งานก่อสร้างของยุคสมัยนี้จัดว่าเป็นเรื่องราวธรรมดาสามัญพื้นฐานที่พบเห็นกันจนชินตาครามครัน ดีไม่ดีในพื้นที่ไซต์งานแห่งอื่นๆ ตั้งหลายแห่ง บรรดาเถ้าแก่ผู้รับเหมาช่วงรายย่อยต่างแอบทำตัวหน้ามืดตามัวไร้ความรับผิดชอบ ไม่ยอมจัดแจงอนุมัติควักจ่ายแม้กระทั่งเงินค่าครองชีพเบี้ยเลี้ยงชีพรายวันให้คนงานพกติดตัวเลยด้วยซ้ำไป จะยอมเปิดทางจัดแจงอนุมัติควักจ่ายเม็ดเงินอุดหนุนพิเศษก้อนเล็กๆ ออกมาส่งมอบให้เชยชมบ้างก็เฉพาะช่วงฤดูใบไม้ร่วงยามที่บรรดาลูกหลานของคนงานถึงกำหนดตารางเวลาต้องก้าวเท้าเข้าโรงเรียนเรียนหนังสือ ซึ่งเรียกขานกันในวงการว่าเงินช่วยเหลือค่าเทอมเปิดภาคเรียนนั่นเอง และนี่แหละคือคำตอบและประเด็นเหตุผลหลักประการสำคัญที่สุดว่า ไฉนกระบวนการก้าวเท้าไปทวงหนี้สินเงินค่าแรงค่างวดของพวกพี่น้องกลุ่มเกษตรกรคนงานอพยพมันถึงได้เป็นเรื่องราวที่ยากลำบากยากเย็นแสนเข็ญบานเบอะ และมักจะแปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นปัญหาวิกฤตบานปลายเปิดฉากยกพวกทะเลาะเบาะแว้งร้องเรียนกันใหญ่โตมโหฬารระดับประเทศอยู่บ่อยครั้ง

“ระบบขั้นตอนการทำงานตรงนี้มันเป็นเรื่องราวที่สมเหตุสมผลและสมควรปฏิบัติตามอยู่แล้วครับพี่คุน ประเด็นข้อนี้ผมล่วงรู้และทำความเข้าใจแจ่มแจ้งดีครับ”

“โอเค ในเมื่อรายละเอียดข้อตกลงทุกสิ่งทุกอย่างประสานงานเคลียร์ลงตัวเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว เงื่อนไขการควักจ่ายอัตราเงินเดือนค่าจ้างค่างวดของแกจะปักยอดนับตั้งแต่เริ่มต้นเปิดไซต์งานลุยงานไปจนถึงห้วงเวลาที่เนื้องานในส่วนความรับผิดชอบของผมปิดไซต์งานเสร็จสิ้นกระบวนการทั้งหมดนะ และเมื่อถึงกำหนดตารางเวลาห้วงเวลานั้นเสร็จสิ้น ตัวผมย่อมต้องคอยแสดงพาวเวอร์จัดแจงเสาะหาเนื้องานใหม่ๆ ลู่ทางทำกินดีๆ มาคอยรองรับและปูทางส่งตัวแกเข้าไปประจำการทำงานต่อล่วงหน้าอย่างปลอดภัยแน่นอน” หยางหยวนคุนเอ่ยปากพูดจาร้องเตือนสำทับ

“ในใจของผมคิดอ่านไว้แค่ว่า ขอแค่ได้คอยปักหลักติดตามช่วยงานอยู่ข้างหลังพี่คุนไปตลอดมันก็เพียงพอแล้วล่ะครับ” หยางหยวนหงเอ่ยปากพูดตอบรับอย่างไม่ใส่ใจจริงจัง พลางเอื้อมมือไปหยิบฉวยเอาหนังสือนิยายเล่มเดิมที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านต่อตามระเบียบ

“หนังสือนิยายสารพัดเล่มที่แกพกติดตัวมานั่งอ่านอยู่นี่ แอบควักกระเป๋าซื้อขาดมาครอบครองเป็นกรรมสิทธิ์ของตัวเอง หรือแวะเวียนไปเช่าต่อมาจากร้านค้าละเนี่ย? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แกเริ่มเกิดความนิยมชมชอบหันมาสนใจอ่านสิ่งประดิษฐ์พรรค์นี้ฮะ?” 

หยางหยวนคุนเอ่ยปากสอบถามด้วยความฉงนฉงายขัดใจ ย้อนกลับไปดูพฤติกรรมในอดีตที่ผ่านมา น้องชายลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไม่ได้มีความนิยมชมชอบหรือมีรสนิยมงานอดิเรกอะไรพรรค์นี้เลยไม่ใช่หรือไง

“เล่มนี้ผมนึกสนุกตอนที่เดินแวะเวียนไปซื้อหาของใช้ประจำวันร่วมกับกลุ่มพี่น้องคนงานคราวนั้นน่ะครับ สายตาพลันชะเง้อไปประสบพบเห็นวางกองขายอยู่บนแผงลอยริมทางเท้าพอดี ยามนั้นลองเปิดหน้ากระดาษอ่านเนื้อความข้างในไปได้สองสามหน้าก็รู้สึกว่าเนื้อหาลู่ทางเรื่องราวมันช่างสนุกสนานเข้าท่าดีงามไม่เบาเลยล่ะครับ” หยางหยวนหงทอดสายตามองดูหนังสือเล่มโปรดในมือด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์รักใคร่ครามครัน “ทว่าราคาค่างวดค่านิยมของมันแอบแพงระยับเพดานบินอยู่ไม่น้อยเลยนะครับนั่น ลำพังเล่มเดียวนี้ต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินสดตั้งสองหยวนเชียวล่ะครับ”

หยางหยวนคุนทอดสายตามองฝ่าแสงสว่างอันริบหรี่มืดมนของหลอดไฟนีออนในห้องแวบหนึ่ง ก็สามารถคาดเดาแยกแยะได้อย่างทะลุปรุโปร่งทันทีว่า สิ่งประดิษฐ์ในมือของอีกฝ่ายนั้นมันคือหนังสือนิยายละเมิดลิขสิทธิ์ฉบับก๊อปปี้ผิดกฎหมายแน่นอน แถมยังแปรเปลี่ยนสภาพเป็นหนังสือนิยายละเมิดลิขสิทธิ์มือสองสภาพเยินอีกต่างหาก ของพรรค์นั้นมันจะมีมูลค่าราคาแพงระยับขนาดนั้นได้อย่างไรกันเล่า เขาคอยเพ่งพินิจสอดส่องสายตาดูรูปภาพบนหน้าปกหนังสืออย่างละเอียดถี่ถ้วน อืม... มิน่าเล่า เนื้องานหน้าปกทัศนียภาพภายนอกจัดทำออกมาได้หวาดเสียวปลุกเร้าอารมณ์ปานนี้ มีเพียงพวกรุ่นเยาว์หนุ่มโสดผู้ไร้เดียงสาอ่อนต่อโลกอย่างหยางหยวนหงคนเดียวนั่นแหละหนาที่จะโดนภาพลวงตาหลอกลวงจนยอมควักกระเป๋าซื้อมาเชยชม

เช้าวันต่อมา หยางหยวนคุนไม่ได้เอ่ยปากปล่อยสิทธิ์ให้หยางหยวนหงแวะเดินทางไปเข้าไซต์งานทำงานตามปกติ หลังจากขั้นตอนการเช็คชื่อขานนามคนงานเสร็จสิ้นลงตรงบริเวณหน้าประตูอาคารตึกทำการออฟฟิศโครงการเรียบร้อยแล้ว คนทั้งสองก็พากันสาวเท้าก้าวเดินมุ่งหน้าตรงดิ่งมายังห้องพักคนงานที่จัดแจงตระเตรียมไว้เรียบร้อยเมื่อวันวานทันที

“แกช่วยเป็นธุระปะปังออกแรงปัดกวาดเช็ดถูขัดทำความสะอาดพื้นห้องและเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องพักสองห้องนี้ให้ดูสะอาดสะอ้านหมดจดสักหน่อยสิครับ ในช่วงค่ำคืนของวันนี้กลุ่มบรรดาคนงานชุดเก่าเขาก็จะพากันเก็บกระเป๋าเดินทางมาถึงพื้นที่แห่งนี้พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วล่ะ ถึงเวลานั้นทัศนียภาพภายนอกมันคงจะมืดมิดไปหมด 

หากต้องมานั่งเสียเวลาตรากตรำทุ่มแรงกายปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดห้องหับกันอีกมันจะกลายเป็นการเสียเวลาไปเปล่าประโยชน์ และถ้าเกิดว่าปล่อยทิ้งไว้ไม่ยอมทำความสะอาดล่ะก็ สภาพห้องหับรกหูรกตาขนาดนี้พวกแกก็คงไม่มีปัญญาจะซุกหัวนอนพักผ่อนกันได้อย่างปลอดภัยแน่นอน” หยางหยวนคุนชี้มือไปที่ห้องพักคนงานทั้งสองห้อง พลางเอ่ยปากสั่งการมอบหมายภาระงานสำคัญให้หยางหยวนหงที่กำลังทำหน้าตาสอดรู้สอดเห็นอยู่ข้างกายคอยรับไปจัดการ

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับพี่คุน ภาระงานปัดกวาดเช็ดถูขัดห้องหับเรียบง่ายแค่นี้น่ะ ทัศนียภาพการลงแรงมันช่างเบาสบายอกสบายใจไร้กังวลกว่าการต้องไปเดินหิ้วถังปูนแบกปูนซีเมนต์หนักๆ ในไซต์งานตั้งเยอะแยะเลยล่ะครับ พี่คุนวางใจในพาวเวอร์ความสามารถของผมได้เลยครับ”

หยางหยวนหงยื่นมือไปรับเอาลูกกุญแจห้องมาจากมือของหยางหยวนคุน จากนั้นก็จัดแจงสาวเท้าก้าววิ่งเหยาะๆ มุ่งหน้าตรงดิ่งขึ้นตึกไปจัดแจงระบบงานทันที ไม่นานนักหยางหยวนคุนก็สามารถคอยสอดส่องสายตามองเห็นภาพอีกฝ่ายหอบหิ้วถังน้ำพลาสติกใบโตใบที่ตนเองเคยใช้งานสำหรับอาบน้ำและซักผ้า เดินกุลีกุจอไปตักน้ำจากบ่อน้ำบาดาลมาเตรียมสาดขัดพื้นห้องอย่างกระตือรือร้น ในมือยังหนีบเอาไม้กวาดทางมะพร้าวจากห้องพักคนงานหลังเก่าติดตัวมาด้วย ท่าทางการลงแรงทำงานจัดว่ามีความกระฉับกระเฉงว่องไวและกระตือรือร้นดีเยี่ยมไม่เบาเลยทีเดียว

“พี่คุนครับ ผมสามารถยื่นเรื่องขออนุญาตย้ายสำมะโนครัวลงไปปักหลักนอนพักอาศัยอยู่ร่วมห้องกับกลุ่มพี่น้องคนงานคนอื่นๆ ที่ชั้นล่างตรงโน้นได้ไหมครับ?” หลังจากร่วมวงรับประทานอาหารมื้อเที่ยงเสร็จสิ้น ในระหว่างที่กำลังนั่งเอนหลังพักผ่อนหย่อนใจคอยรับลมเย็นอยู่ในห้องพัก หยางหยวนคุนก็พลันได้ยินเสียงของหยางหยวนหงที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยปากสอบถามขึ้นมา

“ไฉนทำไมถึงคิดอ่านแบบนั้นล่ะครับ การปักหลักนอนพักอาศัยอยู่ร่วมห้องกับผมในห้องหับกว้างขวางตระการตาสองคนต่อห้อง สภาพแวดล้อมสิ่งอำนวยความสะดวกดีงามเลิศเลอปานนี้มันทำเอาแกเกิดความรู้สึกอึดอัดขัดใจรันทดจิตใจจนทนอยู่ต่อไปไม่ไหวเชียวรึ แกแวะไปคอยสอดส่องสายตาเบิ่งดูทัศนียภาพความเป็นอยู่ของคนอื่นในไซต์งานแห่งนี้ดูสิ มีผู้รับเหมาหรือคนงานหน้าไหนบ้างที่มีวาสนาได้อยู่อาศัยในห้องพักที่มีสภาพแวดล้อมดีเลิศประเสริฐศรีกว่าห้องนี้ฮะ?” หยางหยวนคุนเอ่ยปากถามด้วยความฉงนฉงายไม่เข้าใจในความคิดอ่านของอีกฝ่าย

“โธ่ ตัวผมไม่ได้มีความรู้สึกอึดอัดขัดใจหรือคิดอ่านดูถูกความสะดวกสบายของห้องนี้หรอกครับพี่คุน แต่ทว่าประเด็นหลักประการสำคัญที่สุดคือในใจของผมแอบคิดอ่านตั้งใจไว้ว่า อยากจะหาโอกาสทองแวะเวียนเข้าไปพูดจาพาทีสร้างความสนิทสนมชิดเชื้อเรียนรู้อัธยาศัยและคลุกคลีอยู่ร่วมกับกลุ่มพี่น้องคนงานคนอื่นๆ ให้แยะๆ น่ะครับ

 ในวันข้างหน้าเปิดศักราชโครงการใหม่ตัวผมเองก็ต้องก้าวเท้าเข้าไปรับภาระงานลงแรงทำงานร่วมก๊วนเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมกับพวกแกอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ การที่พวกเราสามารถปักหลักนอนพักอาศัยซุกหัวนอนอุดอู้อยู่ร่วมห้องเดียวกันได้มันย่อมจะช่วยให้ขั้นตอนการประสานงานติดต่อสร้างสายสัมพันธ์และความสนิทสนมชิดเชื้อเรียนรู้ไส้รู้พุงกันดีพึ่งพาอาศัยกันได้ราบรื่นว่องไวขึ้นใช่ไหมล่ะครับ” หยางหยวนหงส่งยิ้มพรายเอ่ยปากชี้แจงเหตุผลความต้องการออกมาเจื้อยแจ้ว

“สิ่งที่แกเอ่ยปากวิเคราะห์ชี้แจงเหตุผลออกมามันก็แอบมีหลักการและข้อดีที่ถูกต้องดีงามอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวนะครับ แกคอยปักหลักติดตามเรียนรู้วิชาทักษะความสามารถและประสบการณ์การทำงานจากพวกแกให้แยะๆ เถอะนะ วันหน้าวันหลังจะพึ่งพาแต่พาวเวอร์และบารมีของผมคอยกางปีกปกป้องอุ้มชูดูแลแกไปตลอดรอดฝั่งตลอดชีวิตมันเป็นไปไม่ได้หรอก แกต้องรู้จักขวนขวายพัฒนาศักยภาพขีดความสามารถและทักษะฝีมือช่างของตัวเองให้ขยับพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ถึงเวลาในอนาคตยามที่ปีกกล้าขาแข็งมีความพร้อมเต็มเปี่ยม แกถึงจะสามารถก้าวเท้าออกไปเปิดฉากรับเหมาช่วงงานก่อสร้างทำเองบริหารจัดการโครงการเองได้อย่างภาคภูมิใจ ล่วงรู้หลักการข้อนี้ใช่ไหมครับ” หยางหยวนคุนเอ่ยปากพูดจาสั่งสอนตักเตือนสติให้อีกฝ่ายฟังด้วยความหวังดี

“ผมล่วงรู้และเข้าใจแจ่มแจ้งดีครับพี่คุน ลำพังแค่คอยสอดส่องสายตามองดูพวกกลุ่มช่างใหญ่ช่างฝีมือในไซต์งานก่อสร้างเหล่านั้น อัตราส่วนแบ่งและวงเงินรายได้สุทธิที่พวกแกกอบโกยมาได้ในแต่ละเดือนมันช่างมากมายก่ายกองมหาศาลขยับพุ่งสูงลิ่วลิบโลกเสียยิ่งกว่าเงินเดือนของพี่คุนตั้งเยอะแยะเลยนะครับนั่น” 

หยางหยวนหงเอ่ยปากพูดออกมาด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและถวิลหาทิศทางอนาคตอันรุ่งโรจน์ชัชวาลชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีงาม

“เรื่องนั้นมันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลและแน่นอนอยู่แล้วล่ะครับ เพราะฉะนั้นแกย่อมต้องขยันหมั่นเพียรตั้งอกตั้งใจศึกษาเรียนรู้วิชาเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากพวกแกไว้ให้แยะๆ ล่วงรู้หลักการข้อนี้ใช่ไหมครับ? 

ในเมื่อในใจของแกมีความปรารถนาแรงกล้าอยากจะย้ายสำมะโนครัวลงไปนอนปักหลักอยู่ข้างล่างร่วมกับกลุ่มคนงานขนาดนั้น ผมก็ย่อมไม่มีลู่ทางจะเอ่ยปากคัดค้านขัดความตั้งใจหรอก จัดแจงอนุญาตให้ย้ายไปอยู่ข้างล่างได้ตามใจปรารถนาเลยละกันนะ สามารถเริ่มเก็บข้าวของสัมภาระยกย้ายแปรเปลี่ยนห้องนอนลงไปจัดการได้ตั้งแต่วันนี้เลยปะไร อย่าปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงค่ำคืนยามที่บรรดาคนงานชุดเก่าเขาพากันเดินทางมาถึงพื้นที่แห่งนี้พร้อมหน้าพร้อมตากันหมดแล้ว แล้วอยู่ๆ แกดันโผล่หน้ากระโดดแทรกตัวเข้าไปขอร่วมแชร์พื้นที่ซุกหัวนอนกับเขาเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนในพริบตา แบบนั้นทัศนียภาพพฤติกรรมมันจะดูไม่ค่อยงามเท่าไหร่ ลำพังบนโลกใบนี้ไม่มีมนุษย์หน้าไหนหรอกหนาที่จะมีความนิยมชมชอบเกิดความรู้สึกยินดีปรีดายามที่มีคนแปลกหน้าโผล่หน้ามาขอแย่งชิงแชร์พื้นที่พักผ่อนส่วนตัวเพิ่มขึ้นมาอีกคนน่ะ”

“ได้เลยครับพี่คุน เดี๋ยวช่วงบ่ายของวันนี้ผมจะรีบจัดแจงยกย้ายข้าวของสัมภาระลงไปจัดการที่ห้องฝั่งโน้นให้เสร็จสรรพเรียบร้อยทันทีเลยครับ สภาพพื้นที่ตรงโซนนั้นอย่างไรมันก็อยู่ใกล้ชิดติดกันแค่นี้เองเดินไปกลับสะดวกสบายมากครับ” 

หยางหยวนหงตอบรับคำอนุญาตด้วยความตื่นเต้นดีใจปรีดาเป็นล้นพ้น ถึงแม้ว่าการได้ปักหลักนอนพักอาศัยอยู่ร่วมห้องกับหยางหยวนคุนจะมีสภาพแวดล้อมสิ่งอำนวยความสะดวกดีงามเลิศเลอประเสริฐศรีขนาดไหนก็ตามที ทว่าในใจลึกๆ ของแกกลับแอบเกิดความรู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูกและวางตัวไม่ค่อยเป็นธรรมชาติอยู่ตลอดเวลา ยามที่ต้องมานอนอยู่ร่วมห้องกับคนที่มีฐานะบารมีเป็นถึงหัวหน้าใหญ่ สู้ตัดใจขนย้ายของลงไปปักหลักคลุกคลีตีโมงอยู่ร่วมห้องกับกลุ่มพี่น้องคนงานระดับเดียวกันมันน่าจะช่วยให้สภาพจิตใจผ่อนคลายและเป็นกันเองสนุกสนานกว่ากันตั้งเยอะแยะ แถมห้องพักคนงานสองห้องด้านล่างแห่งนั้นปริมาณจำนวนคนพักอาศัยก็ไม่ได้หนาตาแออัดยัดเยียดอะไรขนาดนั้น แถมได้ยินกระแสข่าวแว่วมาว่าทุกคนต่างก็เป็นคนบ้านเดียวกันที่เดินทางมาจากท้องถิ่นบ้านเกิดเมืองนอนเดียวกันทั้งนั้น สภาพความเป็นอยู่แบบนี้มันช่างดีงามเลิศเลอและถูกชะตากับแกที่สุดแล้วล่ะ

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวเดินทางออกไปเคลียร์ภาระงานสะสางเรื่องราวข้างนอกก่อนละกันนะ แกก็จัดแจงระบบขนย้ายข้าวของสัมภาระของตัวเองไปตามระเบียบเถอะ” หยางหยวนคุนหยัดกายลุกขึ้นยืนก้าวเท้าพ้นประตูห้องเดินแยกตัวออกไปลุยเนื้องานควบคุมดูแลในพื้นที่ไซต์งานก่อสร้างต่อไปตามปกติ

ครั้นล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเวลาพลบค่ำหลังจากเสร็จสิ้นภาระงานเดินทางแวะเวียนกลับมาที่บ้านพัก หยางหยวนคุนก็คอยสอดส่องสายตามองเห็นภาพทัศนียภาพภายในห้องนอนของตนแปรเปลี่ยนสภาพไปเรียบร้อยแล้ว หยางหยวนหงจัดแจงขนย้ายข้าวของสัมภาระของตนเองอพยพลงไปอยู่ข้างล่างจนเสร็จสิ้นสมบูรณ์แบบไร้ร่องรอย ภายในห้องหับยามนี้จึงหลงเหลือเพียงเครื่องนอนและผ้าห่มของเขาปักหลักนอนนิ่งอยู่บนเตียงเพียงชุดเดียวเท่านั้น 

เฮ้อ... สภาพการณ์แบบนี้ทำเอาในใจของเขาแอบเกิดความรู้สึกเหงาหงอยอ้างว้างอยู่ไม่น้อยเลยแฮะ ยามนี้ถ้าเกิดว่าทางฝั่งบ้านเดิมในหมู่บ้านชนบทไม่มีภาระงานหรือเรื่องราวเดือดเนื้อร้อนใจอะไรคอยดึงรั้งตัวของเจ้าเสี่ยวฟ่งไว้ล่ะก็ ตัวเขาคงจะจัดแจงต่อสายตรงส่งเสียงร้องเรียกเอ่ยปากชวนให้ภรรยาสุดที่รักรีบเก็บกระเป๋าเดินทางมาอยู่ปรนนิบัติพัดวีเคียงข้างกายที่นี่เรียบร้อยแล้วล่ะ รอคอยให้เนื้องานสร้างบ้านพักหลังใหม่ที่บ้านเดิมลงเสร็จสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ และแม่หยางขยับขยายย้ายสำมะโนครัวเข้าไปปักหลักพำนักอาศัยอยู่ในตัวตําบลอย่างมั่นคงเป็นหลักเป็นฐานเรียบร้อย โดยได้อาศัยบารมีและสายตาของพี่รองหยางคอยช่วยเป็นหูเป็นตาดูแลความปลอดภัยจุนเจืออยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านแล้ว ถึงเวลานั้นเจ้าเสี่ยวฟ่งก็ย่อมจะสามารถปล่อยวางภาระหน้าที่ในบ้านกางปีกหอบหิ้วพาตัวลูกน้อยทั้งสองคนเดินทางข้ามมณฑลมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันที่นี่ได้อย่างสบายอกสบายใจไร้กังวล ทว่าหากเกิดสถานการณ์ดีงามเลิศเลอปานนั้นผุดขึ้นมาจริง ลำพังจะให้พวกแกมาปักหลักนอนซุกตัวอุดอู้อยู่แต่ในห้องพักพนักงานแคบๆ หลังนี้มันก็คงจะไม่เหมาะสมและสะดวกรวดเร็วเท่าไหร่นัก ถึงเวลานั้นคงต้องจัดแจงระบบงานวิ่งรอกออกไปเสาะหาทำเลทองในหมู่บ้านแถบฝั่งตรงข้าม เพื่อทำเรื่องอนุมัติควักกระเป๋าเช่าบ้านพักหลังโตๆ สักหลังมาจัดเตรียมไว้ต้อนรับลูกเมียล่วงหน้า และปักหลักอยู่อาศัยยาวไปจนถึงช่วงกำหนดตารางเวลาที่หยางเฟยเฟยถึงเกณฑ์ต้องก้าวเท้าเข้าโรงเรียนเรียนหนังสือ ถึงค่อยจัดแจงพากันเดินทางกลับไปตั้งรากปักฐานอยู่ที่บ้านในตําบลตามระเบียบ ซึ่งในช่วงเวลานั้นเนื้องานโครงการรับเหมางานก่อสร้างในส่วนความรับผิดชอบของเขาฝั่งนี้ก็น่าจะปิดไซต์งานเสร็จสิ้นกระบวนการลู่ทางลงตัวเรียบร้อยพอดีเป๊ะ