บทที่ 76 การจัดสรร

“แค่นี้ไม่สูงหรอกพี่ แต่ก่อนตอนผมอยู่ไซต์อื่นก็กระโดดพรวดลงมาแบบนี้ตลอดแหละ” หวังหู่พูดอย่างไม่ใส่ใจ

พอโดนทักแบบนี้หยางหยวนคุนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้ทุกคนยังอยู่ในวัยหนุ่มแน่น ความสูงแค่นี้จึงไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเลย เขาพยักหน้ารับพลางหันไปบอกหยางหยวนหงที่อยู่ข้างๆ “นายไปตามพวกห้องข้างๆ ที่กำลังพักผ่อนอยู่ให้มาที่นี่หน่อย พวกเราจะคุยเรื่องโครงการนี้กัน”

“ได้ครับพี่ เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้แหละ” หยางหยวนหงรีบวิ่งไปห้องข้างๆ ทันที ไม่นานนัก ทุกคนก็มารวมตัวกันแน่นขนัดอยู่ในห้องนี้ ต่างพากันเอ่ยปากทักทายหยางหยวนคุน

นอกจากสี่คนที่เดินทางมาถึงก่อนหน้านี้แล้ว วันนี้ยังมีคนทยอยตามมาสมทบอีกห้าคน เมื่อรวมหยางหยวนหงเข้าไปด้วยก็ครบสิบคนพอดี ทุกคนไม่ได้ยืนค้ำหัวกัน แต่เลือกที่จะนั่งลงบนเตียงนอนตามสะดวก ไม่มีใครคิดมากหรือเรื่องมาก เพราะต่างก็เป็นคนลุยๆ ไม่ได้พิถีพิถันอะไรกันอยู่แล้ว

“ฉันจะเล่าเรื่องโครงการที่ฉันรับเหมามาให้ทุกคนฟังคร่าวๆ แล้วกันนะ” หยางหยวนคุนเริ่มเปิดประเด็น “งานก็คืองานฉาบปูนภายในตึกทั้งหมดสิบตึก ทุกคนต่างก็เป็นมือเก๋าที่ผ่านงานพวกนี้มาทั้งนั้น ปริมาณงานรับรองว่ามีให้พวกนายทำกันจนอิ่มแน่”

“โห ตั้งสิบตึกเลยเหรอพี่หยาง มิน่าล่ะพี่ถึงให้พวกเราช่วยหาคนเพิ่ม” โจวซิ่งเอ่ยขึ้นด้วยความยินดี แบบนี้ปีนี้ทั้งปีขอแค่ทำทำนึกทำงานที่นี่ให้เสร็จก็แทบจะตั้งตัวได้แล้ว ไม่ต้องวิ่งรอกหางานไปทั่วให้เสียค่าเดินทางเป็นเบี้ยบ้ายรายทาง แถมยังไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะโดนชักดาบค่าแรงอีกด้วย

“ตอนที่อยู่บ้านเกิดเมื่อปีที่แล้วฉันก็เคยบอกพวกนายไปแล้วว่า ระยะเวลาของโครงการนี้ค่อนข้างกระชั้นชิดมาก ทางฝั่งเถ้าแก่จ้าวกำหนดเส้นตายไว้เดือนตุลาคม แต่ฝั่งพวกเราอย่างช้าที่สุดเดือนสิงหาคมต้องส่งมอบงานแล้ว เพราะฉะนั้นต้องเร่งสปีดกันหน่อย” หยางหยวนคุนอธิบายสถานการณ์ความเป็นจริงให้ฟัง

“ถ้าหากมีแค่พวกนายไม่กี่คนนี้มาคอยทำกินค่าแรงรายวัน ฉันประเมินดูแล้วเวลาไม่น่าจะพอแน่ๆ เพราะงั้นฉันเลยอยากถามความสมัครใจของทุกคนว่า ยินดีที่จะเปลี่ยนมาทำแบบงานเหมาช่วงไหม ทำงานได้ปริมาณเท่าไหร่ ฉันก็จ่ายเงินให้ตามจริงเท่านั้น” หยางหยวนคุนไม่พูดอ้อมค้อม เอ่ยปากถามความคิดเห็นของทุกคนตรงๆ

“พี่หยาง ผมรู้จักวิธีนี้ครับ ผมเคยเห็นพวกที่รับงานเหมาหาเงินได้มากกว่าพวกเราที่กินค่าแรงรายวันจริงๆ นั่นแหละ ก็แหม... ทำมากได้มากทำน้อยได้น้อยนี่นาจริงไหมพี่” หวังหู่เอ่ยสมทบขึ้นมา ที่นี่มีแค่เขาที่สนิทกับหยางหยวนคุนที่สุด ส่วนหยางหยวนหงนั้นไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลย

“ฉันก็ไม่ปิดบังพวกนายหรอกนะ ถ้าฝีมือการทำงานของนายยังไม่เร็วพอ หรือตัวเองยังติดนิสัยขี้เกียจ ต้องคอยมีคนมานั่งคุมนั่งจ้ำจี้จำไชถึงจะยอมขยับล่ะก็ ทำแบบงานเหมาอาจจะไม่ได้เงินเยอะกว่างานรายวันเสมอไป เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับตัวพวกนายเอง ไม่จำเป็นต้องฝืนทำแบบงานเหมากันทุกคน” หยางหยวนคุนยืนอยู่กลางห้องพัก สายตากวาดมองใบหน้าของทุกคนรอบหนึ่งพลางเผยความในใจ

“โอย จะเป็นไปได้ยังไงพี่ พวกเราทุกคนดั้นด้นออกมาก็เพื่อหาเงินกันทั้งนั้น ใครมันจะไปกล้าอู้งานล่ะครับ พวกเราไม่ใช่พี่หยางนี่นาที่หาเงินได้เพียบจนล้นกระเป๋าแล้ว” โจวซิ่งเอ่ยเย้าขึ้นมาเพื่อทำลายความตึงเครียดและสร้างบรรยากาศ แต่นี่ก็คือเรื่องจริง คนที่ยอมตรากตรำมาทำงานในไซต์งานก่อสร้างยุคนี้ไม่มีใครเป็นคนขี้เกียจหรอก ที่เมื่อก่อนทำโครงการรายวันแล้วแอบอู้งานกันบ้าง ก็เพราะทุกคนได้ค่าแรงเท่ากันหมด ขืนทำเร็วไปก็เหนื่อยเปล่า ย่อมต้องหาทางออมแรงเป็นธรรมดา

“โอเค งั้นเอาตามนี้ ใครที่อยากจะเปลี่ยนมาทำแบบงานเหมา พรุ่งนี้ก่อนเที่ยงค่อยมาบอกฉันแล้วกัน คืนนี้ฉันจะกลับไปคำนวณราคาดู งานฉาบปูนภายในของพวกเราคิดราคาตามตารางเมตรอยู่แล้ว พวกนายเองก็คำนวณเป็น ฉันให้ราคาตามมาตรฐานตลาดแน่นอน วางใจได้เลย” ในเมื่อไม่อาจหักด้ามพร้าด้วยเข่าให้ทุกคนตัดสินใจตอนนี้ หยางหยวนคุนจึงกล่าวเสริมว่า “ส่วนใครที่อยากจะทำกินค่าแรงรายวันต่อก็ย่อมได้ แต่ถ้าคนทำรายวันมีจำนวนเยอะเกินไป ทางฉันก็คงต้องหาคนงานเพิ่มอีก เพราะเวลามันงวดเข้ามาทุกที”

ทุกคนต่างพากันพยักหน้ารับคำ เมื่อเห็นว่าพูดคุยธุระปะปังจนกระจ่างแจ้งแล้ว หยางหยวนคุนก็โบกมือใหญ่ “ไปเถอะ! เมื่อวานพวกนายบางคนยังมาไม่ถึง วันนี้ถือว่าเลี้ยงฉลองทบยอดให้แล้วกัน พวกเราไปหาอะไรกินข้างนอกกัน พรุ่งนี้ให้หยุดพักผ่อนหนึ่งวัน คืนนี้ดื่มกันให้เต็มที่ได้เลย!”

… …

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางหยวนคุนตื่นขึ้นมาบนเตียงพลางกุมขมับด้วยความปวดเศียรเวียนเกล้า เมื่อคืนคนรุมชนแก้วกับเขาเยอะเกินไปจริงๆ คนอื่นนับหนึ่งแต่เขาต้องซัดไปสิบ วันหน้าจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวดื่มหนักขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้ว

เขาเปิดไฟในห้อง หยิบนาฬิกาข้อมือที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาดู เวลาปาเข้าไปหกโมงเช้ากว่าแล้ว จึงรีบลุกขึ้นแต่งเนื้อแต่งตัว ตอนนี้ย่างเข้าสู่เดือนสามตามปฏิทินจันทรคติ (เดือนจันทรคติจีน) แล้ว ช่วงเวลานี้ท้องฟ้าด้านนอกจึงไม่มืดมิดจนเกินไป หลังจากหยางหยวนคุนล้างหน้าแปรงฟันเสร็จสรรพ ด้านนอกก็มีคนงานมารวมตัวกันอยู่หนาตาแล้ว เขาจึงยังไม่รีบร้อนไปกินข้าวเช้า ขอจัดการสะสางงานตรงนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน

หลังจากเช็กชื่อคนงานเสร็จ หยางหยวนคุนก็เดินไปที่โรงอาหาร ซดข้าวต้มลวกๆ ไปชามหนึ่งพร้อมกับซาลาเปาและปาท่องโก๋อีกสองสามชิ้น จากนั้นก็เดินตรวจตราไปทั่วบริเวณไซต์งานก่อสร้าง ถือโอกาสเดินย่อยอาหารไปด้วยในตัว ตอนนี้ปรากฏการณ์แอบอู้งานในไซต์งานเริ่มลดน้อยถอยลงไปมากแล้ว สภาพการณ์อยู่ในเกณฑ์ที่น่าพึงพอใจ หากจะมีการนั่งพักเหนื่อยเล็กๆ น้อยๆ หยางหยวนคุนก็แกล้งหลับตาข้างหนึ่งไม่เข้าไปกวดขัน ขอแค่ไม่จับกลุ่มจับเจ่าคุยกันเป็นกระจุกก็พอ

เมื่อเดินกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง เขาจัดการสะสางธุระในส่วนของเถ้าแก่จ้าวจนเสร็จสิ้น จากนั้นจึงเริ่มรื้อฟื้นความจำเกี่ยวกับราคาค่าแรงงานเหมาในชาติที่แล้ว แล้วโทรศัพท์ไปสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากจ้าวเฉวียน พยายามตั้งราคาให้สอดคล้องกับราคากลางของคนอื่น แน่นอนว่าราคาที่เขาให้จะต้องต่ำกว่าราคาที่จ้าวเฉวียนรับมาเล็กน้อย เพราะยังไงเขาก็เป็นคนกลางที่รับงานมาอีกทอด ขอเพียงหลังจากนี้เขาจ่ายเงินสดให้ตรงเวลาและไม่เบี้ยวค่าแรง เขาก็ถือเป็นหัวหน้าผู้รับเหมาที่ดีเยี่ยมแล้ว

“นายไม่ต้องเลือกให้เสียเวลาหรอก เปลี่ยนมาทำแบบงานเหมาเลยเถอะ เชื่อฉันเถอะน่า” หยางหยวนคุนเอ่ยกระเซ้าปนยิ้มเมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาในห้องคือหวังหู่

“พี่หยาง แล้วถ้าเกิดผมทำได้ปริมาณงานไม่ถึงเป้าล่ะพี่ พี่จะช่วยควักกระเป๋าจ่ายชดเชยให้ผมไหมล่ะ?” หวังหู่ยิ้มกวนๆ สวนกลับมา

“จะให้ฉันจ่ายชดเชยให้เนี่ยนะ ช่างกล้าพูด!” หยางหยวนคุนโบกมือใหญ่อย่างใจสปอร์ต ดึงบุหรี่ออกจากซองบนโต๊ะมาสองมวนแล้วโยนให้อีกฝ่ายมวนหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “นายวางใจได้เลย กับฝีมือคนอื่นฉันอาจจะไม่ค่อยรู้มือ แต่กับฝีมือนายนี่มีหรือฉันจะไม่รู้ พวกเราเรียนวิชาช่างปูนมาด้วยกันแท้ๆ”

“งั้นก็เอาตามนั้นพี่ ผมทำแบบงานเหมานี่แหละ ได้ยินมานานแล้วว่าทำแบบนี้ได้เงินเยอะกว่า แต่ไอ้เรามันก็เพิ่งจะเคยทำแบบนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ” หวังหู่ยังคงมีอาการประหม่าอยู่บ้าง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขารับงานแบบนี้ หากทำออกมาได้ไม่ดี มันจะไม่เหมือนงานรายวันที่นับนิ้วคิดเงินตามจำนวนวัน แต่งานนี้มันวัดกันที่เนื้อผ้าและปริมาณงานที่ทำสำเร็จล้วนๆ

“เรื่องอื่นฉันไม่กล้าโม้หรอกนะ แต่ขอแค่นายตั้งอกตั้งใจทำ เงินค่าแรงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวน่ะไม่มีปัญหาแน่” คุนจุดบุหรี่ในมือ อัดควันเข้าปอดลึกๆ ทีหนึ่งก่อนจะพ่นควันจางๆ ออกมาทางปากพลางพูดพยักพะเผยิด

“โอ้โห ได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอพี่? ผมนึกว่าจะได้เพิ่มขึ้นมาแค่สักยี่สิบสามสิบหยวนซะอีก” หวังหู่เอามือถูไถกันไปมา ท่าทางอยากจะรีบแจ้นออกไปลงมือทำงานเสียเดี๋ยวนี้เลย

“แต่เรื่องคุณภาพงานต้องระวังให้ดีนะ ถ้าเปลี่ยนมาทำแบบงานเหมาเมื่อไหร่ เรื่องคุณภาพงานฉันจะเข้าไปตรวจสอบอย่างเข้มงวดเป็นพิเศษ จะมุ่งแต่ความเร็วโดยไม่สนใจความเรียบร้อยไม่ได้เด็ดขาด” หยางหยวนคุนเอ่ยเตือน

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาอยู่แล้วพี่ ไม่มีทางทำลวกๆ มาหลอกตาพี่หยางแน่นอน ใครในกลุ่มมันกล้าทำชุ่ยๆ ล่ะก็ คอยดูเถอะผมจะอัดมันให้คว่ำเอง” หวังหู่พูดจาเฉียบขาดดุดัน

“โอเค พรุ่งนี้ก็เริ่มลงมือทำงานได้เลย ช่วงบ่ายเดี๋ยวฉันจะพาพวกนายไปดูหน้างานและตำแหน่งที่จะต้องรับผิดชอบ” หยางหยวนคุนพูดจบก็โบกมือให้อีกฝ่ายออกไปก่อน

ตลอดช่วงเช้า คนที่เหลือต่างทยอยเข้ามาพูดคุยความต้องการกับหยางหยวนคุน บางคนก็จับคู่เดินเข้ามาด้วยกัน ในท้ายที่สุด มีทั้งหมดหกคนที่ตัดสินใจเลือกทำแบบงานเหมาช่วง และมีเพียงสามคนเท่านั้นที่ขอทำแบบกินค่าแรงรายวันต่อ ซึ่งในจำนวนนั้นรวมถึงสวี่หยาง น้องชายคนเล็กคนนี้ด้วย เนื่องจากเขายังอายุน้อยเกินไป เมื่อปีที่แล้วงานของเขาเป็นงานที่ต้องตามแก้และรื้อทำใหม่มากที่สุด หากเขาดื้อแพ่งจะทำแบบงานเหมา หยางหยวนคุนก็คงต้องเอ่ยปากห้ามปรามอยู่ดี

ตกช่วงบ่าย หยางหยวนคุนนำพาพรรคพวกเดินมายังหน้างานก่อสร้าง ชี้บอกตึกทั้งสิบตึกที่เขาเป็นคนรับเหมามาให้ทุกคนดู การแบ่งงานเหมาจะแบ่งกันไปตามรายตึก ตอนนี้หกคนก็แยกย้ายกันไปรับผิดชอบตึกของตัวเองคนละตึก หยางหยวนคุนยังจำเป็นต้องคอยสังเกตผลงานและประสิทธิภาพการทำงานของแต่ละคนก่อน ถึงจะสามารถปรับเปลี่ยนและจัดสรรกำลังพลให้ลงตัวในภายหลังได้