บทที่ 80 อยากหาเงินให้มากกว่านี้

ถึงได้บอกอย่างไรเล่าว่าการเป็นหัวหน้ามันดีตรงนี้เอง แม้ว่าเมื่อคืนเขาจะดื่มหนัก แถมช่วงเที่ยงก็ไม่ได้พักผ่อนเท่าไหร่ แต่พอถึงเวลางาน เขากลับสามารถเอนกายงีบหลับบนเก้าอี้ในห้องทำงานได้อย่างสบายอารมณ์ ต่อให้มีใครแวะมาหา ก็ไม่มีใครกล้าพรวดพราดทะเล่อทะล่าเข้ามา ส่วนใหญ่จะเลือกเคาะประตูกันตามมารยาท

เขาก้มหน้าฟุบหลับกับโต๊ะทำงานไปอย่างสะลึมสะลือร่วมครึ่งชั่วโมงกว่า พอตื่นขึ้นมาเนื้อตัวก็แข็งทื่อไปหมด ทั้งปวดเอวทั้งเมื่อยหลัง เมื่อหยิบนาฬิกาข้อมือบนโต๊ะขึ้นมาดู เห็นว่ายังไม่บ่ายสองโมงดี จึงลุกเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำบริเวณพื้นที่ส่วนกลางที่อยู่ด้านหลังตึกตู้คอนเทนเนอร์สังกะสีแห่งนี้เพื่อทำธุระส่วนตัว พร้อมกับวักน้ำเย็นๆ ขึ้นมาลูบหน้าล้างตาให้ตื่นเต็มตา

อันที่จริง การที่เขาเป็นหัวหน้าคนงานอยู่ที่นี่ก็นับว่าส่งผลดีต่อโครงการที่เขาซ่อมรับเหมาช่วงมาเองอยู่ไม่น้อย ข้อดีที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คือเรื่องการจัดสรรกำลังพลของพวกกรรมกรทั่วไป เขาสามารถส่งคนงานไปช่วยสนับสนุนหน้างานทางฝั่งเขาได้อย่างเต็มพิกัด ขอแค่อย่าให้น่าเกลียดจนเกินไปก็พอ ด้วยเหตุนี้ ตั้งเมื่อวานเขาจึงปรับเปลี่ยนโครงสร้าง ปัดโยกกรรมกรทั่วไปจำนวนไม่น้อยให้ย้ายไปช่วยงานฝั่งโครงการของตัวเอง เพื่อการันตีว่าความเร็วในการทำงานทางฝั่งนั้นจะไม่สะดุด

ตลอดทั้งช่วงบ่ายไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น จนกระทั่งตกเย็น หยางหยวนคุนกินข้าวเย็นที่โรงอาหารและอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จสรรพ เมื่อกลับมาถึงห้องพักและกำลังเตรียมตัวจะหิ้วถังลงไปซักผ้าข้างล่าง พลันก็มีเสียงเคาะประตูขัดจังหวะขึ้นมาจากด้านนอก

“พี่หยาง อยู่ไหมครับ?” ฟังจากน้ำเสียงหยางหยวนคุนก็จำแนกได้ทันทีว่าเป็นหวังหู่ที่อยู่ด้านนอก

“อยู่ๆ เข้ามาสิ” หยางหยวนคุนไม่ได้หยุดมือ ของพรรค์นี้เขาสะสมกองพะเนินไว้ตั้งเยอะแยะแล้ว ขืนไม่รีบซักซะบ้างคงไม่มีเสื้อผ้าเหลือให้เปลี่ยนแน่ คุนโยนเสื้อผ้าทั้งหมดลงไปในถังน้ำทันที

“พี่หยาง จะซักผ้าเหรอครับ” หวังหู่ก้าวเท้าเข้ามาเห็นหยางหยวนคุนกำลังง่วนอยู่พอดี จึงเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม

“ใช่ มีธุระอะไรหรือเปล่าล่ะ?” คุนเงยหน้าขึ้นเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง พบว่าหวังหู่ยังคงสวมชุดทำงานตัวเดิมอยู่ จึงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “ทำไมป่านนี้ยังไม่ได้อาบน้ำอาบท่าอีกฮะ?”

“ผมเพิ่งจะเดินกลับมาจากไซต์งานฝั่งนู้นน่ะพี่” หวังหู่กวาดสายตามองสำรวจห้องพักพลางนึกในใจ การได้อยู่ห้องพักเดี่ยวคนเดียวแบบนี้มันช่างสะดวกสบายดีแท้

“ทำไมถึงทำลากยาวจนค่ำมืดขนาดนี้ล่ะ?” หยางหยวนคุนถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ก็เห็นว่าฟ้ามันยังไม่มืดน่ะพี่ แถมปูนซีเมนต์ตรงนั้นมันยังเหลืออยู่อีกนิดหน่อย ผมเลยกะว่าจะเคลียร์ให้มันเสร็จๆ ไปซะเลย” หวังหู่รู้สึกว่าทัศนคติในการทำงานของตัวเองในวันนี้มันเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง เมื่อก่อนเวลาทำงานในหัวคิดแต่ว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาเลิกงาน แต่ตอนนี้ในหัวกลับคิดเพียงว่าอยากจะทำให้ออกมาเร็วๆ พอตกเย็นหลุดกะงาน ในเมื่อไม่มีพวกกรรมกรคอยขนปูนมาส่งให้แล้ว ตัวเขาเองก็ตั้งท่าจะเก็บของกลับอยู่เหมือนกัน ทว่าพอเห็นปูนซีเมนต์เหลือกองอยู่ตรงนั้นไม่น้อย ประกอบกับงานของตัวเองอยู่แค่บริเวณชั้นหนึ่ง สมองพลันสั่งการให้เขาลงมือทำต่ออย่างผีเข้าสิง

“จะรีบร้อนขนาดนั้นไปทำไม วันนี้หักโหมทำเยอะเกินไป เนื้อตัวเหนื่อยล้าสะสม พรุ่งนี้สปีดงานไม่ตกฮวบลงมารึไง? นายต้องรู้จักประเมินกำลังและรักษาสภาพร่างกายของตัวเองไว้บ้าง” หยางหยวนคุนเอ่ยเตือนสติอีกฝ่ายด้วยความหวังดี

“อืม ผมรู้แล้วครับพี่หยาง” หวังหู่เอ่ยปากรับคำไปแกนๆ ทว่าในใจกลับไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย การฉาบปูนเพิ่มได้อีกตารางเมตรหนึ่งมันก็หมายถึงเงินค่างวดที่เพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง ดั้นด้นเดินทางมาทำงานตั้งไกลปานนี้ ในเมื่อสามารถหาเงินได้เพิ่มขึ้นแล้วจะไปกลัวความเหน็ดเหนื่อยทำไม ไม่อย่างนั้นสู้ยอมนอนแห้งเหี่ยวทำนาอยู่บ้านแค่สามหมู่ (ราวๆ 1 ไร่เศษ) ก็คงไม่แคล้วอดตายหรอก

“แล้วนายยังไม่ได้บอกเลยนะว่ามีธุระอะไร” หยางหยวนคุนไม่ได้เอ่ยปากอบรมอะไรต่ออีก การตักเตือนคนควรทำแค่พอประมาณ จึงเอ่ยถามเข้าประเด็นด้วยความอยากรู้อยากเห็นแทน

“คือมันมีเรื่องนิดหน่อยครับพี่” หวังหู่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “วันนี้พวกเราทำผลงานออกมาได้ค่อนข้างดี ผลก็คือพวกช่างรายวันสามคนนั้นแว่วได้ยินมาว่า วันเดียวพวกเราหาเงินได้มากกว่าค่าแรงสามสี่วันของพวกเขาซะอีก พอตกเย็นกลับมาที่หอพักพวกเขาก็เลยเกิดอยากจะเปลี่ยนมาทำแบบงานเหมาช่วงดูบ้าง แต่เห็นว่าผมค่อนข้างสนิทสนมรู้ใจกับพี่ดี เลยส่งผมมาลองเลียบๆ เคียงๆ ถามดูว่า ตอนนี้ถ้าคิดจะเปลี่ยนใจมันยังจะทันไหมครับพี่?”

“เรื่องนี้เองรึ ได้สิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” หยางหยวนคุนตอบกลับโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด “แต่จะมามองแค่เม็ดเงินที่พวกเราหาได้ฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกนะ ปริมาณงานและแรงกดดันมันมหาศาลมาก นายลองคิดดูสิ สองวันก่อนตอนที่ให้เลือก พวกเขาเลือกที่จะทำแบบกินค่าแรงรายวัน นั่นย่อมหมายความว่า ไม่พวกเขารู้สึกไม่มั่นใจในฝีมือและความเร็วของตัวเองจนคิดว่าทำไม่ไหว ก็คือพวกเขาไม่อยากตรากตรำเหน็ดเหนื่อยจนเกินไปนั่นแหละ”

“เอ่อ... คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้งพี่ พวกเรากลุ่มนี้ล้วนแต่เป็นคนขยันเอาการเอางานกันทั้งนั้นแหละครับ” หวังหู่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งไม่เชื่อ ในไซต์งานก่อสร้างย่อมมีพวกคนขี้เกียจปะปนอยู่จริงประเภทเดือนหนึ่งขอลาหยุดไปซะสิบวัน แต่คนที่เดินทางมาในรอบนี้ล้วนเป็นคนที่คนคุ้นเคยแนะนำต่อๆ กันมา ย่อมไม่มีคนประเภทนั้นปะปนมาแน่

“เอาอย่างนี้แล้วกัน นายพูดกับฉันตรงนี้ก็คงแจกแจงไม่กระจ่าง สู้พวกเราลงไปคุยกับพวกเขาที่หอพักข้างล่างพร้อมกันเลยดีกว่า” หยางหยวนคุนนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปหิ้วถังน้ำที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าโสโครกเดินนำออกไปด้านนอก

เมื่อมาถึงหอพักของพวกหวังหู่ หยางหยวนคุนก็หย่อนก้นนั่งลงบนเตียงนอนของหวังหู่ทันที คนในห้องนี้สองสามคนยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเลยด้วยซ้ำ คาดว่าคงจะเหมือนกับหวังหู่ที่พากันอยู่โอทีขูดแรงงานจนมืดค่ำ และเพิ่งจะพาร่างอันเหนื่อยล้ากลับมาถึงห้อง

“พากันกลับมาค่ำมืดดึกดื่นปานนี้ ที่โรงอาหารยังมีข้าวเหลือให้กินอีกเหรอ?” หยางหยวนคุนเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“หมดไปตั้งนานแล้วพี่ ตอนขามาพวกเราแวะไปส่องดูมาแล้ว” หวังหู่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะพูดต่อ “เดี๋ยวพวกเราค่อยไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัว แล้วค่อยพากันออกไปหาอะไรกินข้างนอกเอา ซื้อข้าวผัดไข่กินง่ายๆ หรือไม่ก็สั่งบะหมี่คนละชาม ราคาคงไม่แพงกว่ากันเท่าไหร่หรอกพี่”

“โอเค” หยางหยวนคุนไม่ได้เอ่ยปากพร่ำเพรื่ออีก เขาหันขวับมาถามพวกช่างรายวันสามคนที่เพิ่งเดินก้าวเท้าเข้ามาในห้องทันที “พวกนายอยากจะเปลี่ยนมาทำแบบงานเหมาช่วงเหมือนกับพวกเขางั้นรึ?”

“เอ่อ... ครับพี่หยาง พวกเราอยากจะขอประลองฝีมือดูสักตั้งครับ” สวี่หยางคือน้องเล็กที่สนิทสนมคุ้นเคยกับหยางหยวนคุนที่สุดในบรรดาสามคนนี้ จึงเป็นตัวแทนเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

“อืม ความอยากหาเงินเพิ่มของพวกนายฉันเข้าใจได้นะ แต่ข้อแนะนำที่ฉันอยากจะให้ก็คือ พรุ่งนี้พวกนายลองประลองฝีมือทำกันดูก่อน” หยางหยวนคุนเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ลองคำนวณดูว่าปริมาณงานที่ทำได้ในหนึ่งวัน มันสามารถทำเงินได้คุ้มค่าเท่ากับค่าแรงรายวันที่เคยได้รับไหม ไม่อย่างนั้นทำไปแล้วเกิดอยากจะขอกลับมาทำแบบรายวันอีก ถึงตอนนั้นระบบมันจะจัดสรรรวนเรจนพูดรวบรัดได้ยากแล้วนะ”

ทั้งสามคนต่างพากันมองหน้ากันเลิกลัก อยู่ในอาการน้ำท่วมปากไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไร สุดท้ายยังคงเป็นสวี่หยาง ลูกน้องเก่าคนเดิมที่เอ่ยปากทำลายความเงียบ “ครับพี่หยาง งั้นพรุ่งนี้พวกเราจะลองลุยดูเต็มที่ก่อนครับ”

“พวกนายอยากหาเงินให้ได้เยอะๆ ฉันเองก็พร้อมสนับสนุนอยู่แล้ว เพราะยิ่งสปีดงานเร็วขึ้นเท่าไหร่ มันก็ส่งผลดีต่อตัวฉันด้วยเหมือนกัน ไม่ต้องไปมีความกดดันทางจิตใจอะไรหรอก” หยางหยวนคุนเอ่ยปลอบใจให้ทุกคนคลายความกังวล จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องพัก มุ่งหน้าไปยังบริเวณก๊อกน้ำสาธารณะเพื่อลงมือซักผ้าต่อ

เขาเปิดน้ำใส่ถังจนเต็มเพื่อแช่ผ้าให้เปียกชุ่ม จากนั้นก็เทน้ำทิ้งไปรอบหนึ่ง ก่อนจะสาดผงซักฟอกกำเขื่องลงไปแล้วเปิดน้ำใส่อีกครั้ง ซึ่งรอบนี้เขาเลือกใช้น้ำอุ่น ในระหว่างที่รอน้ำในถังคลายความร้อน หยางหยวนคุนก็ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ อ่างล้างจาน พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นหยางหยวนหงวิ่งกระหืดกระหอบตรงดิ่งเข้ามาหา

“พี่หยวนคุน มาซักผ้าเหรอครับ” หยางหยวนหงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มทะเล้นเต็มใบหน้า

“มันก็เห็นกันทนโท่ตรงนี้แล้วไม่ใช่รึ ถามอะไรซื่อๆ” คุนค้อนให้อีกฝ่ายทีหนึ่ง พลางยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง “มีธุระอะไร? ว่ามาตรงๆ”

“ผมจะไปมีธุระอะไรล่ะพี่ แค่อยากจะแวะมาถามดูว่า ตัวผมเองจะขอทำแบบนั้นบ้างได้ไหมครับ? ไอ้งานเหมาช่วงน่ะ” หยางหยวนหงเอ่ยถามด้วยท่าทางเก้อเขิน

“นายเพิ่งจะมาจับงานช่างได้ไม่กี่วัน ฉันให้เงินค่าจ้างแบบฟิกซ์ตายตัวไปทุกเดือนน่ะมันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่รึไง?” หยางหยวนคุนถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ก็แหม... ถ้าเกิดพวกช่างรายวันสามคนนั้นเปลี่ยนไปทำแบบงานเหมากันหมด ลำพังตัวผมคนเดียวมันก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรกับทางนั้นแล้วน่ะสิพี่” หยางหยวนหงพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นส่วนเกินที่ไร้ค่า

“นายคิดมากไปแล้ว ที่ฉันให้นายไปคลุกคลีอยู่ตรงนั้น ก็เพื่อให้คอยครูพักลักจำเรียนรู้ทักษะฝีมือจากพวกช่างเขา วันหน้าหากพวกเขาเปลี่ยนไปทำแบบงานเหมาช่วงกันหมดจริง นายก็จะได้ทำหน้าที่คอยประสานงานติดต่อกับพวกกรรมกรทั่วไปข้างล่างแทนฉัน คอยดูว่าฝั่งไหนขาดเหลือปูน ฝั่งไหนต้องการเศษวัสดุอะไรเพิ่ม นายก็ทำหน้าที่เป็นตัวกลางคอยบริหารจัดการควบคุมระบบ สเกลงานและหน้าที่รับผิดชอบมันมีให้ทำตั้งเยอะแยะ” หยางหยวนคุนก้มตัวลง ลองวัดอุณหภูมิของน้ำในถังดู เมื่อเห็นว่าอุ่นกำลังดีก็นำเท้าข้างหนึ่งเหยียบลงไปในถังทันทีเพื่อทำการขยี้ผ้า

“งั้นผมก็ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่เดิมต่อไปใช่ไหมพี่?”

“เรียนรู้ให้มากๆ คนเราถ้าไม่มีทักษะฝีมือติดตัวเลยสักอย่าง มันไม่มีทางเจริญก้าวหน้าได้หรอก เข้าใจไหม?” พอหยางหยวนคุนพูดประโยคนี้จบ ก็หันมาทุ่มเทสมาธิให้กับการซักผ้าตรงหน้า คุนใช้เท้าเหยียบย่ำเสื้อผ้าในถังไปมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อเห็นว่าสะอาดดีแล้วจึงหยิบเสื้อผ้าแต่ละชิ้นขึ้นมาขยี้ซ้ำลวกๆ สองสามที นำไปล้างน้ำสะอาดคราบผงซักฟอกออกจนหมดจด บิดน้ำจนแห้งหมาดแล้วโยนใส่ถังอีกใบเป็นอันเรียบร้อย ส่วนหยางหยวนหงนั้นก็แยกย้ายเดินจากไปตั้งนานแล้ว