บทที่ 89: ความสนใจล้นหลามหลังจากถึงบ้าน

หยางหย่วนคุนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เวลาเพิ่งจะทุ่มครึ่ง เขาต้องไปบอกเรื่องนี้กับจ้าวเฉวียนเสียหน่อย ถึงแม้จะเคยบอกไว้นานแล้ว และรถยนต์มือสองคันนี้ก็ซื้อมาด้วยเหตุผลนี้ แต่ก่อนจะออกเดินทางก็ควรต้องไปบอกกล่าวอีกครั้ง เพื่อให้อีกฝ่ายจัดแจงงานทางนี้ได้สะดวก

เมื่อเดินมาถึงร้านขายของชำ ที่นี่ก็ยังมีคนอยู่ไม่น้อย ถือเป็นแหล่งรวมตัวยอดฮิตของทุกคน ส่วนใหญ่จะมาโทรศัพท์และซื้อบุหรี่กัน แต่พอรวมตัวกันมากๆ เข้าคนก็เริ่มเยอะ เจ้าของร้านชำคนนี้ก็มีหัวการค้าไม่เบา เอาโต๊ะเล็กๆ มาตั้งไว้ที่หน้าหน้าร้านเลย ให้พวกคนงานมานั่งเล่นไพ่กัน พอเล่นเสร็จก็จะทิ้งเงินไว้ให้ไม่กี่หยวนเป็นค่าโต๊ะ

“หัวหน้าหยาง มาโทรศัพท์เหรอครับ?” ทันทีที่หยางหย่วนคุนมาถึง เขาก็ไปต่อท้ายแถวทันที ข้างหน้ามีคนอยู่แค่สามคน เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ทำเพียงยืนฟังคนรอบข้างคุยกันเงียบๆ ในมือถือบุหรี่ที่จุดแล้วมวนหนึ่ง

“ใช่ มาโทรศัพท์น่ะ” หยางหย่วนคุนโบกมือพลางตอบเจ้าของร้านชำที่กำลังทักทายเขา

“พวกนายให้หัวหน้าหยางโทรก่อนสิ” เจ้าของร้านชำพูดกับคนงานที่กำลังจะหยิบหูโทรศัพท์อย่างไม่เกรงใจ

“เอ้ย ไม่ต้องหรอก ฉันต่อคิวดีกว่า คนไม่เยอะเท่าไหร่” สำหรับหยางหย่วนคุนที่ย้อนเวลากลับมาจากยุคอนาคต การต่อคิวถือเป็นเรื่องปกติมาก อีกอย่างทางนี้ก็มีคนไม่กี่คน แปดเดี๋ยวก็ถึงคิวเขาแล้ว ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงหน้าร้อน ลมโชยตอนกลางคืนพัดมาเย็นสบายดีออก

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับหัวหน้า หัวหน้าโทรเถอะ” คราวนี้คนที่กำลังจะโทรกลับเป็นฝ่ายพูดเอง เขาเบี่ยงตัวหลบพร้อมยื่นหูโทรศัพท์ให้หยางหย่วนคุน

“งั้นก็เอาเถอะ เกรงใจจริงๆ เลย แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว” หยางหย่วนคุนเห็นคนข้างหน้าไม่มีใครคัดค้าน และไม่อยากเกี่ยงกันไปมาให้เสียเวลา จึงหยิบคองบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วแจกบุหรี่ให้คนข้างหน้าคนละสองมวน

หลังจากกดเบอร์โทรหาจ้าวเฉวียน เสียงสัญญาณดังอยู่สองครั้งปลายสายก็กดรับ พร้อมกับมีเสียงของจ้าวเฉวียนดังขึ้นมา “ฮัลโหล ใครน่ะ?”

“ผมเองครับพี่จ้าว หยางหย่วนคุน” พวกคนงานด้านหลังที่ได้ยินหยางหย่วนคุนเรียกปลายสายว่า "พี่จ้าว" ก็พากันสงสัยนิดหน่อย แต่พอคิดดูอีกที บิ๊กบอสก็แซ่จ้าวนี่นา ทันใดนั้น บรรยากาศรอบร้านชำก็เงียบกริบลงทันตา

“เสี่ยวหยางเหรอ โทรมาดึกขนาดนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” จ้าวเฉวียนถามด้วยความสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่หยางหย่วนคุนโทรหาเขาเวลานี้ เขาคิดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่ไซต์งานหรือเปล่า เพราะพวกหัวขโมยชอบแอบมาขโมยของที่ไซต์งานตอนกลางคืนบ่อยๆ อย่างพวกนั่งร้านเหล็กหรือเหล็กเส้น และเนื่องจากของพวกนี้มันหนัก คนที่มาส่วนใหญ่เลยมากันหลายคน พอถูกจับได้ก็กล้าปล้นกันซึ่งๆ หน้า

“ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรครับ เป็นเรื่องส่วนตัวของผมเอง” หยางหย่วนคุนรู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย “พรุ่งนี้ผมต้องกลับบ้านน่ะครับ ที่บ้านจะทำพิธียกเสาเอกเสาโทในอีกสองวัน พรุ่งนี้เช้าผมเลยจะขับรถกลับเลย”

“เรื่องนี้เองเหรอ” จ้าวเฉวียนผ่อนคลายลงแล้วพูดปนยิ้ม “ได้ ฉันรับทราบแล้ว พรุ่งนี้จ้างคนมาเช็กชื่อแทนแล้วกัน ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ด้วย”

“งั้นให้สวีหู่เป็นคนเช็กชื่อแล้วกันครับ ยังไงเขาก็เป็นมือเก่าอยู่แล้ว ผมกลับบ้านแค่สามวัน วันที่สี่ก็กลับมาแล้วครับ” หยางหย่วนคุนเน้นย้ำไปประโยคหนึ่ง ถ้าไม่มีรถคันนี้ ยังไงเขาก็ต้องอยู่บ้านเป็นอาทิตย์แน่ แต่ในเมื่อรับผลประโยชน์นี้มาแล้ว ก็ยังต้องทำงานให้คุ้มหน่อย

“ได้ งั้นเอาตามนั้นแหละ” จ้าวเฉวียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ เวลาแค่ไม่กี่วัน ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก

หลังจากคุยกันอีกสองสามประโยค หยางหย่วนคุนก็วางสาย หันไปมองเจ้าของร้านที่กำลังขายของอยู่ แล้วยื่นเงินทอนในมือให้อีกฝ่าย

“โทรแป๊บเดียวเอง ไม่ต้องให้หรอกครับ ไม่ต้องให้หรอก” เจ้าของร้านรีบบอก

“งั้นเอาอย่างนี้แล้วกัน หยิบบุหรี่ให้ฉันแถวนึง” หยางหย่วนคุนใช้นิ้วชี้ไปยังบุหรี่ที่ตัวเองสูบเป็นประจำ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับเงินค่าโทรศัพท์งั้นเขาก็อุดหนุนของแทนแล้วกัน

“ได้เลยครับ นี่ครับหยิบไปเลย” เจ้าของร้านรีบหยิบบุหรี่เต็มแถวออกมาจากตู้ด้านล่างส่งให้หยางหย่วนคุน

หยางหย่วนคุนเดินตรงไปยังที่พักของสวีหู่ทันที บอกกล่าวเรื่องที่ตัวเองจะกลับบ้านสองสามวัน และฝากให้ช่วยดูแลงานในส่วนของหัวหน้างานให้เรียบร้อย จากนั้นหยางหย่วนคุนก็หนีบบุหรี่เดินกลับหอพัก

เขายังไม่ได้กลับห้องของตัวเองทันที หยางหย่วนคุนเดินไปที่ห้องของหยางหย่วนหงเพื่อบอกให้อีกฝ่ายเก็บของเตรียมไว้เล็กน้อย พรุ่งนี้เช้าหกโมงตรงจะออกเดินทาง ตอนนี้เข้าสู่เดือนสี่ตามปฏิทินจันทรคติแล้ว หกโมงเช้าฟ้าก็สว่างโล่งแล้ว ออกเดินทางเวลานี้ คาดว่าน่าจะถึงบ้านประมาณบ่ายโมงกว่าๆ ตอนบ่ายยังพอมีเวลาจัดการธุระได้บ้าง

เช้าวันต่อมา ตอนที่หยางหย่วนคุนตื่นขึ้นมาและเปิดไฟในห้อง ดูกระดุมข้อมือเวลาเกือบจะหกโมงแล้ว หลังจากลุกขึ้นแต่งตัว เสร็จแล้วก็ยกกะละมัง ใส่แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ผ้าขนหนูลงไปในนั้น แล้วเปิดประตูห้อง เดินมาที่อ่างล้างหน้าชั้นล่าง เขาก็พบว่ามีคนงานไม่น้อยตื่นนอนแล้วเช่นกัน กำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่ บ้างก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปเข้าห้องน้ำ

“หัวหน้าหยาง วันนี้ตื่นเช้าจังครับ?” คนที่อยู่ข้างๆ หยางหย่วนคุนเห็นเขาเดินมาก็รีบเอ่ยทักทาย

“อืม วันนี้มีธุระน่ะ แล้วทำไมคุณตื่นเช้าจัง ไม่ใช่ว่าเข้างานเจ็ดโมงเหรอ?”

“ฟ้าสว่างแล้วก็นอนไม่หลับแล้วครับ เลยลุกเลย” อีกฝ่ายตอบพลางยิ้ม

หยางหย่วนคุนรู้จักคนคนนี้ เขาไม่ใช่คนงานรายวันทีอยู่ใต้การดูแลของเขา แต่เป็นผู้รับเหมารายย่อยที่รับเหมางานโครงการเล็กๆ เอง ที่เขาตื่นเช้าขนาดนี้ คงเป็นเพราะต้องรีบไปทำงานที่ไซต์งานล่วงหน้า ซึ่งนี่เป็นเรื่องปกติของพวกผู้รับเหมาหลายๆ คน ตอนนี้พวกหวังหู่เองก็เริ่มทำตามแบบนี้แล้ว สาเหตุหลักคือช่วงเวลานี้ปูนซีเมนต์มีเหลือเฟือ ไม่ต้องแบ่งให้พวกคนงานรายวันใช้ ข้อเสียคือไม่มีลูกมือคอยช่วย ต้องหิ้วถังปูนขึ้นไปเอง

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว หยางหย่วนคุนก็เดินตรงไปยังห้องของหยางหย่วนหงทันที ทุกคนตื่นกันหมดแล้ว หยางหย่วนหงถึงขนาดแต่งตัวใส่รองเท้าเรียบร้อย กำลังนั่งรออยู่ข้างเตียงเลยทีเดียว

“ไวขนาดนี้เลยเหรอ?” หยางหย่วนคุนมองหยางหย่วนหงที่ลุกขึ้นยืนพลางขำ

“ผมก็เพิ่งแต่งตัวเสร็จครับพี่คุน จะออกเดินทางเลยไหมครับ” หยางหย่วนหงถามด้วยความเขินอายเล็กน้อย

“อืม นายถือของไปรอที่รถของฉันก่อนเลย ฉันเอาข้าวกะละมังไปเก็บแป๊บเดียวก็ออกเดินทางแล้ว” พูดจบหยางหย่วนคุนก็หันหลังเดินจากไป เขาขึ้นไปบนตึก หยิบกระเป๋าเดินทางแล้วล็อคประตูห้องของตัวเอง จากนั้นก็รีบลงมาที่รถของเขา

“ขึ้นรถเถอะ นี่เป็นครั้งแรกที่นายได้นั่งรถของฉันใช่ไหม” หยางหย่วนคุนใช้กุญแจไขเปิดประตูรถ แล้วพูดกับหยางหย่วนหงที่กำลังทำตัวไม่ถูกอยู่ “นายจะนั่งข้างหน้าหรือข้างหลังล่ะ?”

“อ่า ได้หมดเลยครับ” หยางหย่วนหงไม่ค่อยได้นั่งรถเก๋งเท่าไหร่ หรือจะพูดให้ถูกคือตั้งแต่มาถึงที่นี่ เขายังไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ มีแค่ตอนที่คนขับรถไปรับพวกเขาที่สถานีรถไฟคราวนั้นที่ได้นั่งครั้งหนึ่ง เขาลองเอื้อมมือไปดึงประตูรถ ผ่อนลมหายใจยาวแล้วเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง

“ออกแรงหน่อย ประตูยังไม่สนิท” หยางหย่วนคุนได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวที่เบาะหลังก็รู้ว่าประตูรถยังปิดไม่สนิท ยุคนี้ยังไม่มีระบบประตูดูดไฟฟ้าดั่งใจคิด จึงต้องออกแรงกระแทกหน่อย ซึ่งนิสัยนี้จะกลายเป็นความเคยชินที่หลายคนติดตัวไปตลอด

“อ้อ ครับๆ” หยางหย่วนหงได้ยินดังนั้นก็รีบวางกระเป๋าเดินทางในอ้อมกอดไว้ข้างเบาะ ออกแรงเพิ่มขึ้นอีกนิด ถึงปิดประตูรถด้านหลังได้สนิท เมื่อเห็นดังนั้นหยางหย่วนคุนก็สตาร์ทรถ ค่อยๆ ขับเคลื่อนออกจากไซต์งานอย่างช้าๆ

“แวะซื้ออาหารเช้าตรงนั้นกินหน่อย กว่าเราจะไปถึงก็น่าจะเร็วที่สุดคือช่วงเที่ยงโน่นแหละ” หยางหย่วนคุนจอดรถริมถนนหน้าไซต์งาน พูดกับหยางหย่วนหงที่อยู่ด้านหลัง บนถนนสายนี้มีร้านขายอาหารเช้าอยู่หลายร้าน ส่วนใหญ่ขายให้คนงานในไซต์งานและพนักงานออฟฟิศของหมู่บ้านฝั่งตรงข้าม

“ได้เลยครับพี่ พี่จะกินอะไรครับ” หลังจากหยางหย่วนหงนั่งมั่นคงดีแล้วก็เริ่มผ่อนคลายลง คิดได้ว่ารถคันนี้เป็นของพี่คุนของเขาเอง ก็เลิกเกร็ง

“ซื้อซาลาเปากับกัวเถีย (เกี๊ยวซ่าทอดน้ำ) มาหน่อย ซื้อมาเยอะๆ เลยนะ” หยางหย่วนคุนพูดพลางเตรียมจะล้วงเงินในกระเป๋าให้อีกฝ่าย

“ผมจัดการเอง ผมจัดการเองครับ” หยางหย่วนหงเห็นหยางหย่วนคุนจะหยิบเงิน ก็รีบเปิดประตูลงจากรถ ตรงดิ่งไปยังแผงขายอาหารเช้า ไม่นานก็หิ้วของกลับมามากมาย แถมยังแยกเป็นสองถุงอย่างใส่ใจ “พี่หยาง ผมซื้อซาลาเปามาให้พี่หกลูก กัวเถียสิบชิ้น แล้วก็น้ำเต้าหู้ พี่ดูว่าพอไหมครับ?”

“พอแล้ว” หยางหย่วนคุนรับถุงพลาสติกมาก็นั่งกินอยู่ที่เบาะคนขับ ของแค่นี้สำหรับเขาแล้วไม่ได้เยอะอะไรมากมาย แค่น้ำเต้าหู้น้อยไปหน่อย ทำได้เพียงจิบน้ำต้มสุกที่พกมาด้วยตามลงไปเพื่อกินของทั้งหมดให้หมด จากนั้นจึงค่อยออกเดินทางต่อ

ตอนนี้ยังไม่มีสมาร์ทโฟน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระบบนำทางใดๆ หยางหย่วนคุนทำได้เพียงขับขึ้นทางด่วนก่อน จากนั้นก็ขับตามป้ายบอกทางไปเรื่อยๆ เขาขับไม่เร็วนักเพราะกลัวว่าจะขับเลยทางแยก โชคดีที่ทางสายนี้ไม่ได้เปลี่ยว ระหว่างทางก็แวะเข้าจุดบริการทางด่วนเพื่อเข้าห้องน้ำและสูบบุหรี่บ้าง ทางไปก็พอจะถามไถ่เอาได้จนเข้าใจ

ความเร็วในการเดินทางไวกว่าที่หยางหย่วนคุนคิดไว้มาก พอเข้าสู่เขตอำเภอของพวกเขา เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงเอง มาถึงตรงนี้หยางหย่วนคุนก็รู้จักทางแล้ว ไม่จำเป็นต้องดูป้ายบอกทางอีกต่อไป แต่ถนนหนทางแถวนี้เริ่มจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พอถึงตัวตำบลหยางหย่วนคุนก็ไม่ได้จอดแวะ ขับตรงไปตามถนนในหมู่บ้านมุ่งหน้าสู่บ้านของตัวเองทันที

เมื่อรถมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน สภาพถนนก็แย่มากแล้ว เลนถนนกว้างพอให้รถของเขาผ่านไปได้เพียงคันเดียวเท่านั้น และต้องขับเคลื่อนไปอย่างช้าๆ หยางหย่วนคุนถึงกับต้องยื่นหัวออกไปมองสภาพถนนทั้งสองฝั่ง และช่วงเวลานี้เขาก็ได้เจอคนรู้จักเข้าจนได้

“เอ้า! นี่มันลูกคนเล็กของบ้านหยางผู้พี่รองไม่ใช่เหรอ?” ตอนนี้คนในหมู่บ้านที่เหลืออยู่ล้วนมีแต่อายุค่อนข้างมากแล้ว หยางผู้พี่รองก็คือพ่อของเขาเอง คนคนนี้ก็เป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของเขา

“ใช่ครับคุณอา” หยางหย่วนคุนตอบพร้อมรอยยิ้ม แถมยังหยุดรถ หยิบบุหรี่ที่วางอยู่บนคอนโซลหน้ารถส่งให้อีกฝ่ายมวนหนึ่ง

“แกนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ รวยเละแล้วสิเนี่ย ถึงขนาดขับรถเก๋งส่วนตัวกลับมาเองเลย สุดยอดจริงๆ” อีกฝ่ายรับบุหรี่จากหยางหย่วนคุนไปพลางตะโกนลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด

ไม่นานนักก็มีคนอื่นๆ ได้ยินเสียงแล้วพากันเดินตามมา โชคดีที่หยางหย่วนคุนซื้อบุหรี่มาตุนไว้เมื่อคืน ไม่งั้นวันนี้คงแจกจ่ายได้ไม่ทั่วถึงแน่ ทุกคนต่างพากันรุมล้อมมองดูรถคันนี้ไม่วางตา หยางหย่วนหงถึงขนาดลงจากรถมาช่วยอธิบายให้ทุกคนฟังว่ารถคันนี้ในเมืองหลวงราคาแพงหูฉี่ขนาดไหน

หลังจากหยางหย่วนคุนเสพสุขกับสีหน้าตกตะลึง อิจฉา และริษยาของทุกคนจนหนำใจแล้ว กำลังจะสตาร์ทรถขับกลับบ้านต่อ จ้าวเสี่ยวฟิ่งก็วิ่งหน้าตั้งมาถึงพอดี

“อ้าว! รถคันนี้แกไปเอามาจากไหนเนี่ย ทำไมถึงขับรถเก๋งกลับมาได้ล่ะ” จ้าวเสี่ยวฟิ่งคงจะวิ่งมา ท่าทางยังหอบแฮก เธอถามหยางหย่วนคุนที่ยังนั่งอยู่ในเบาะคนขับด้วยตาค้างตื่นตะลึง

“ซื้อมาน่ะสิ เป็นไง ใช้ได้ไหมล่ะ” หยางหย่วนคุนมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้าง เขาตบพวงมาลัยรถฉาดใหญ่ แล้วเอื้อมตัวไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารข้างๆ “เมียจ๋า รีบเข้ามาขึ้นมาสิ คุณยังไม่เคยนั่งใช่ไหม”

จ้าวเสี่ยวฟิ่งจุกจนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ เรื่องนี้มันเกินกว่าขอบเขตความรับรู้ของเธอไปไกล เธอยืนเซ่ออยู่ตรงนั้นทำตัวไม่ถูก ทันใดนั้นก็มีเสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังแทรกเข้ามา

“คุณพ่อ คุณพ่อ ใช่คุณพ่อไหมคะ?” หยางหย่วนคุนได้ยินเสียงก็จำได้ทันทีว่าเป็นเสียงลูกสาวของตัวเอง เขารีบยื่นหัวออกไปมองหาในฝูงชนด้านนอก แล้วก็เหลือบไปเห็นหยางเฟยเฟยที่กำลังยืนอยู่หน้ารถพอดี

“ลูกสาวสุดที่รัก มาทางนี้เร็ว พ่อจะพาไปนั่งรถเก๋ง” หยางหย่วนคุนร้องเรียกอย่างอารมณ์ดี แล้วพูดกับจ้าวเสี่ยวฟิ่งที่ยังยืนบื้ออยู่ตรงนั้น “รีบพาเฟยเฟยขึ้นมาเร็ว ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว ข้าวกลางวันยังไม่ได้กินเลย”

“อ้อ ได้ๆ” ในที่สุดจ้าวเสี่ยวฟิ่งก็ดึงสติกลับมาได้ เธอมองดูคนจำนวนมากที่รุมล้อมรถอยู่ รู้สึกว่าคนพวกนี้อาจจะมองจนรถของเธอพังคามือเอาได้ เลยอุ้มหยางเฟยเฟยที่กำลังเอามือลูบๆ คลำๆ รถอยู่ขึ้นมา แล้วเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ

“ออกแรงปิดหน่อย” หยางหย่วนคุนเตือนประโยคหนึ่ง แล้วตะโกนบอกฝูงชนที่ล้อมอยู่ “รบกวนทุกคนช่วยหลีกทางหน่อยนะครับ จะกลับบ้านไปกินข้าวแล้ว”

พอทุกคนยอมเปิดทางให้ หยางหย่วนหงที่ยังคงพ่นไฟอธิบายเรื่องรถไม่หยุดหย่อนด้านหลังเพิ่งจะรู้ตัวว่ามีปัญหา เขายังไม่ได้ขึ้นรถเลย! เขารีบตะโกนลั่น “พี่คุน ผมยังไม่ได้ขึ้นรถเลย กระเป๋าเดินทางของผมยังอยู่บนรถอยู่เลยนะครับ!”

“ถึงบ้านแล้ว นายจะขึ้นรถทำไมอีก เดินกลับบ้านเองเถอะ กระเป๋าค่อยมาเอาที่บ้านฉัน” หยางหย่วนคุนยื่นมือออกมาจากหน้าต่างรถพลางพูดปนขำ ตัวเขาจะนั่งรถคันนี้กับเมียและลูกสาว เจ้านี่มันช่างไม่มีตาเอาเสียเลย

“คุณพ่อคะ รถคันนี้เป็นของบ้านเราเหรอคะ?” หยางเฟยเฟยไม่ได้นั่งเบาะแยก แต่นั่งอยู่บนตักของจ้าวเสี่ยวฟิ่งพลางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ใช่แล้ว เป็นของบ้านเราเอง เป็นไง ชอบไหมลูก?” หยางหย่วนคุนมองถนนเบื้องหน้าพลางเอ่ยตอบคำถามของลูกสาว

“ชอบค่ะ ชอบมากเลย มันเหมือนกับรถบังคับวิทยุของหนูเลยค่ะ” หยางเฟยเฟยพูดอย่างตื่นเต้น “ตอนนี้รถของหนูมันวิ่งไม่ได้แล้ว คุณแม่ไม่ยอมซื้อถ่านให้”

“เจ้ายกพวกนี้ พอเจอพ่อแกก็ฟ้องฉันเลยนะ อยู่บ้านฉันตามใจแกดีเกินไปใช่ไหม” จ้าวเสี่ยวฟิ่งใช้นิ้วจิ้มไปที่ท้ายทอยของหยางเฟยเฟยเบาๆ พลางพูดอย่างขำๆ

“ฮ่าฮ่า งั้นเดี๋ยวพ่อซื้อให้เยอะๆ เลย ลูกจะได้เล่นได้ตามสบาย” หยางหย่วนคุนไม่ได้ใส่ใจ ขับรถต่อไป จ้าวเสี่ยวฟิ่งอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้เรื่องที่อยากรู้มันเยอะเกินไป จนไม่รู้จะเริ่มถามจากตรงไหนก่อนดี

รถแล่นมาถึงหน้าประตูรั้วบ้านอย่างรวดเร็ว แม่หยางกำลังอุ้มหยางอี้อี้ยืนรออยู่ตรงประตู เธอเองก็ได้ยินเรื่องที่ลูกชายขับรถเก๋งกลับมาแล้วเหมือนกัน ใจหนึ่งก็อยากจะเดินตามไปดู แต่อีกใจก็ต้องอยู่เฝ้าบ้านตรงนี้

“เปิดประตูรั้วให้กว้างๆ เลย ฉันจะขับเข้าไปข้างใน” หยางหย่วนคุนพูดกับจ้าวเสี่ยวฟิ่งที่อยู่ข้างๆ ถึงแม้ลานบ้านจะไม่ได้เทคอนกรีต แต่ก็ปรับหน้าดินด้วยหินคลุกไว้เรียบร้อยแล้ว พื้นที่ก็กว้างขวางพอ จอดรถได้สบายมาก

“ได้” จ้าวเสี่ยวฟิ่งพูดพลางเตรียมจะลงจากรถ แต่ชั่วพริบตานั้นเธอกลับเปิดประตูรถไม่เป็น จึงได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหยางหย่วนคุน