บทที่ 128 ลู่ซูเหอโดนเต๊าะจนไปไม่เป็นแล้ว

ลู่ซูเหอกับเซียวเยวี่ยยังคงอดทนจัดวางสิ่งของต่อไป พวกเธอไม่รู้สึกเลยว่านี่คือความเหนื่อยยาก แต่กลับทะนุถนอมโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับสมบัติล้ำค่าเหล่านี้เป็นอย่างมาก

ตอนที่จัดวางเครื่องเคลือบดินเผาเต๋อฮว่าองค์หญิงอวี้ซู่ พลางชื่นชมพื้นผิวที่มองจากระยะไกลเหมือนผ้าโปร่งแต่มองใกล้ๆ คือเครื่องกระเบื้อง เส้นผมที่แยกย่อยชัดเจนทุกเส้นและเสื้อผ้ากระเบื้องที่บางเฉียบราวกับปีกจักจั่น ลู่ซูเหอก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ

ลู่ซูเหออดไม่ได้ที่จะใช้ปลายนิ้วลูบไล้เบาๆ สัมผัสอันละเอียดอ่อนทำให้ภายในใจของเธอรู้สึกเติมเต็ม

ในขณะที่เธอกำลังเตรียมจะขยับเครื่องกระเบื้องเต๋อฮว่าให้เข้าที่ ปลายนิ้วก็บังเอิญไปสัมผัสโดนรอยนูนต่ำที่ผิดปกติเข้า

ลู่ซูเหอใจหายวาบ รีบขยับเข้าไปดูใกล้ๆ อย่างละเอียด ก็เห็นว่าที่ฐานด้านหลัง มีรอยร้าวเล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นอยู่รอยหนึ่ง คิ้วเรียวสวยของเธอขมวดเข้าหากันแน่นทันที