บทที่ 137 ว่าด้วยเรื่องทำยังไงให้สวนสนุกเปิดบริการตอนดึกดื่น?

ทางฝั่งโรงแรมอันหัว ตระกูลเสิ่นกำลังวุ่นวายกับการตามหาคน แต่ภายในรถคัลลิแนน เสิ่นจืออวี๋กลับมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจสุดขีด

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอสามารถหนีรอดสายตาพ่อแม่มาได้สำเร็จ ความรู้สึกแบบนี้มันช่างแปลกใหม่และน่าตื่นเต้นจริงๆ เสิ่นจืออวี๋: ค่าความประทับใจ +2

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงถนนสายอาหาร หลังจากลงจากรถ พอได้เห็นฝูงชนเดินขวักไขว่เต็มถนนและร้านอาหารริมทางหลากหลายร้าน พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมฉุยที่ลอยมาเตะจมูก เสิ่นจืออวี๋ก็ยิ่งรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะลองชิมไปซะทุกอย่าง เมื่อก่อนเธอเคยอยากจะกินของพวกนี้ตั้งหลายครั้ง แต่ก็ถูกแม่สั่งห้ามมาตลอดโดยให้เหตุผลว่ามันเป็นอาหารขยะ

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของหลินชวนก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นเบอร์แปลก แต่ก็ตัดสินใจกดรับสาย

ปลายสายคือเสียงของหวังอวี่ซิน เมื่อเทียบกับท่าทีแข็งกร้าวก่อนหน้านี้ ตอนนี้น้ำเสียงของเธอดูสุภาพและเกรงใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "คุณชายหลินคะ ไม่ทราบว่าลูกสาวของฉันอยู่กับคุณหรือเปล่าคะ?"