บทที่ 172 คุณชายร้ายนักนะ

เฉินจื่อเซวียนรีบเร่งมา แล้วก็จากไปอย่างหมดสภาพ ตอนมาทำตัวกร่างหยิ่งผยองแค่ไหน ตอนกลับก็มีสภาพทุลักทุเลมากเท่านั้น

ตอนที่เดินออกจากห้องประชุม อู๋เจาเยว่เดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลินชวน ด้วยส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรบวกกับรองเท้าส้นสูง ทำให้เธอมีความสูงพอๆ กับหลินชวนเลยทีเดียว

อู๋เจาเยว่หันหน้าไปมองหลินชวน แล้วเอ่ยถาม "คุณชายหลิน ตอนนี้คุณอาจจะต้องการเงินจริงๆ คำขู่ของเฉินจื่อเซวียน คุณไม่เก็บเอามาใส่ใจเลยเหรอคะ?"

อู๋เจาเยว่รู้สึกอยากรู้อยากเห็นและชื่นชมในตัวเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเธอหลายปีคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้หลินชวนจะอายุแค่ยี่สิบต้นๆ แต่รังสีอำนาจกลับไม่ด้อยไปกว่าเธอเลย

มีคนที่อายุมากกว่าเธอหลายคน เวลาอยู่ต่อหน้าเธอยังมีท่าทีหวาดหวั่น แต่คนที่อายุน้อยกว่ากลับแผ่รังสีอำนาจข่มไว้ได้ เป็นอะไรที่เธอเพิ่งเคยพบเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต