บทที่ 215 ทำลายบุญกุศลจากการกอบกู้ทางช้างเผือกในชาติที่แล้วไปจนหมดสิ้น

จางเหยียนนั่งยองๆ ร้องไห้อยู่บนพื้น หลิวถิงกอดปลอบเธอเหมือนเช่นเคย ผ่านไปพักใหญ่เห็นจางเหยียนยังไม่หยุดร้อง หลิวถิงจึงเอ่ยขึ้นว่า

"เหยียนเหยียน เลิกร้องไห้ได้แล้ว เข้มแข็งเข้าไว้ ตอนนี้กลับมาตั้งสติยังทันนะ เธอยังสามารถแย่งหลินชวนกลับมาได้"

จางเหยียนร้องไห้สะอื้นพลางกล่าวว่า

"จะไปแย่งกลับมาได้ยังไง เขาไม่สนใจฉันเลยสักนิด เขามีผู้หญิงตั้งสามคนแล้ว ไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงเลย ไหนตกลงกันไว้ว่าจะดีกับฉันแค่คนเดียวไง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นผู้ชายเสเพลไปซะแล้ว เมื่อก่อนเขายังเคยบอกว่าถ้ามีเงินจะซื้อบ้านพักตากอากาศให้ฉัน แล้วเขาเอาไปให้ผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง เมื่อกี้เยี่ยเม่ยเซิงอยู่หลังประตู ยังไม่ยอมแม้แต่จะเปิดประตูให้ฉันเข้าไปด้วยซ้ำ ราวกับว่าฉันไม่มีค่าพออย่างนั้นแหละ ฉันล่ะโกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว"

หลิวถิงกล่าวว่า