บทที่ 220 คนดีผีคุ้ม?

ระหว่างทางเห็นได้ชัดว่าเจียงจิ้นเยวี่ยไม่มีอารมณ์จะพูดคุย และเธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเพลิดเพลินไปกับเครื่องบินส่วนตัวกัลฟ์สตรีม จีห้าร้อยห้าสิบด้วย เธอเอาแต่เงียบตลอดทาง หลินชวนรู้ว่าเธอรู้สึกแย่จึงไม่ได้ชวนคุย

ตอนที่พนักงานนำเครื่องดื่มและอาหารมาเสิร์ฟ เจียงจิ้นเยวี่ยไม่ได้ทำตัวเรื่องมาก เธอทานและดื่มไปไม่น้อย

เพราะเธอรู้ดีว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ยิ่งในช่วงเวลาที่ยากลำบาก ยิ่งต้องกินให้อิ่ม

ไม่อย่างนั้นร่างกายจะรับไม่ไหวและทรุดลงอย่างรวดเร็ว อารมณ์ก็ควบคุมไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องควบคุมร่างกายให้ได้ เธอชินเสียแล้วกับการต้องพยายามอดทนผ่านปัญหาต่างๆ ไปด้วยตัวเอง

แน่นอนว่าระหว่างทาง หลินชวนได้ติดต่อไปทางโรงพยาบาลแล้ว และทราบว่าพ่อของเธอเข้ารับการรักษาในห้องไอซียู ส่วนแม่ยังอยู่ในห้องผ่าตัด สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก เขาจึงไม่ได้บอกเธอ