บทที่ 274 ไม่มีที่ยืนสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว

เฉิงอิงอึ้งไปหลายวินาที กลืนน้ำลายลงคอแล้วพูดว่า "ฉันก็เชื่อค่ะว่าถ้าแบรนด์สินค้าฟุ่มเฟือยของจีนทั้งสามแบรนด์นี้มีเงินทุนมาช่วยโปรโมต อนาคตต้องสดใสแน่นอน แต่ว่าตอนนี้พวกเขาก็กำลังเติบโตไปได้สวย ถ้าคิดจะซื้อกิจการก็คงต้องยอมจ่ายในราคาที่สูงกว่าราคาประเมินแน่นอน การซื้อทั้งสามแบรนด์นี้ เกรงว่าอย่างต่ำๆ ก็ต้องใช้เงินเป็นพันกว่าล้านหยวนเลยนะคะ"

ในมุมมองของเฉิงอิง หลินชวนเพิ่งจะเข้าซื้อกิจการซิงเย่าแฟชั่น ถึงแม้จะทำชอร์ตเซลอวิ๋นฉางอินเตอร์เนชันแนลจนได้กำไรมาไม่น้อย แต่การสูญเสียลูกค้ารายใหญ่อย่างอวิ๋นฉางอินเตอร์เนชันแนลไป แถมยังถูกแบรนด์สินค้าฟุ่มเฟือยต่างชาติแบรนด์อื่นๆ คว่ำบาตรอีก เขาก็คงต้องเก็บเงินสดสำรองไว้หมุนเวียนในบริษัทไม่น้อย

ในเวลาแบบนี้ยังจะยอมทุ่มเงินเป็นพันกว่าล้านหยวนเพื่อซื้อแบรนด์สินค้าฟุ่มเฟือยของจีนที่เพิ่งเกิดใหม่ตั้งสามแบรนด์ มันไม่ดูเป็นการก้าวเดินที่กว้างเกินไปหน่อยเหรอ?

ทว่าหลินชวนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยขึ้นว่า "ถ้าใช้เงินแค่พันกว่าล้านหยวน นั่นไม่ใช่ปัญหาครับ อย่าเพิ่งแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป พวกคุณรีบไปดำเนินการซื้อกิจการของพวกเขามาให้ได้ก็พอ"

การซื้อกิจการแบรนด์ที่กำลังเติบโต แน่นอนว่าต้องยอมจ่ายในราคาที่สูงกว่าตลาด แต่ถึงอย่างนั้น หลินชวนก็ยอมซื้อกิจการมาบริหารต่อ ดีกว่าเสียเวลาและแรงกายไปสร้างแบรนด์ขึ้นมาใหม่เอง ความจริงแล้วถ้ามีเงินทุนมากพอ การเป็นนักลงทุนนั้นหาเงินได้ง่ายกว่าการเป็นผู้ก่อตั้งเสียอีก