บทที่ 309 หวนคืนสู่เมืองเจียงไห่

ซ่งโม่ป๋อยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ราวกับกลายเป็นหินไปแล้ว เขากระโจนเข้าไปในบริษัทเรือสำราญซิงลวี่ด้วยความไม่ยอมเชื่อสายตาตัวเอง

มองเห็นแต่ไกล ว่าอดีตเจ้านายของบริษัทเรือสำราญซิงลวี่กำลังจับมือกับหลินชวนแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับเป็นการตกลงร่วมงานกันอย่างชื่นมื่น ข่าวการเข้าซื้อกิจการบริษัทเรือสำราญซิงลวี่ เกรงว่าคงจะเป็นเรื่องจริงเสียแล้ว

เห็นเพียงเยี่ยเม่ยเซิงกำลังควงแขนหลินชวน รอยยิ้มเบ่งบานดั่งดอกไม้ ในเวลานี้ เธอดูราวกับคุณนายตระกูลเศรษฐีผู้สูงศักดิ์

บรรดาผู้คนรอบข้างที่มีสถานะสูงส่ง ซึ่งยิ่งใหญ่กว่าพ่อของซ่งโม่ป๋อเสียอีก เมื่ออยู่ต่อหน้าเยี่ยเม่ยเซิง ต่างก็ต้องทำตัวนอบน้อม เพียงเพราะว่าเธอยืนอยู่เคียงข้างหลินชวน

ในวินาทีนั้น ซ่งโม่ป๋อถึงกับอึ้งกิมกี่ ราวกับจู่ๆ เขาก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมเยี่ยเม่ยเซิงถึงเลือกหลินชวน สิ่งที่หลินชวนให้ได้นั้น เป็นสิ่งที่เขาไม่มีทางให้ได้เลยไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม