บทที่ 314 ขนลุกซู่

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา หยางหว่านเอ๋อร์ก็เดินทางมาถึงเมืองเจียงไห่ เธอเรียกใช้บริการรถรับส่งส่วนบุคคล และมาจอดเทียบหน้าประตูโรงแรมอันหัวเมืองเจียงไห่โดยตรง

เนื่องจากรู้มาก่อนแล้วว่าโรงแรมอันหัวเป็นของหลินชวน พอมาถึงหน้าประตู หยางหว่านเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดยืนชื่นชมอยู่พักหนึ่ง

มู่หลีเดินเข้าไปหา แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ "ขอโทษนะคะ คุณคือพี่หว่านเอ๋อร์ที่พี่เถียนเถียนพูดถึงหรือเปล่าคะ?"

"ใช่จ้ะ เธอคือน้องมู่หลีใช่ไหม" หยางหว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างอ่อนโยน เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด ดวงตาโค้งลงราวกับพระจันทร์เสี้ยว ให้ความรู้สึกอบอุ่นราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ

มู่หลีอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอยู่ในใจ สมาชิกกลุ่มระดับสูงก็คือสมาชิกกลุ่มระดับสูงจริงๆ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากทั่วทั้งร่างมันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าเธอในฐานะผู้หญิงอาจจะพอสัมผัสได้ถึงความมารยาอยู่บ้าง แต่ผู้ชายไม่มีทางดูออกอย่างแน่นอน