บทที่ 316 ช่องว่างอันมหาศาลระหว่างอภิมหาเศรษฐีกับเศรษฐีทั่วไป

อู๋จวินฮ่าวและเคอเจิ้นหาวมีบัตรเชิญ ย่อมถูกเชิญเข้าไปข้างในโดยตรง ส่วนเหลาหงจงยืนอึ้งอยู่หน้าประตู จะไปก็ไม่ได้จะอยู่ก็ไม่ดี ในเวลานี้ เขาไม่กล้าทำตัวหยิ่งยโสอีกต่อไปแล้ว

แขกเหรื่อข้างใน มีใครบ้างที่ไม่เก่งกาจกว่าเขา อู๋จวินฮ่าวและเคอเจิ้นหาวที่เพิ่งเดินเข้าไปยังทำตัวนอบน้อม แล้วเขาเป็นใครกันล่ะ? สองคนนี้แค่ขยับนิ้ว ก็บดขยี้เขาให้แหลกคามือได้แล้ว

ชายหนุ่มหลายคนที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกมึนงงไปเหมือนกัน ความหยิ่งยโสก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น กลายเป็นนกกระทาที่หดหัวด้วยความกลัวไปเสียแล้ว

หลวี่เสียงเห็นท่าทางของพวกเขาแล้วก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก จึงเอ่ยถามขึ้น "เถ้าแก่เหลาครับ คุณยังไม่ได้บอกเลยว่ารู้จักแขกท่านไหนข้างในบ้างหรือเปล่า?"

เหลาหงจงมีสีหน้ากระอักกระอ่วน แล้วตอบว่า "น่าเสียดายที่ผมไม่รู้จักใครเลยครับ ถ้าอย่างนั้นผมไม่เข้าไปแล้วดีกว่า"