บทที่ 330 พวกแกแส่หาที่ตายเอง จะไปโทษใครได้?

ถ้าจะบอกว่าการโจมตีในระยะแรกคือการบีบคั้นทางตลาด การโจมตีในระยะที่สองก็คือการสร้างผลกระทบทางหนี้สิน

ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ สารพัดอย่างของจินฮุยคอมเมิร์ซถูกขยายให้กลายเป็นปัญหาใหญ่ในชั่วพริบตา แถมยังปะทุขึ้นมาพร้อมๆ กันอีกต่างหาก ศึกในประชิดศึกนอกถาโถม องค์กรใหญ่โตอย่างจินฮุยคอมเมิร์ซถูกต้อนให้ไปยืนอยู่บนปากเหวแห่งการล้มละลายในทันที

อย่าคิดนะว่ารากฐานของตระกูลที่มีทรัพย์สินระดับหมื่นล้านจะมั่นคงแข็งแกร่งขนาดไหน ในความเป็นจริงแล้วมันก็อาจจะเปราะบางมากเช่นกัน

อย่าว่าแต่หมอนล้านเลย แม้แต่วั่นต๋ากรุ๊ปก็ยังเคยมูลค่าหดหายไปอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่กี่ปี จนทุกวันนี้ต้องขายวั่นต๋าพลาซ่าทิ้งไปเป็นสิบๆ แห่งต่อปี ถึงจะพอหาเงินมาใช้หนี้และต่อลมหายใจไปได้ แล้วถ้าเอาจินฮุยคอมเมิร์ซไปเทียบกับวั่นต๋า ก็คงเป็นได้แค่ลูกกระจ๊อกในหมู่ลูกกระจ๊อกเท่านั้นแหละ

โจวเจี้ยนป๋อมองดูสถานการณ์ของจินฮุยคอมเมิร์ซที่ดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธจัดและร้อนรน "บ้าเอ๊ย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? สือเหว่ยไม่มีทางมีทุนหนาและมีความเด็ดขาดขนาดนี้แน่ๆ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะมีบารมีล้นฟ้าถึงขั้นมากดขี่พวกเราและควบคุมสื่อด้านการเงินและการลงทุนได้ แถมยังไป التأثيرต่อการตัดสินใจของธนาคารได้อีก"