บทที่ 353 แม้แต่คุณสมบัติจะขึ้นโต๊ะเดิมพันก็ยังไม่มี

เฉินจื้อหย่วน เฉินเทียนเหยี่ย เฉินเหยียนซิว และเฉินเจียทั้งสี่คน สีหน้าซีดเผือดไปหมด ทุ่มเงินกว่าหมื่นล้านหยวนลงในตลาดหุ้น แต่ความจริงแล้วเงินฝากหมื่นล้านกลับไม่ได้แตะเลยสักแดงเดียว นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

แม้แต่เฉินจื่อเซวียนก็ยังถึงกับอึ้งกิมกี่ไปในพริบตา เติบโตมาในตระกูลเฉินตั้งแต่เล็กจนโต ก็ถือได้ว่าเป็นทายาทตระกูลเศรษฐีแล้ว ทว่าในวินาทีนี้ เขากลับรู้สึกว่าแนวคิดเรื่องเงินทองของตัวเองถูกสั่นคลอนจนพังทลายลง ความหวังลมๆ แล้งๆ เฮือกสุดท้ายในใจ ก็ถูกบดขยี้จนแหลกสลายไปในพริบตา

เฉินจื้อหย่วนถึงขั้นไม่จำเป็นต้องปรึกษากับคนอื่น หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโทรหาหลินชวนอีกครั้งทันที

คนที่รับสายยังคงเป็นอวี๋เวย แต่ท่าทีของเฉินจื้อหย่วนกลับนอบน้อมอย่างถึงที่สุด "เลขาฯ อวี๋ครับ ทำยังไงถึงจะยอมปล่อยพวกเราไปสักครั้งครับ? พวกเรายินดีจะสละผลประโยชน์ ยินดีจะให้ความร่วมมืออย่างไม่มีเงื่อนไขเลยครับ"

อวี๋เวยเอ่ยว่า "เป็นคุณชายของฉันที่แสดงออกไม่ชัดเจน หรือว่าเป็นฉันที่แสดงออกไม่ชัดเจนคะ ก็บอกไปแล้วไงคะว่าเห็นแก่ที่พวกคุณมาขอโทษอย่างจริงใจ คุณชายก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาความแล้ว ถ้าพวกคุณรู้จักถอยไปแต่โดยดี พวกคุณก็คงไม่สูญเสียอะไร สิ่งที่คุณชายทำในช่วงหลายวันมานี้ ล้วนเป็นการกระทำทางธุรกิจล้วนๆ อย่างมากที่สุดก็แค่เจือปนความรู้สึกที่อยากจะช่วยบริษัทเทคโนโลยีในประเทศต่อต้านกับกลุ่มทุนชอร์ตเซลต่างชาติ แล้วก็ความรู้สึกที่อยากจะช่วยตระกูลเสิ่นเข้าไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง เคยพูดตอนไหนคะ ว่าตั้งใจจะมุ่งเป้าไปที่พวกคุณ? แต่การจะให้คุณชายของฉันหันกลับไปช่วยพยุงพวกคุณขึ้นมา พวกคุณมีสิทธิ์อะไรคะ?"