บทที่ 370 ฉันจะไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนหาเรื่องเขาทำไมเนี่ย?

สีหน้าของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อย่างสวี่จิ้นเผิงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก "เมื่อช่วงก่อนหน้านี้ฉันเหมือนจะได้ยินข่าวลือมา ว่าบริษัทเรือสำราญซิงลวี่ถูกซื้อกิจการไปแล้ว คนที่ซื้อกิจการไป อายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เองเหรอ?"

เรือสำราญซิงลวี่เป็นบริษัทของเมืองเผิงเฉิง สวี่จิ้นเผิงก็เคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง แต่ไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจของครอบครัวเขา ก็เลยไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง

ชายหนุ่มร่างผอมบางอย่างหลวี่จินซินพยักหน้า แล้วเอ่ยว่า "ถูกแล้วล่ะ เขาคนนั้นแหละ แล้วก็ฮุยจิ้นแคปปิตอลแกรู้จักใช่ไหม เขานี่แหละเป็นคนจัดการจนพังพินาศกับมือ อ่าวไจซิงแห่งเมืองเจียงไห่แกก็น่าจะเคยได้ยินใช่ไหม อ่าวไจซิงทั้งหมดก็เป็นของเขาเหมือนกัน ส่วนเรื่องที่ว่าเขายังมีธุรกิจอะไรในเมืองเจียงไห่อีกบ้าง ฉันว่าคงไม่ต้องอธิบายให้มากความแล้วล่ะ แถมยังได้ยินมาอีกนะ ว่าตระกูลที่อยู่เบื้องหลังเขายังไม่ได้เผยตัวออกมาเลย ทั้งหมดนี้ เป็นแค่ทรัพย์สินส่วนตัวของเขาเท่านั้น"

หางตาของสวี่จิ้นเผิงกระตุกแล้วกระตุกอีก ฮุยจิ้นแคปปิตอลกับอ่าวไจซิงเขาก็เคยได้ยินมาบ้าง รู้ดีว่ามันเจ๋งแค่ไหน แต่นายทุนรายใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังสิ่งเหล่านี้ กลับเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ คนนี้เนี่ยนะ?

"ยังมีอีกนะ..." หลวี่จินซินกลัวว่าสวี่จิ้นเผิงจะยังไม่ค่อยเข้าใจ ก็เลยตั้งใจจะแนะนำทรัพย์สินของหลินชวนในมณฑลอื่นให้ฟังอีก