บทที่ 378 พรสวรรค์เปี่ยมล้น

หลินชวนลืมเลือนสิ่งรอบกาย ปลายนิ้วพริ้วไหวเต้นรำบนคีย์เปียโนราวกับภูตน้อย ก่อนหน้านี้เขาเคยเรียนเปียโนแบบกระท่อนกระแท่นมาพักหนึ่ง ถึงแม้จะพัฒนาได้เร็ว แต่ก็ถือว่าแค่พอเล่นได้เท่านั้น

แต่ในวินาทีนี้ เขากลับเชื่อมโยงทักษะการใช้นิ้วทั้งหมดเข้าด้วยกันได้อย่างทะลุปรุโปร่ง บางทีอาจจะยังเทียบไม่ได้กับนักเปียโนระดับท็อป แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นระดับปรมาจารย์อย่างแน่นอน

ด้วยระดับปรมาจารย์ที่เชี่ยวชาญทฤษฎีดนตรีของเขาในตอนนี้ ต่อให้เปลี่ยนไปเรียนกีตาร์ กู่เจิง หรืออื่นๆ ก็คงจะใช้เวลาไม่นานนักหรอก

ถึงแม้จะไม่สามารถอัปเกรดทักษะเปียโนให้ถึงระดับนักเปียโนระดับท็อปได้โดยตรง แต่หลินชวนก็รู้สึกว่าผลลัพธ์ที่ได้มันคุ้มค่ากว่ามาก

เขาลืมเลือนสิ่งรอบกาย ยิ่งเล่นก็ยิ่งชำนาญ ถึงขั้นเริ่มใส่ความรู้สึกผสมผสานลงไปในเสียงเปียโนแล้ว