บทที่ 384 ห้างสรรพสินค้าทั้งห้างนี้เป็นของเขา

จางลี่ฉินหน้ามืดไปสองวินาที กว่าจะดึงสติกลับมาได้ พอมองเห็นท่าทีประจบประแจงที่โจวถงมีต่อหลินชวน สีหน้าของเขาก็แดงก่ำราวกับตับหมู

ภายในใจของเขารู้สึกไม่ยุติธรรมอย่างถึงที่สุด ตัวเองทั้งเลี้ยงข้าวโจวถงแถมยังซื้อกระเป๋าให้ แต่กลับได้รับคำเยินยอจากโจวถงแค่สามนาที ส่วนหลินชวนไม่เลี้ยงข้าวแถมไม่ซื้อกระเป๋าให้ โจวถงกลับเป็นฝ่ายซื้อไอศกรีมโคนไปประจบเขา ท่าทีที่มีต่อหลินชวน ดีกว่าที่มีต่อเขาตั้งเยอะ

เป็นเพราะหลินชวนรวยกว่างั้นเหรอ? แต่ต่อให้เขาจะรวย เขาก็ไม่ได้เปย์เงินให้โจวถงเลยสักแดงเดียวนะ

เขาเองก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้เหมือนกัน ว่าทำไมหลินชวนถึงกลายเป็นอภิมหาเศรษฐีระดับซูเปอร์ไปได้ ทั้งๆ ที่ตอนมัธยมปลายฐานะทางบ้านก็แค่ปานกลาง แต่ตอนนี้กลับสามารถซื้อทั้งร้านอาหารมูลค่าหลายสิบล้านและอุปกรณ์ตั้งแคมป์มูลค่าหกล้านหยวนได้หน้าตาเฉย

จางลี่ฉินกัดฟันกรอด จ้องมองหลินชวนกับโจวถงตาเขม็ง สำหรับเขาแล้วไอศกรีมโคนที่โจวถงเป็นคนไปซื้อด้วยตัวเองนั้นมีความหมายมาก ถ้าเขาได้รับการปฏิบัติแบบนี้ คงต้องแอบยิ้มตอนเที่ยงคืนแน่ๆ แต่กลับเห็นว่า หลินชวนกลับมีท่าทีรังเกียจเล็กน้อยแล้วเบี่ยงตัวหลบ "ขอบใจนะ แต่ฉันไม่กินไอศกรีมโคนน่ะ"