บทที่ 399 วินาทีนี้ถึงได้รู้ตัวว่าไปหาเรื่องระดับไหนเข้าให้แล้ว

หลินชวนไม่ใช่พวกที่ชอบได้คืบจะเอาศอกหรอกนะ แต่ที่เขาดุดันแบบนี้ มันก็มีเหตุผลอยู่หลายข้อ

ข้อแรก พฤติกรรมที่เยว่เหออันไล่ตะเพิดเยี่ยเม่ยเซิง มันดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แถมสุดท้ายก็ไล่ไม่สำเร็จด้วย แต่การที่ผู้หญิงของตัวเองต้องมาทนความอึดอัดใจ มันคือเรื่องจริง และในตอนที่เขารู้แล้วว่าเยี่ยเม่ยเซิงเป็นผู้หญิงของตัวเอง เขาก็ยังพูดจาถากถางว่าเยี่ยเม่ยเซิงดูร่านๆ แล้วก็หาว่าเขารสนิยมต่ำ นี่มันคือการหยามเกียรติกันชัดๆ ถ้าเรื่องแค่นี้ยังไม่สั่งสอนให้หลาบจำ ขืนปล่อยให้รู้ไปถึงหูคนอื่น ก็คงจะหาว่าเขาเป็นพวกยอมคนง่ายๆ แน่

ข้อที่สอง ถ้าเยว่เหออันขอโทษด้วยความจริงใจ มันก็ยังพอคุยกันได้ แต่ประโยคแรกที่เขาพูดกลับเป็นการพูดจาทีเล่นทีจริง หวังจะกลบเกลื่อนให้ผ่านๆ ไป ส่วนประโยคที่สองก็ยิ่งแล้วใหญ่ เป็นการขอโทษแค่สามส่วน แต่แฝงความข่มขู่ไว้ถึงเจ็ดส่วน หวังจะใช้อำนาจมาข่มเหงกัน นั่นไม่ใช่การขอโทษที่แท้จริง แต่เป็นแค่การพยายามกลบเกลื่อนให้พ้นๆ ไปเท่านั้น หมายความว่าเขาและเยี่ยเม่ยเซิงต้องมาทนเก็บความขุ่นเคืองเอาไว้ในใจงั้นเหรอ? ถ้าหากฐานะและอำนาจสูสีกันจริงๆ ก็อาจจะยอมปล่อยผ่านไปเพื่อตัดปัญหา แต่ในสายตาของหลินชวน เยว่เหออันคนนี้ มันยังห่างชั้นกับเขาอยู่มาก

ข้อที่สาม เยว่เหออันและครอบครัวของเขา มีจุดยืนที่ค่อนข้างมีปัญหา ผลิตภัณฑ์ของบริษัทเทคโนโลยีจวี่ซินของพวกเขา ขายในประเทศตั้งราคาซะแพงหูฉี่ แต่บริการในต่างประเทศกลับดีเลิศประเสริฐศรี นี่มันแสดงให้เห็นถึงความประจบประแจงต่างชาติอย่างชัดเจน แถมยังบริจาคเงินหลายร้อยล้านให้ฮาร์วาร์ดอีก เห็นได้ชัดเลยว่าตั้งใจจะส่งเสริมบุคลากรให้ต่างประเทศ นอกจากนี้ยังมีทรัพย์สินอีกจำนวนไม่น้อย ที่ถูกถ่ายโอนไปยังต่างประเทศ จริงอยู่ว่ามันอาจจะทำอย่างถูกกฎหมาย แต่หลินชวนก็รู้สึกรังเกียจคนประเภทนี้เอามากๆ

ที่หลินชวนทำแบบนี้ ก็เพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อส่งข้อความให้คนภายนอกได้รับรู้ว่า ใครก็ตามที่กล้ามากระตุกหนวดเสือ ทั้งตัวเขาและผู้หญิงของเขา จะต้องชดใช้อย่างสาสม ไม่ว่าจะยอมคุกเข่าขอโทษ หรือจะเลือกรับการแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งที่กำลังจะตามมา ก็เลือกเอา