บทที่ 426 นี่สิถึงจะเรียกว่าการโจมตีแบบข้ามมิติ

หลังจากสั่งงานเฉิงรุ่ยเสร็จ หลินชวนก็หันไปพูดกับหนานกงจู้อิ่งว่า "พวกเธอร่วมมือกับเถ้าแก่เฉิง คอยสร้างความรำคาญให้จอร์จทีนะ"

ความจริงแล้วเรื่องนี้เฉิงรุ่ยน่าจะจัดการเองได้ แต่หลินชวนก็แค่หลอกใช้เขา ไม่ได้ไว้ใจอะไรมากมายหรอก

ถึงแม้เฉิงรุ่ยจะกลัวหลินชวน และไม่น่าจะกล้าหักหลัง แต่การปล่อยให้คนที่ไม่น่าไว้ใจมารับผิดชอบงานสำคัญแบบนี้เพียงคนเดียว มันก็ดูไม่ฉลาดเท่าไหร่

ให้หนานกงจู้อิ่งเป็นคนคุมเกม แบบนี้ถึงจะอุ่นใจกว่า ท้ายที่สุดแล้วหนานกงจู้อิ่งก็ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเขามาตั้งแต่ต้น

หนานกงจู้อิ่งปรายตามองเฉิงรุ่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปรับคำสั่งหลินชวน "รับทราบค่ะเถ้าแก่ ฉันจะถ่วงเวลาจอร์จไว้ให้ได้ค่ะ"