บทที่ 431 สมรภูมิรักในตำนานงั้นเหรอ?

หนานกงจู้อิ่งและซุนหว่านถังต่างก็ถูกความจริงข้อนี้กระแทกใจเข้าอย่างจัง

การเทกโอเวอร์ธนาคารเนี่ยนะ... นี่อาจจะเป็นประโยคที่ฟังดูทรงพลังที่สุดในชีวิตของพวกเธอเลยล่ะ มันเว่อร์วังเกินไปแล้ว บรรดาประธานบริษัทมาดเข้มในนิยายรักยังเทียบไม่ติดเลย

หลิวทงที่ยืนอยู่ตรงประตู ก็ยืนอึ้งเป็นรูปปั้นไปพักใหญ่ กว่าจะดึงสติกลับมาได้

ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องการไถ่ถอนของเก่าหรือบ้านเก่าแล้ว แต่มันยกระดับไปสู่อีกมิติหนึ่งแล้ว การที่ผู้จัดการหลูและเถ้าแก่ว่านต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนแบบนี้ มันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

หลิวทงรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก เพราะถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็จะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปเลย