บทที่ 440 ยิ่งเอื้อมไม่ถึงเข้าไปใหญ่

ลู่เจี๋ยไม่ได้อยากจะพูดถึงหลินชวน เขาไม่ได้เป็นคนใจกว้างจริงๆ หรอก

เมื่อกี้ก็แค่อคติในใจกำเริบ ถึงได้เอ่ยปากทักทายหลินชวนไปแบบนั้น

ถานชิวเหอพอได้ยินเพื่อนๆ พูดถึงหลินชวน กลับรู้สึกสนใจขึ้นมาจริงๆ "ฉันรู้จักเขาสิคะ เขาเป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลายของฉันเอง"

เพื่อนๆ คนอื่นถึงกับประหลาดใจ "แม่เจ้า พวกเธอมีเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายที่เจ๋งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แต่น่าเสียดายนะ ดูจากท่าทางของเขาเมื่อกี้ เหมือนจะไม่ค่อยสนิทกับพวกเธอเท่าไหร่เลย"

ลู่เจี๋ยเบ้ปาก แล้วเอ่ยว่า "ก็เคยเจอกันในงานเลี้ยงรุ่นสองครั้งน่ะ แต่ดูเหมือนเขาจะค่อนข้างดูถูกคนอื่นไปหน่อย"