บทที่ 446 ก็แค่ประโยคเดียวเท่านั้น

หลินชวนเอ่ยว่า "เถ้าแก่เกาครับ ผมไม่มีเบอร์ติดต่อคุณชายหลัวอะไรนั่นหรอก คุณโทรหาเขาเลย แล้วบอกไปว่าผมเป็นคนสั่ง ไม่ต้องให้เขามาลงที่คุณหรอก"

พอเถ้าแก่เกาได้ยินแบบนั้น ก็ถึงกับชะงักไป

การที่หลินชวนยอมออกหน้าให้ มันก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอก

แต่วิธีจัดการมันจะดูเรียบง่ายเกินไปไหมเนี่ย?

ต่อให้คุณชายหลัวจะยอมไว้หน้า แต่มันก็ควรจะเป็นคุณที่โทรไปคุยเองสิ