บทที่ 471 ซินเดอเรลลาฝันกลางวัน

หากบอกว่าสายตายั่วยวนของเจียงหว่านหลิงก่อนหน้านี้เป็นเพียงจรรยาบรรณวิชาชีพ ตอนนี้เธอกลับหวั่นไหวเข้าจริงๆ แล้ว ท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่นั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะเสแสร้งแกล้งทำกันได้เลย

เธอเดินเข้าไปนั่งข้างหลินชวน ควงแขนเขาอย่างอ่อนโยน ท่าทางออดอ้อนราวกับลูกนกตัวน้อย ราวกับว่าชาตินี้จะขอฝากฝังชีวิตไว้กับเขายังไงยังงั้น

"คุณชายหลินคะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันเป็นคนของคุณแล้วนะคะ" เจียงหว่านหลิงกระซิบข้างหูหลินชวน สายตาหวานเยิ้ม ลมหายใจหอมกรุ่น

ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะมีความชื่นชมอยู่บ้าง แต่มันก็คละเคล้าไปด้วยผลประโยชน์ ถ้าหลินชวนพาเธอไป เธอก็จะยอมปรนนิบัติเขา แต่ตอนนี้ เธอให้ใจเขาไปจริงๆ แล้ว

ทว่าหลินชวนกลับส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ตอนนี้คุณได้รับอิสระแล้ว"