บทที่ 510 เสียงเปียโนทลายอุปสรรค

ซูเชี่ยนอวี่ประทับจุมพิตแผ่วเบา ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

บนใบหน้าของเธอ ปรากฏรอยแดงระเรื่อขึ้นมา

สำหรับเธอแล้ว นี่ถือเป็นการกระทำที่ใกล้ชิดสนิทสนมอย่างถึงที่สุด แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังแอบประหลาดใจ ที่ตัวเองกล้าทำถึงขนาดนี้

สภาพจิตใจของเธอ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไปอีกขั้น ก่อนหน้านี้ หัวใจของเธอปิดกั้นตัวเอง ไม่สนใจที่จะออกไปเดินเล่นหรือพบปะผู้คน ในใจมีเพียงเรื่องเดียวที่กดทับไว้ นั่นคือการพยายามสานฝันของแม่ให้เป็นจริง เพื่อให้แม่ที่อยู่บนสรวงสวรรค์ได้รับฟัง เพื่อกล่าวคำขอโทษ และเพื่อให้แม่รู้สึกภูมิใจ

ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเธอละทิ้งความฝันแล้ว เพียงแต่ความฝันนั้นไม่มีความกดดันหลงเหลืออยู่อีกต่อไป เหลือเพียงแรงผลักดัน เธอรู้สึกได้ว่าชีวิตนี้ นอกเหนือจากเปียโนแล้ว ก็ยังมีสิ่งอื่นอยู่อีก