บทที่ 520 ความรู้สึกที่เก็บกดไว้ไม่อยู่ของซ่งจือยวน

เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย ซ่งจือยวนก็ไม่ต้องเก็บกดความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไป เธอมองหลินชวนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ราวกับมีคำพูดนับพันหมื่นคำอยากจะเอื้อนเอ่ย

เพียงแต่ตอนนี้รอบข้างมีคนอยู่เยอะเกินไป จึงไม่ค่อยสะดวกนัก

หลินชวนหันไปมองซ่งกวนฟู่และซ่งจือยวน "พวกเราพาคุณปู่หม่าไปที่พิพิธภัณฑ์ด้วยกันเถอะ ให้หยกมังกรได้กลับคืน แผ่นดินสมบูรณ์กันดีไหมครับ?"

ซ่งกวนฟู่น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม "ดี หยกซีกมังกรหงส์แห่งราชวงศ์โจวตะวันตกจะได้สมบูรณ์เสียที ภารกิจของตระกูลซ่งของฉัน ก็ถือว่าเสร็จสิ้นลงแล้ว คุณชายหลิน บุญคุณอันใหญ่หลวงนี้ไม่อาจตอบแทนได้หมด หากวันข้างหน้ามีอะไรให้รับใช้ สั่งมาได้เลยครับ"

หลินชวนกล่าวว่า "คุณปู่ซ่ง พูดเกินไปแล้วครับ การนำหยกมังกรกลับคืนมา ก็เป็นความปรารถนาของผมในฐานะลูกหลานชาวจีนคนหนึ่งเหมือนกัน อีกอย่างผมกับจือยวนก็เป็นคนคุ้นเคยกันอยู่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ"