บทที่ 580 ทั้งที่ฉันเป็นคนเจอก่อนแท้ๆ

ที่หน้าประตู เซียวเฉินจี่ยังคงเต้นผางด้วยความโกรธ "ไอ้ลูกเวร ทำไมฉันถึงมีลูกอย่างแกได้นะ ฉันบอกแล้วไงว่าปกติแกจะเสเพลยังไงก็ได้ แต่ห้ามไปก่อเรื่องเด็ดขาด แล้วแกไปหาเรื่องใครไม่หา ดันไปหาเรื่องคุณชายหลิน แกรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร เป็นคนที่แกจะไปตอแยได้งั้นเหรอ? ฉันได้ยินผู้จัดการเยว่บอกว่า แกยังขอโทษแบบไม่เต็มใจอีกเหรอ?"

เซียวเฉินจี่แผดเสียงตะคอกแรงเกินไป จนคอแห้งและไอออกมา

เห็นได้ชัดว่าเซียวจื่อเกอยังไม่ตระหนักว่าปัญหามันร้ายแรงถึงขั้นไหน เขาเอ่ยขึ้น "ต่อให้เขาจะเจ๋งแค่ไหน ก็ไม่เห็นต้องเว่อร์ขนาดนี้เลยนี่ อย่างมากก็แค่ชดใช้ค่ารถคันนั้นให้เขาก็สิ้นเรื่อง ดูแล้วก็ไม่ใช่รุ่นลิมิเต็ดอะไร เต็มที่ก็คงแค่แสนเดียวล่ะมั้ง?"

เซียวเฉินจี่ตบฉาดเข้าที่ท้ายทอยของเซียวจื่อเกออย่างแรง โกรธจนแทบจะเป็นลม "ไอ้ลูกโง่ แกยังไม่เข้าใจความร้ายแรงของปัญหาอีก นี่มันใช่ปัญหาเรื่องเงินชดเชยค่าจักรยานเหรอ คุณชายหลินเขาขาดเงินแสนของแกหรือไง? แกคิดว่าที่ท่านประธานหลิงเชิญเขามาด้วยตัวเอง แล้วผู้ถือหุ้นตั้งมากมายยังต้องให้ความเคารพนบนอบเขาขนาดนั้น มันเป็นเพราะอะไร? แม่รักลูกมากไปจนทำให้ลูกเสียคนจริงๆ แม่แกตามใจแกมากไปจนแกไม่มีสมองคิด ฉันจะบอกแกให้ ถ้างวดนี้จัดการไม่ดี พ่ออย่างฉันอาจจะต้องหมดเนื้อหมดตัว"

เซียวจื่อเกอเบิกตากว้าง นึกในใจว่ามันไม่น่าจะถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง แต่เมื่อเห็นสีหน้าของพ่อ ก็ไม่เหมือนคนกำลังล้อเล่นเลย