บทที่ 608 พวกนายไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้เขาด้วยซ้ำ

เซ็นสัญญาเสร็จแล้ว มุมปากของอู๋หมิงเซวียนก็แทบจะหุบยิ้มไว้ไม่อยู่

ลุงใหญ่ยิ่งมีสีหน้าดีใจอย่างบ้าคลั่ง ไม่แกล้งแสดงละครอีกต่อไปแล้ว "เจายเยว่ รอจนแกแพ้พนันสัญญาเดิมพันผลประกอบการ ก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดีล่ะ อย่ามาโวยวายอาละวาดก็แล้วกัน วางใจเถอะ คุณชายตระกูลเซียว ตระกูลหวัง ตระกูลจ้าว เขาถูกใจความสวยและความสามารถของแก ต่อให้แกไม่มีหุ้นแล้ว พวกเขาก็ยังยินดีรับแกไปอยู่ดี"

อู๋เจายเยว่ยิ้ม แล้วกล่าวว่า "คุณลุงคะ คำพูดนี้ฉันขอคืนให้คุณลุงทุกคำเลยนะคะ รอให้คุณลุงแพ้พนัน ก็อย่าโวยวายอาละวาดเหมือนกันล่ะ ส่วนคุณชายตระกูลเซียว ตระกูลหวัง ตระกูลจ้าว คุณลุงก็เก็บเอาไว้เองเถอะค่ะ"

อู๋เจายเยว่ขี้เกียจพูดพร่ำทำเพลงอีก หันหลังเดินออกจากห้องประชุมไป

พ่อวิ่งตามออกไป ท่าทางอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าพูด แฝงความรู้สึกผิดอยู่บ้าง