บทที่ 634 ฝ่ามือที่มองไม่เห็นเข้าบดขยี้

เซียวโยวรั่วร้องไห้อยู่พักใหญ่ กว่าจะหยุดได้

เธอสะอื้นไปพลาง เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังไปพลาง ด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร: "ฉันรู้ว่าประธานจางคนนั้นเป็นคนใหญ่คนโต เราคงไปมีเรื่องด้วยไม่ได้ ครอบครัวเราก็ตัดสินใจแล้วว่าจะยอมปล่อยร้านอาหารนั้นไป แค่อยากจะถอนตัวออกมาดีๆ แต่เรื่องสู้คดีกับเรื่องค่าชดเชยมันต้องใช้เงิน รุ่นพี่พอจะให้ฉันยืมเงินสักหน่อยได้ไหมคะ ฉันจะเขียนสัญญากู้ยืมให้ ช่วงที่เรียนมหาลัยฉันจะทำงานพาร์ตไทม์หาเงิน แล้วพอเรียนจบฉันก็จะตั้งใจทำงานหาเงินมาคืนรุ่นพี่ให้ได้ค่ะ"

หลี่จื้อหย่งและหวังเจี้ยนเฉียงฟังจบ ก็นิ่งเงียบไป

ถึงแม้จะสงสารเซียวโยวรั่ว แต่ประธานจางคนนั้นก็ดูจะเป็นคนที่ไปแหยมด้วยไม่ได้เลยจริงๆ พวกเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรส่งเดช เพราะกลัวจะนำภัยมาสู่ตัวเอง ถึงแม้จะรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง แต่นี่แหละคือความเป็นจริง

อู๋น่า รูมเมตของเซียวโยวรั่ว เพิ่งจะได้รู้เรื่องราวทั้งหมดในตอนนี้เอง