บทที่ 660 การพัฒนาตัวเองไม่มีวันเป็นเรื่องผิด

หลินชวนและซ่งจือหยวนสัมผัสกระจกทองสัมฤทธิ์พร้อมกัน ทั้งสองเกิดความรู้สึกหยั่งรู้ขึ้นมาในใจเหมือนกัน จึงหันมามองหน้ากัน แล้วใช้นิ้วลูบไปที่ปุ่มจับตรงกลางกระจก

เมื่อปลายนิ้วของทั้งสองสัมผัสกัน หัวใจก็กระตุกวูบ ภาพแสงสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นในหัว ท่ามกลางเสียงม้าร้องระงม ชายในชุดเกราะผู้หนึ่งได้บรรจงยัดปิ่นเงินลงในกล่องกระจก

"รอให้บ้านเมืองสงบร่มเย็น จะนำปิ่นนี้มาปักผมให้เจ้าหน้ากระจกบานนี้"

ทั้งสองคนต่างก็รับรู้ได้ทันทีว่า ปุ่มจับกระจกอันนี้สามารถหมุนเปิดออกได้ เพียงแต่ตอนนี้มันเกิดสนิมจนติดขัด

แต่พวกเขาไม่จำเป็นต้องเปิดดู ก็รู้ว่าข้างในมีปิ่นปักผมคู่หนึ่งซ่อนอยู่ เพราะพวกเขาอาศัยพลังจากโอสถวิญญาณกระเบื้องเคลือบสีซึมลึก เพื่ออ่านร่องรอยความรู้สึกและเรื่องราวอันหนักอึ้งที่ฝังรากลึกอยู่ในนั้นได้แล้ว