บทที่ 690 โส่วกงซา

รอยยิ้มบนใบหน้าของสือฟางเบิกบานเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอจับมือซูฉินหยาและเจียงจิ้นเยว่ไว้ แววตาเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

แต่บางทีอาจจะเพราะความรู้สึกผิดในใจ เธอจึงปฏิบัติกับพวกเธอดีเกินความจำเป็น ทั้งปอกเปลือกผลไม้ กะเทาะเปลือกวอลนัต แกะแมคคาเดเมีย แถมยังส่งสายตาให้หลินชวนคอยปรนนิบัติพวกเธอไม่หยุดหย่อน ราวกับกลัวว่าลูกสะใภ้แสนดีทั้งสองคนนี้จะวิ่งหนีหายไป

การกระทำนี้ทำให้เจียงจิ้นเยว่และซูฉินหยารู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก พวกเธอเอาแต่บอกว่าไม่ต้องลำบาก พร้อมกับเป็นฝ่ายอาสารินชาให้สือฟาง หลินซง และหลินชวนแทน เพราะพวกเธอก็อยากจะทิ้งความประทับใจที่ดีไว้เช่นกัน

กลับกลายเป็นตัวต้นเรื่องอย่างหลินชวนที่นั่งนิ่งสงบ ไม่ว่าจะเป็นแอปเปิลที่แม่ปอกให้ หรือชาที่ซูฉินหยากับเจียงจิ้นเยว่รินให้ เขาก็รับไว้ทั้งหมด ตัวเขานั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์ รอให้คนมาป้อนน้ำป้อนอาหารถึงปาก

เมื่อสือฟางเห็นภาพนี้ เธอก็ยิ่งถลึงตาใส่หลินชวน ราวกับจะบอกว่ามีภรรยาแสนดีตั้งสองคน ทำไมถึงไม่รู้จักทำตัวให้มันดีๆ หน่อย