บทที่ 725 โง่เขลาเบาปัญญาจนเกินเยียวยา

เมื่ออวิ๋นซู่เยียนได้ยินคำพูดของเติ้งฟางเสวี่ย เธอก็ลนลานขึ้นมาทันที รีบแสร้งทำเป็นทำหน้าตาน่าสงสาร

"แม่คะ แม่พูดอะไรน่ะคะ เป็นพี่สาวต่างหากที่อิจฉาและใส่ร้ายหนู คิดจะไล่หนูออกจากบ้าน แล้วหนูจะไปใส่ร้ายพี่เขาได้ยังไงกันคะ"

เติ้งฟางเสวี่ยตวาดเสียงกร้าว

"เพื่อนสนิทของแกเอาหลักฐานมัดตัวมาแฉหมดแล้ว แกยังจะกล้าแก้ตัวอีกเหรอ เมื่อก่อนแกก็แกล้งทำเป็นไร้เดียงสาเพื่อหลอกพวกเราแบบนี้ใช่ไหม ฉันนี่มันตาบอดจริงๆ ที่มองแกไม่ออกมาตลอด ฉันนึกว่าแกก็แค่ขี้อ้อนน่ารัก ที่ไหนได้ ในท้องแกกลับมีแต่น้ำเน่าเหม็น แกทำให้พวกเราต้องปรักปรำโย่วชิง พวกเราทำผิดพลาดไปหมดแล้ว"

อวิ๋นเฮ่อหมิงมีสีหน้าย่ำแย่