บทที่ 758 ใครเป็นคนให้ความกล้ากับพวกเรา?

หลิวจวินจั๋วยืนอยู่บนบันได ก้มมองซ่งม่อไป๋จากมุมสูง "ซ่งม่อไป๋ คนเราตอนเป็นผู้ใหญ่ต้องรู้จักรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง ฉันแค่ให้คำแนะนำไป แต่คนที่ตัดสินใจก็คือตัวนายเอง เรื่องแค่นี้แม้แต่ชาวบ้านร้านตลาดเขายังเข้าใจ แต่นายกลับมาตอแยฉันงั้นเหรอ? ความไร้เดียงสาของนาย มันเหนือความคาดหมายของฉันไปมากจริงๆ"

ซ่งม่อไป๋เห็นท่าทีของหลิวจวินจั๋ว ความมั่นใจก็ลดฮวบลงไปสามส่วน เขาอ้อนวอนอย่างน่าสมเพช "คุณชายหลิวครับ ผมเข้าใจครับว่าผู้ใหญ่ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่คุณที่จงใจเอาผมไปเป็นหนูทดลองหรอกเหรอครับ? คุณก็รู้ว่าถ้าผมชนะ ผมก็แบ่งผลประโยชน์ให้คุณเป็นรางวัลแน่นอน ตอนนี้พอเกิดเรื่องขึ้น คุณจะนั่งดูเฉยๆ ไม่ได้นะครับ ถ้ามีคนรู้ว่าคุณไม่ดูแลลูกน้องตัวเอง ชื่อเสียงคุณก็เสียไปด้วยไม่ใช่เหรอครับ?"

หลิวจวินจั๋วหัวเราะ "ฉันเอาแกไปเป็นหนูทดลอง แล้วแกไม่เต็มใจ ฉันจะบังคับแกได้เหรอ? กำไรสักสิบยี่สิบเปอร์เซ็นต์นั่น ฉันสนเงินขี้ปะติ๋วของแกเหรอ? ส่วนเรื่องลูกน้อง? แกจะประเมินค่าตัวเองสูงเกินไปหน่อยไหม? แค่เห็นว่าแกเชื่อฟังเลยพาเข้าไปเดินเล่นในแวดวงเมืองหลวง ก็คิดว่าตัวเองได้เข้าสังคมนี้จริงๆ แล้วเหรอ? แกคิดว่าความเป็นความตายของแก มันมีผลอะไรกับฉันงั้นเหรอ?"

ใบหน้าของซ่งม่อไป๋ซีดเผือด เขาทรุดตัวลงคุกเข่า "คุณชายหลิวครับ ผมปากพล่อยเอง เป็นความโลภของผมเองครับ ได้โปรดช่วยผมด้วย ไม่อย่างนั้นตระกูลซ่งของผมจบสิ้นแน่"

หลิวจวินจั๋วโบกมือ "นายเข้าใจอะไรผิดเกี่ยวกับตัวฉันหรือเปล่า ฉันเป็นนักบุญใจบุญหรือไง? ไสหัวไปซะ อย่ามาทดสอบความอดทนของฉัน ไม่อย่างนั้น ฉันไม่เกี่ยงหรอกนะที่จะเหยียบซ้ำลงไปอีกแรง" พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าวิลล่าไป