บทที่ 786 ก็แค่คำว่าคุณชายหลิน

ชายหนุ่มชาวตะวันออกกลางจ้องมองเซียวโย่วรั่วเขม็ง สายตานั้นไม่มีการหลบเลี่ยงใดๆ แม้จะไม่ดูหยาบโลน แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับผู้มีอำนาจที่กำลังกวาดสายตามองเหยื่ออยู่เบื้องบน สนใจเพียงแค่ความต้องการของตนเองโดยไม่ใส่ใจความรู้สึกของผู้อื่น

เซียวโย่วรั่วรู้สึกอึดอัดกับสายตานั้นจนต้องไปหลบอยู่หลังรุ่นพี่ผู้หญิง รุ่นพี่คนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตั้งใจขยับตัวไปบังเซียวโย่วรั่วเอาไว้

ผู้จัดการคนหนึ่งเดินก้าวเข้ามาแนะนำว่า "คนกลุ่มนี้คือคุณชายจากแวดวงเมืองหลวง ส่วนท่านนี้คือเจ้าชายคาลิดแห่งรัฐสุลต่านซอฟาร์ การที่พวกเขาให้ความสนใจในงานวิจัยของพวกคุณถือเป็นเกียรติยศอันสูงสุดแล้ว ยังไม่รีบแนะนำตัวอีก มัวแต่มึนงงทำอะไรกันอยู่?"

โจวเวิ่นเฉียวและคนอื่นๆ ก็สังเกตเห็นสายตาของคนที่ถูกเรียกว่าเจ้าชายคนนั้นเช่นกัน ในใจรู้สึกรังเกียจ แต่เพราะเกรงใจในสถานะของอีกฝ่าย จึงไม่กล้าพูดอะไรออกไป ทำได้เพียงฝืนยิ้มและเริ่มแนะนำผลงาน

ทว่าบนใบหน้าของเจ้าชาย กลับปรากฏรอยความเบื่อหน่ายออกมาอย่างชัดเจน