บทที่ 1018 ชาวรัสเซีย

เมืองทงแฮ... นับตั้งแต่ลงมือจัดการลูกพี่ของตัวเองด้วยน้ำมือของตนเอง ฮาจินวอนก็มักจะสะดุ้งตื่นจากความฝันอยู่บ่อยครั้ง เขาไม่ได้มีความสามารถเหมือนลูกพี่ของตน ในการจัดการกิจการภายในแก๊ง เขามักจะพึ่งพาความมีน้ำใจ ทว่าไอ้ความมีน้ำใจนี่น่ะ คุณมีให้คนอื่น แต่คนอื่นก็ใช่ว่าจะมีให้คุณเสมอไป! ดังนั้นนานวันเข้า ฮาจินวอนจึงรู้สึกว่าลูกน้องของเขาดูเหมือนจะเริ่มไม่เชื่อฟังคำสั่งมากขึ้นเรื่อยๆ มีคนแอบลักลอบขนของผิดกฎหมาย เมื่อถูกฮาจินวอนจับได้ อีกฝ่ายก็คุกเข่าร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตา จากนั้นก็เอาแต่พูดถึงบุญคุณความหลังระหว่างพวกเขาสองคนในอดีต เรื่องนี้ทำให้ฮาจินวอนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจอ่อน ดังนั้นเขาจึงปล่อยอีกฝ่ายไป! ทว่าเมื่อมีคนแรกก็ย่อมมีคนที่สอง คุณมีบุญคุณต่อฮาจินวอน คนอื่นๆ ก็อ้างแบบเดียวกัน! เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน ฮาจินวอนจึงรู้สึกเพียงว่าเรื่องราวของแก๊งทงแฮเริ่มจะจัดการได้ยากขึ้นทุกที

ทว่าที่พึ่งพาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฮาจินวอนก็คือจางแทซู แม้เขาจะมีความสามารถไม่เพียงพอ แต่ลูกพี่คนก่อนกลับทิ้งมรดกชิ้นใหญ่ไว้ให้เขา นั่นก็คือความเอ็นดูจากท่านอัยการ เพียงแต่ว่าในช่วงที่ผ่านมา แม้แต่จางแทซูก็แทบจะไม่ค่อยติดต่อเขามาแล้ว

ช่วงสาย หลังจากตื่นนอน ฮาจินวอนก็นั่งรถมายังสถานที่ที่เขาใช้ทำงานเป็นประจำ! วันนี้คนที่มาที่นี่มีน้อยมาก ทว่าก็ยังมีคนทยอยมาหาเขาเพื่อจัดการเรื่องราวบางอย่างของแก๊งทงแฮ! "ลูกพี่!" "ลูกพี่!" "เอาล่ะ! มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมาเถอะ!" "ลูกพี่! ช่วงที่ผ่านมาธุรกิจของเราไม่ค่อยดีเท่าไหร่! ดังนั้นผมก็เลยไปเปิดบ่อนที่โซล... อยากจะช่วยเพิ่มแหล่งรายได้ให้พวกเราอีกสักทางครับ!" "ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ! โซลไม่ใช่ถิ่นของเรา การยื่นมือเข้าไปยาวเกินไป ระวังจะทำให้แก๊งอื่นไม่พอใจเอาได้!" "แต่ว่าลูกพี่ครับ พวกพี่น้องก็ต้องกินต้องใช้นะครับ! ตอนนี้ธุรกิจทำยากขึ้น การใช้ชีวิตของทุกคนก็ค่อนข้างลำบาก!" "ลำบากงั้นเหรอ!"

ฮาจินวอนไม่ได้โง่ เขารู้ดีว่าที่พวกนี้บ่นว่าธุรกิจทำยาก ความจริงแล้วไม่ใช่เพราะธุรกิจไม่ดี แก๊งทงแฮผูกขาดการค้าระหว่างญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ สามารถแลกเปลี่ยนสินค้ายอดฮิตบางชนิดระหว่างสองประเทศได้อย่างราบรื่นไร้ข้อกังขา ขอเพียงไม่ทำอะไรที่เกินเลยไปนัก อัยการในโซลย่อมไม่มีทางสังเกตเห็นพวกเขาแน่! มาจนถึงตอนนี้ต่อให้หาเงินได้มากแค่ไหน ก็ยากที่จะเติมเต็มจิตใจที่โลภมากของคนได้ หมอนั่นถึงขั้นยื่นมือเข้าไปในโซล นี่เขาไม่รู้หรือไงว่ามันหมายความว่าอย่างไร? หลายคนกำลังปรึกษาหารือกัน ฮาจินวอนพยายามอย่างยิ่งที่จะดึงคนเหล่านี้ให้กลับมาอยู่ในเส้นทางการพัฒนาแบบก่อนหน้านี้

จางแทซูเคยตักเตือนเขาไว้ว่า อย่าได้เดินตามรอยเส้นทางสายเก่าอีก การฟอกขาวคือทางออกเพียงทางเดียวของแก๊งทงแฮ อีกทั้งเวลาที่เหลืออยู่สำหรับทางรอดนี้ก็น้อยลงทุกที คำพูดนี้ฮาจินวอนรับฟังจนขึ้นใจ ทว่าน่าเสียดายที่เขาไม่มีความสามารถพอที่จะรักษาสภาพและควบคุมพฤติกรรมของลูกน้องได้! ในเวลานี้ แม้แก๊งทงแฮจะยังคงรวมกันเป็นหนึ่ง ทว่ากลับเริ่มมีลางบอกเหตุของการแตกหักพังทลายให้เห็นลางๆ แล้ว นี่ไม่ใช่ลางดีอะไรเลย...