บทที่ 105 ลักลอบข้ามแดนกลางทะเล

กลางดึกเวลาตี 3 ณ ท่าเรือประมงเมืองทงแฮ เรือประมงลำหนึ่งค่อยๆ แล่นออกจากท่าไปพร้อมกับขบวนเรือลำอื่น อาศัยความมืดมิดกลืนหายไปในท้องทะเลที่คลื่นลมกำลังโหมกระหน่ำ

การที่มีเรือออกทะเลในเวลานี้ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด เพราะปลาหลายชนิดหากินตอนกลางคืน ดังนั้นเรือที่ออกหาปลาช่วงกลางคืนมักจะได้ปลามากกว่า

เพียงแต่ว่าเรือบางลำ แม้ภายนอกจะดูเหมือนเรือประมง แต่จุดประสงค์ในการออกทะเลกลับไม่ใช่การจับปลา ทว่าเพื่อทำอย่างอื่นต่างหาก!

พูดตามตรง เรือประมงไม่ใช่เรือสำราญ การโดยสารเรือแบบนี้ออกทะเลเป็นเรื่องที่ทรมานมาก คลื่นลมที่รุนแรงทำให้เรือที่ดูใหญ่โตเมื่ออยู่ในท่า กลายเป็นเหมือนกระสอบทรายที่ถูกคลื่นลูกแล้วลูกเล่าซัดลอยคว้างขึ้นไปบนอากาศในพริบตา

ชาวประมงบนเรือคุ้นเคยกับความโคลงเคลงแบบนี้ดีอยู่แล้ว แต่ผู้ลักลอบเข้าเมืองที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องลับใต้ท้องเรือกลับไม่โชคดีขนาดนั้น แรงเหวี่ยงจากสภาวะไร้น้ำหนักระลอกแล้วระลอกเล่า ทำให้พวกเขาอาเจียนเอาทุกอย่างในท้องออกมา กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของน้ำย่อยผสมกับเศษอาหารที่หมักหมม ผสมปนเปไปกับความเวียนหัว ทำให้ชายสองคนในห้องใต้ท้องเรือรู้สึกทรมานจนแทบขาดใจ