บทที่ 1101 ปูทางให้ผู้บังคับบัญชา

เวลาประมาณห้าทุ่ม รถยนต์คันหนึ่งแล่นมาจอดอย่างเชื่องช้าที่สุดถนนหน้าบ้านของผู้อำนวยการมุน ตอนที่จางแทซูบอกลาผู้อำนวยการมุนแล้วเดินออกมา คนขับรถของเขาเห็นดังนั้นจึงรีบขับรถเข้ามารับ ทว่าจางแทซูกลับโบกมือห้ามไว้ เขาไม่อยากนั่งรถหรูแล่นผ่านหน้าบ้านผู้บังคับบัญชาของตัวเอง เพราะการทำแบบนั้นมันดูเหมือนเป็นการโอ้อวด

ดังนั้นหลังจากบอกลาผู้อำนวยการมุนแล้ว เขาจึงเดินไปตามถนนสายยาวมุ่งหน้าออกไปไกลเรื่อยๆ

ส่วนผู้อำนวยการมุนน่ะเหรอ เวลานี้กลับยืนอยู่ด้านหลัง คอยมองส่งจางแทซูตลอดเวลา จนกระทั่งอีกฝ่ายเห็นเงาของเขา จึงหยุดเดินแล้วหันกลับมาโค้งคำนับอีกครั้ง ผู้อำนวยการมุนก็รีบโค้งคำนับตอบกลับไปเช่นกัน ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ ร่างของจางแทซูถึงได้หายลับไปสุดปลายถนน

เมื่อมองดูรุ่นน้องที่ตนเองให้ความสำคัญเดินลับสายตาไปในที่สุด ผู้อำนวยการมุนก็รู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก

จางแทซูนั่งอยู่ในรถ บนใบหน้าของเขาก็มีสีหน้าตื่นเต้นเช่นเดียวกัน